Ecdadımızın pornografi ve fantezi merakı
Osuran oğlan: “İşi bittiğinde genç delikanlı ayağa kalktı ve şeyhin bitkin suratına doğru birkaç defa osurdu. Ardından da ‘oh yahu, acayip zevklendirdin beni’ dedi ve fırlayıp gitti. Çok geçmedi,oğlancıların lideri ortaya çıktı ve kolunu zampara şeyhin boynuna dolayarak, şimdi sen de bizlerden birisin artık, aramıza hoş geldin’ dedi...”
Bu hikâye, penisinin mızrağıyla bir şeyleri içeri tıkma şeklinde devam edip gidiyor, “anüsler tıpkı gonca bir gül gibi açılıyor”... E daha fazla devam etmeyeyim isterseniz...
Gamları unutma kitabı: Yukarıdaki şaşırtıcı hikâye 16. yüzyılın başlarında yazılmış, yazan da ecdatlarımızdan başkası değil... Kitabın adı Dâfi’ü’l-Gumûm ve Râ’fi’ul Humûm yani Gamları Unutma Kaygıları Defetme. Adından da tahmin edeceğiniz gibi içinde her okuyana derdi tasayı unutturacak ölçüde oldukça yaratıcı bir fantezi dünyası sunuluyor; cinselliğin kara dünyasına iniyor, güldürüyor, burlesque dediğimiz cinsel içerikli kaba saba provokatif şakalar- parodiler- anektodlar, sonra bugün sadece drag queen showlarında görebileceğimiz derecede eğlenceli, ağza alınmayacak hicivli sözler...
Bu olağanüstü el yazması metinlerin yazarı ise Deli Birader. Adına bakmayın, kendisi önemli bir şahıs. Bursa’da doğmuş, İstanbul’da eğitim görmüş ve Beyazıd Paşa Medresesi’nde yani üniversitesinde eğitmenlik yapmış bir müderris, yani profesör... Deli İbrahim’in bu metinleri 1400’lerin sonu ve 1500’lerin başlangıcında Manisa’da yazdığı tahmin ediliyor, o sırada kentte II. Beyazıd’ın oğlu Korkud Sultan vardı...
Hikâyelerde bugün bile herkesi şaşırtacak ölçüde radikal bir yaklaşım, güçlü bir hayal dünyası var. Ergenliğe yeni giren genç erkeklerin menisinin sınırsız bir cinsel iştah nesnesi olarak kadın vajinasında ve erkek anüsünde nasıl bir tırtıl etkisi yarattığı... Genç oğlanların nasıl küçük hediyeler ve birkaç gümüş sikkeyle baştan çıkarılacağı, onlarla olmanın kadınlara göre kolaylığı, mastürbasyon, hayvanlarla ilişki... Yani karşımızda inanılmaz detaylı açık-saçık bir edebî metin var...
Mutlu son kesesi: Demem o ki Osmanlı Anadolu’sundaki vaziyeti bu... Biraz Balkanlar’a çıkalım...Nergisi’nin Âşıklar Meclisi’ndeki hikâyelerden birinde, bir genç erkeğe âşık olup peşinden İstanbul’lara gelen ve derbeder olan Bosnalı bir tüccarın hikâyesi anlatılır. Burada pornografi yoktur ancak homoromantizm vardır. Yine Şehrengiz’lerde Osmanlı şehirleri anlatılır ama içinde homoerotik vurgular çokçadır.
Buralardan İstanbul’a gelirsek, neler yok ki: mahbupların (oğlanların) baldırına yazılan gazeller, haremler, hamam tellaklarının para karşılığı yaptığı mutlu son keseleri...
Sadece bu anlatılanlardan yola çıksak bile Osmanlı’nın nasıl derin ve renkli bir kültürel geçmişe sahip olduğu açık saçık görülüyor. Ancak tarihe sadece savaşlar tarihi olarak bakanların, Osmanlı’daki bu derinliği görmeleri zor. Gündelik hayat, sokak ekonomisi, ev yaşantısı, tımarhaneler, cinsel hayat ve sanatçıların fantezi dünyası bir bütün olarak o toplumu anlamanızı kolaylaştırır. Dolayısıyla sadece savaşlara bakarak bir toplumu anlamanın ne imkânı ne de ihtimali var.
Demem o taşradan kalkıp, Osmanlı İmparatorluğu’nun merkezine gelenler, burada belli bir başarıyı yakalayabilir ancak darda kalmış algıları genişletmek kolay değil. Sonuç olarak çoğumuz Osmanlı’yı o dar algı içinde küçültüyoruz. Büyük sorumluluklarımız olabilir, çok şey başarmış da olabiliriz ancak hiçbir şey bize Osmanlı’yı kendi hassasiyetlerimizle sterilize edip topluma yeniden sunma hakkını vermez. Sonuçta “Muhteşem Yüzyıl ecdadımızı yansıtmıyor” tartışmasından geriye kalan boşa harcanmış insan enerjisi ve boşa yazılmış bu yazı...
twitter.com/ hidirgevis