Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Şu şekilde...

 

Sevgili okur, bendeniz terk edilmekten hiç hoşlanmam. Ayrıca terk edilmiş yerlerden de hiç hoşlanmam. Fakat Sakız Adası’nda bir köy var, Ortaçağ’dan kalma, orası mesela terk edilmiş olmasına rağmen çok güzel. İçinde kimse yaşamıyor; yani yan köylerden getirilen inekler biraz otlamak için geliyor, bir iki tavuk arada bir ürküp zıplıyor fakat genel itibariyle pek bir yaşam formu olduğunu söyleyemem. Ona rağmen çok güzel.

(Ay bir dakika ya, burada hiçbir metafor yoktur ha, sakın yanlış anlaşılmasın derim.)

Şimdi mesela bir buçuk yıldır yazıyorum Taraf’a, ama Allah biliyor ya, ikide bir Tamer Bey’i arayıp “Tamer Bey, ilham kaynaklarım rezervlerini tüketti ben artık yazmasam ya da bir süre ara versem” deyip dururum, o da sağ olsun onca işinin ve onca solculuğunun arasında bana ani bir gaz verir, o gaz beni iki ay idare ederdi.


Taraf
’ta yaptığım en önemli şey, bir işi para için yapmıyor olmaktı. Hatta indirim kartı için bile yapmadım. Yani geçen gün Taraf’ın alt katındaki kitapçının müşterilerinin yüzde yirmilik indirimden faydalanmak için kartlarını çıkarttığını görünce ben de kimseciklere duyurmadan kasadaki arkadaşa “Ben de biraz Taraf’ta çalışıyorum bazen” dedim. Bunu söylerken pardösümün yakalarını kaldırmış, etraftan kimsenin duymamasına çok özen göstermiştim.

Fakat kasadaki arkadaş çok gür bir sesle “Neee Taraf’ta mı yazıyorsunuz, ben ama sizi hiç tanımıyorum” dedi, ben de “Ay tamam tamam yüzde elli zamlı da öderim” diye etrafa karşı mahcup olarak konuyu apar topar kapattım.

Dolayısıyla maddiyat için değil, hem yazmaktan kopmamış olmak için, hem de Taraf gibi idealist ve çağ başlatan bir gazeteyi geyiklerimle popüler ortamlarda da sesini duyurmasına yardımcı olmak için şaaptım.

Şimdi Ahmet Altan ve Yasemin Çongar gidince benim de diğer bütün yazarlar gibi gazım kaçtı elbette. Sanki kızarmış butları büyük kahkahalarla ısırarak demir testilerde şarapları içip üzerindeki posttan yapılma kürküyle savaşa mola veren neşeli İlkçağ kralı ölmüş ve sevilen kral öldükten bir süre sonra bakımsız kalan şehre veba gelmiş gibi bir his vardı içimde. Zerre kadar yazasım yoktu. Veba bana da bulaşmıştı. O gün herkesle kavga ettim. Özellikle de akbil kuyruğundaki kadınla. Neyse şimdi canınızı sıkmak istemem.

Fakat bu sabah gazeteyi açıp baktığımda herkesin aynen yola umutla devam ettiğini görünce bu umutta bir süre daha durmam gerektiğini hissettim.

Belki etrafta ağır “ağalar paşalar” olmayınca hem politika bile parçalarım hehhehh.

Velhasılıkelam, ipini koparmış yazılarımla sizlerle birlikte olmaya devam ediyorum sevgili geyik dostu.

Memo’nun üç dört yaşlarında binlerce kez seyrettiği “Kayıp Balık Nemo” filminde ağlara takılan balık sürüsünün birlik olup “Yüzmeye devam, yüzmeye devam” diye mantra tutturup ağdan kurtuldukları gibi tıpkı.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’