Kuymak tabakası
Rüyamda telefonuma gelen Suriye’nin Selanik’i bombaladığı haberini, rüya bu ya, bu yaşta gittiğim okulda şaşırarak sınıf arkadaşlarıma söylediğim için öğretmenden azar işitince sonunda “Eeh yeter be senden çektiğim” diyerek okulu bırakıp sevinç içinde uyandım.
Tıpkı böyle bir film seyretmiştim; filmde savaşın kötülükleri ve çocukların savaşta çektikleri anlatılıyordu, filmin sonunda coşkulu bir müzik ve şapkalarını gökyüzüne fırlatarak sevinç içinde koşturan çocukları görüyor ve savaşın bittiğini düşünüyorduk. Fakat kamera açıldıkça savaşın değil ama sabah okula giden çocukların okulun bomba ile yıkıldığını görüp sevindiklerini anlıyorduk. Film böyle bitiyordu.
Yani meseleyi bilimle toparlayacak olursak; mutlu sonlar izafidir. Kimine mutlu gelen son bir diğerine mutsuz, ya da tam tersi olabilir. (Bu açıklamayı da belki aranızda benim gibi her dinlediği fıkrayı açıklattıranlar vardır diye yaptım.)
Rüyamda sanırım yaklaşan tarihin 21 Aralık oluşunun ve elbette Kemalist kafayla büyütülmüş bilinçaltımın etkisi büyüktür. Fakat şu anda aklımı kurcalayan mesele, benim o sınıfta neden sürekli azar işittiğimdi. Neyse artık kötü günler geride kaldı.
Elbette rüyanın etkisiyle sabaha karşı bülbüllerin öttüğü, hayatın Zeki Müren şarkılarına bağladığı, çoğunluğun ceset gibi sırtüstü uyuduğu saatlerde uyandım. Bu çok kısa vakte has, zaman ve hava durmuş, boşluk yeryüzüne inmiş hissini daha çok tatmak üzere balkona çıktım. O sırada karşı apartmanın üzerinden hâlâ şehirde yaşayabildiğine inanamadığım ağır kanatlı sağlamcı bir baykuş havayı koltukaltlarına bastıra bastıra bir yere gidiyordu. Bütün bu ağır kanatlar, gizemli sessiz uçuşlar, karanlıklarda kafayı tam tur çevirmeler filan, hepsi ufacık, gariban bir fare için, düşünebiliyor musunuz.
Bu kadar büyük prodüksiyonun zavallı gariban farenin bir sıkımlık canı için yapıldığını düşününce, tövbe tövbe doğanın dengesinin bu müsrifliğine canım sıkıldı, içeri girdim.
Geriye bakmayı da, hayatı paylaşmayı da hiç sevmediğim için kimseyi uyandırmadan kendime güzel bir kahve yaptım. Mis gibi kahve kokusu eve yayılınca da ne güzel uyunur diye evdekilerin yerinde olmak istedim fakat uyumaya üşendim. Hazır uyanmışken yazımı yazayım, insanoğlunun her gece yatıp da ölü gibi uyumasının ne kadar saçma olduğunu sizlerle paylaşayım istedim.
Gerçi çay kokusu da fena değildir fakat garip bir su buharı vardır o kokuda. İçinde çocukluk kahvaltılarından kalma fazla anlamlar yüklü olduğu için yorucudur biraz. Ayrıca çay kokusunun düşüncesinde ek olarak kahvaltı sofrasını hazırlama ve toplamanın da angaryası vardır. Velhasılıkelam, kahve kokusunu daha çok severim.
Anneannemin bir el değirmeni vardı, onunla kahve çekirdeklerini çeker, bu işe çok önem verirdi; her kahvede taze kahve kokmasına dikkat ederdi.
Bu satırları sizlere Brezilya’da anneannemin evinden yazıyorum.
Dedem Jose Feliciano ile büyük bir malikanede yaşayan anneannem Selanikli bir tüccarın kızıymış. İkinci dünya savaşı sonrası Güney Amerika’ya gelin gittiği için orada zorla kahveye alıştırmışlar. 12 Eylül’den sonra Türkiye’ye döndüğünde “Ah vatanım” dediği için “Yaşam boyu başarı ve ayda 150 gr. kahve” ödülüne layık görülmüş. İşte bu yüzdendir ki taze kahve kokusunu çok severim. Bana hep anneanne huzurunu anımsatır.
Fakat kahvenin tiryakiliği de çok pis oluyor değerli okur. Anneannem rahmetli, çok sinirli biriydi. Sanırım kahve mahrumiyeti saatlerinde geliyordu bu ani sinir dalgaları. Biz torunları kendisinin öğle uykuları sırasında çıt çıkarmamaya aşırı önem verirdik. Hatta bendeniz derslerim kötü olduğundan aile arasında pek sevilmediğim ve azarlanmaktan da illallah ettiğim için ek olarak nefesimi de tutardım. Yine de şans bu ya, hınzır kabak hep de benim başıma patlardı. Zaten sakınan göze çöp batar. Hah hah hah sevgili okur, bu güzel pazar sabahı sizin de keyfinizi kaçırmak istemem.
Kahvenin hayatımızdaki önemine değinmeden önce hepinize mutlu bir pazar diliyor, en güzel günler, en güzel geceler sizlerin olsun diyorum, umarım bu yazı pazar kahvesi bölümüne denk gelmiştir de, hiç değilse hissikablelvukudan yırtarız.
Hoşçakalın.