Gakkoş Usta ile vezir parmağı
Bizim memleket insanının en önemli özelliklerinden biri adres bilmektir. En azından bir miktar da olsa bilmeye çalışmaktır. Yani durup da adres sorduğunuz bir vatandaşın hiçbir fikri olmasa bile derinlerinden bir yerlerinden adresi bulacağına olan gizli inancı, bir iki saniye beklettirir insanı. Bir sihirbazın şapkasının içinden metrelerce kurdele çıkarması gibi ağzından bir anda adres bilgileri dökülmeye başlayacak gibi mistik bir sihirsel umut vardır bu yardımcı olma isteğinde. E karşınızdaki de nasıl olsa Birleşmiş Milletler barış konferansına yetişmediği için çok da problem teşkil etmez. Önemli olan niyettir. Sizin bu Beyaz Saray’da toplantıya yetişmiyor oluşunuzun garantisi karşınızdakini oldukça rahatlatır ve bu da sizi delirtir.
Adres sorduğunuz kişi karşısında durup bir süre onun güzelliğini seyretmenizi ister. Bu, genlerinde vardır. Sevilme ihtiyacı. İlgi görme isteği. Bu onun en değerli hazinesinin verdiği bir haktır.
Bilmemek ayıp değil, öğrenmemek hiç ayıp değildir. Zaten allaaşkına adresi bilsen ne olur bilmesen ne. Önemli olan sosyalliktir. Önemli olan aynı ailenin ferdi olmaktır. Adres bahanedir.
Bugün Hasanpaşa Salı Pazarı’nın orada çok güler yüzlü genç bir kadın, henüz kentsel dönüşüme uğramamış köy genlerinin sağlıklı şişman kırmızılığıyla akbil çıkartılacak en yakın merkez durağın neresi olduğunu sordu bendenize. O kadar tatlı ve temiz bir gülümsemesi vardı ki, bir süre merkez durağın nerede olduğunu düşünürmüş gibi yapıp onu seyrettim, temiz havasını soludum. Sonunda bilmediğimi söylediğimde nasıl olsa bana kızacak kadar kirletmemişti hayat onu. İşaret parmağı henüz kabzasından çıkmamıştı.
Kentsel dönüşüm insanların ilk olarak işaret parmağını erekte ediyor. “Öğreten adamlık ve öğreten kadınlığın başladığı yerde bet bereket kalmaz” der modern düşünür bir arkadaşım. Kapitalizmin en amansız illetlerinden biridir öğretme, ders verme, dediğini yaptırma, mürit edinme ve en nihayet haddini bildirme ihtiyacı ve dahası, refleksi. İşte büyük konuşma da aynı kaynaktan beslenmekte, fanatizm de bu köyden gelmektedir. Ay şimdi yazarken acaba yazı yazmak da gıcık bir hareket olabilir diye aklıma bir kurt düştü ya, neyse.
Sanat sektöründe üretici olarak çalışan bir arkadaşım (sanatçı oluyor yani) “eğer haddimizi biliyor olsaydık hiçbir şey üretemezdik” der hep.
Bugün Salı Pazarı’nın orada adres soran kadının adresi bilmediği hâlde yüzüne baka baka düşünen, biliyormuş gibi davranan ve sonunda bilmediğini söyleyen bendenize, sinirlenmeden bütün güzelliği ve ciğerlerinin genişliğiyle gülümsemesi ve her şeye yeniden başlayıp bir başkasına sormak üzere sakin bir hamle yapması, içimde temiz poyrazlar estirdi. Bayılıyorum bu hisse. Hayat bu güzel insanları görünce güzel bir tek. Onların varlığı esolzadelere karşı koyma gücünü arttırıyor insanın.
İşaret parmağını çıkarıp insanın yüzüne yüzüne “big bradır iz vaçing yu” yapanların, hani bir karate hareketi vardır ya, cart diye işaret parmağıyla gözünü acıtır, işte o karate hareketini yapmak istiyorum.
Aslında düşündüm de, bunu yapmak istemesem daha iyi olurdu ya.
Mesela o pazarın oradaki kadın çok tatlı biriydi, hiç böyle şiddet içerikli kötücül şeyler düşünecek biri değildi. O büyük ihtimalle mis gibi mantılar açardı, çibörekler yapardı.
Bakınız “eminim” demiyorum, “büyük ihtimalle” diyorum.
Yine de sıcak sıcak servis yapınız. Afiyet olsun.