Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Kelebek gibi uçarım, aslan gibi uyurum

 

Üşengeçliğin ne pis bir şey olduğunu bilmeniz için ancak üşengeç olmanız gerekir değerli okur.

Üşengeç bir insanın bağımlı insan türü olduğunu tam olarak anlamanız için de ancak üşengeç olmanız gerekiyor elbette. Size su getirecek, üç gün önce arabayı bıraktığınız otoparka gidip arabanızı oradan kurtaracak, alışverişe gidecek, eve dönüp yemekleri yapacak, telefon çaldığında telefonu size uzatacak, dahası konuşacak, gelen misafirleri karşılayıp sohbet edecek ve daha bir sürü şey için, insanlara bağımlısınızdır.

Bir nevi bitkisel hayattır üşengeçlik. Günden güne özsaygınızı yiyen, hareket etmedikçe pis bir iç sıkıntısı olarak hayatınıza sıvaşan, ağır ve yağlı bir histir. Sanılanın aksine depresif bir durum değil, bir varoluş şeklidir. Yani bir insan hem mutlu hem de üşengeç olabilir pekâlâ. Üşengeç olmasa evet daha mutlu olacağını bilir ancak (burası biraz zor) üşengeç olmamaya üşenir.

Domuz büyüsü gibi bir şeydir üşengeçlik. Eğer büyü ve nazar varsa eminim tembellik ve üşengeçlik olarak zuhur ediyordur. Dolayısıyla bendenizde nazar olduğunu şıp diye bulabiliriz. Bu ay lazerle nazar tedavisi yapılan bir merkezden yer ayırttım, tek seansta zımba gibi olup her işe kendim koşturacağım. Üzerimdeki bu domuz yağı hissi geçecek, çok daha helal ivme ve duygulara yelken açacağım.

Efendim geçenlerde yaptığım bir öküzlükten bahsetmeden edemeyeceğim: Bizi adam yerine koyup gelmiş, ellerinde de koca bir buket çiçek olan, oldukça saygın insanlar evimize teşrif ettiler. Sohbetin en koyu yerinde açık pencereyi kapatmak maksadıyla içeri odaya gittim. Tam dönüşte yatak odasının aralık kapısından rahat ve yumuşak yatağımı gördüm ve sadece beş dakika gözlerimi dinlendirmek üzere uzandım. Üzerimdeki günlük kıyafetlerimle uyandığımda sabaha karşı üç buçuğu geçiyordu. Ev ahalisi uyumuş, misafirler çoktan gitmiş, getirdikleri frak giymiş çiçekler “biz burada ne arıyoruz” der ve küfür eder gibi salonun ortasında yüzüme bakıyorlardı.

Karşı konulamayacak kadar uykum gelmişti. Niyetim derin bir uyku çekmek değil, sadece biraz gözlerimi dinlendirip salona dönmekti. Fakat nasıl bir uyumaysa kendimi kapatmış, hiçbir sesi duymamış, bir nevi ölmüştüm. Şu anda kafamı meşgul eden soru ise bu durum üşengeçlikten mi yoksa yorgunluktan mı kaynaklanmıştı.

Bana kalırsa üşengeçlikten kaynaklanmıştı. İnsan ilişkilerini iyi tutmaya üşendiğim için uykuma engel olmamış, kafama göre takılmıştım. Çünkü demin kendime karşı dürüst olup derinlemesine o âna geri dönüp aslında yatağa gözlerimi dinlendirmek için uzanırken uyuyakalıp misafirlerin gitmesini bekleyeceğimi bildiğimi kendime itiraf ettim. Çok terbiyeli insanlarmış doğrusu.

Takvimin 21 aralıka bu kadar yakın olmasıyla birlikte üşengeçliğim daha da artmaya başladı. Şimdi mesela kıyamet kopsa herkes geyik geyik bağıra çağıra koşmaya başlayacak. Bunun daha sessiz ve yormayan bir şekli olmalı. Zira üşengeçlik öyle bir tembellik hâlidir ki, etrafınızdaki insanların hareketliliği bile zorlar insanı. Sadece onlara bakmak bile huzurunuzu bozar, kafanıza demir külçe koymuşsuz gibi hissettirir.

Bu yüzden sizden ricam diyelim ki göktaşı filan düştü, ya da büyük depremler oldu ve yerler yarılmaya, gökyüzü aşağıya düşmeye başladı, lütfen fazla panik yapıp sağa sola koşturmayın. Kendinizi göz kapaklarınızın üzerine binen ağırlığın kollarına bırakın. Bunu sizden rica ediyorum.

Yavaş yavaş uykuya dalın. Mesela yatağınız yan mı yattı, o zaman da yan yattığında bir pozisyon bulup uyumanın bir yolunu bulun. Kıyamette bize düşen görev bu olmalı.

Mesela garbım afakımı sarsa dahi çelik zırhlı duvar, benim aslan gibi uykum var.

Roaarr.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’