Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Bir film, bir cenaze

 Her şeyi yaratan Allah’ın yaratılanlar arasında sanatını en çok konuşturduğu şey gül, kivi ya da Azra Akın değil, zamandır. İnsanlardan bugüne kadar Güneş’e tapan çıkmış, Ay’a tapan çıkmış, ota, böceğe, ineğe tapan çıkmış da zamana tapan niye çıkmamış hiç anlamam. Hâlbuki zaman, bir tanrıda olması gereken vasıfları; gece olunca sönen güneşten, gündüz olunca sönen aydan, yaşlanınca ölen inekten daha fazla taşıyor. Bir kere her yerde... Varlığının farkındayız ama anlat desen anlatabilenimiz çıkmaz. Hissediyoruz ama dokunamıyoruz. Enini boyunu ölçemiyoruz. Ömür biçemiyoruz. Onu anlatırken onsuz cümle kuramıyoruz.


Kolumuzdaki saat ile biçim vermeye çalışıyoruz ama diş ağrısıyla geçen bir gece ile Sezen Aksu konserinde geçen bir gece insan bünyesinde aynı uzunlukta akmıyor.
 Çok acayip bir şey...

Mezarlıklar için “zamanın durduğu yerler” denir. Yan yana durunca kulağa hoş gelen, tersini ispatlamaya çalışsan kimsenin hayatına bir artı katmayacak o kelime buketlerinden biri belki ama ölümün zaman labirentinden çıkış için tek yol olduğu gerçeğine yakınlaştırması açısından anlamlı.


Justin Timberlake
’in oynadığı In Time filmi ölümsüzlüğün bulunduğu bir çağda geçiyor. Böyle bir dünyada da en geçerli nakit de vakit oluyor. Para yerine; yüzyıl, yıl, ay, hafta, saat, dakika ve saniye haneleri olan koluna dövme gibi işlenmiş bir dijital saatte yazan ömrünü harcıyorsun. Dünyanın en büyük derdi ölümsüzlük olmuş. Suç kol geziyor. Zengin-fakir arasındaki uçurum Marx’ın bile “o-ha” diyeceği boyuta varmış.

Böyle bir dünyada bir yüzyıl yaşamış, kolunda da bir yüzyıldan fazla ömrü olan bir adam insanların ölüme ihtiyacı olduğunu söylüyor ve saatini Justin’e boşaltıp ölümü tadıyor.

Camilerin, mezarlıkların kapısına “her canlı ölümü tadacaktır” ayetinin yazılmasına gıcık olan insanlara olayın özünü anlatmak istiyorsanız ayeti doğduran söylemekten daha işe yarar bir yol bu filmi izletmek olur.

Bugün, dört iyi kız evlat yetiştirmiş, kendisi hiç okula gitmemiş ama oyu kesinlikle bir profesörden bir kaç puan fazla olması gereken süper demokrat Adile Hanım’ın cenazesi için; “halıları da leopar desen olsaymış vamp kadının iç dünyasının tam resmi olacakmış” diye içimden geçirdiğim Şakirin Camii’ndeydim.

Adile Hanım kanserdi. Kanser hastaları öldüğünde “kansere yenik düştüler” denir. Alakası yok. Dünyadaki tüm canlıların bir numaralı motivasyonu canlı kalmaktır. Vücudumuzdaki tüm hücreler de ayrı ayrı aynı motivasyona sahiptir. Vücudumuzda işlerin iyiye gitmediğini düşünen hücreler canlı kalmak için sonsuza kadar bölünebilmenin yolunu bulurlar. Aslında kendi dünyalarında ölümsüzlüğü keşfederler. Yani bize savaş açan değil kendisini kurtarmanın peşinde olan bir hücre olayıdır bu hastalık. Modern tıbbın bulduğu bütün tedavi yöntemleri de o hücreleri bombardıman etmektir. Çünkü ölümsüzlük Justin’in yaşadığı toplum için ne kadar tehlikeli ise uyum içinde birarada bulunan hücreler topluluğu vücudumuz içinde o kadar tehlikelidir.

Kanser hastası öldüğünde sonsuza kadar bölünebilecek hırsı olan hücrelerin enerjisini keser, şalterini indirir. Ölümsüzlük hülyalarına dalan bedenine ölümü tattırır. Adile Hanım’ın kızı Neslihan, annesine son baktığında yüzünde bir tatmin olma hissi gördüğünü söylemişti. Çünkü o ölümsüzlüğü yenmişti.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’