Huzur kıyamette
Bir zamanlar arabaların arkasına “Huzur İslam’da” çıkartmaları yapıştırılıyordu. Bu slogandan hoşlanmayanların cevabı “Huzur doğada” çıkartmalarıyla verildi. Artık arabalarda Mustafa Kemal imzasından ve “Dikkat! Bebek Var” uyarılarında başka politik, sosyal içerikli mesaj kaygısı taşıyan çıkartma görmüyoruz. Ne güzel.
Genç bir delikanlı olduğum çıkartmalı günlerde huzurlu olmak zorunda hissederdim kendimi. Çünkü ben bir Müslüman’dım. Huzurlu değilsem sorun Müslümanlığımda olmalıydı. Uzun bir süre yüzüme takılı kalmış Koreli misyoner tebessümüyle yaşadım. Gece olsa da yüz kaslarımı bir serbest bıraksam diye hayaller kurdum durdum.
Sağolsunlar, gün boyu dinginlik, dinginlik, dinginlik; huzur, huzur, huzur; pozitif ol, pozitif ol, pozitif ol diye tespih çeken yoga ve reikiciler beni “huzur İslam’da” ıstırabından kurtardı. Huzurun İslam’da olmadığını, çünkü bu dünyada huzurun olmadığını anladım.
Gündelik hayat içinde gülsem, mutlu olsam, zevk alsam da hayatımın/ hayatımızın fonunu büyük bir mutsuzluğun kapladığını keşfettim. Bu gerçekle barışmak bana biraz olsun sahici huzur veren tek şey oldu diyebilirim.
Sonsuzluk diye bir kelimeye sahip bir varlık, sonlu bir dünyada nasıl huzurlu olabilir. Son diyince sadece ölümü kastetmiyorum. Her şeyin bitmeye programlı olduğu bir dünyadan söz ediyorum. Örneğin; acıkıyorsun, canın deli gibi peynirli pide yemek istiyor. Yiyorsun, yiyorsun, doyuyorsun. Sonra peynirli pidenin adını bile duyamayacak hâle geliyorsun.
Allah; zürafayı, kaktüsü, kertenkeleyi, patlıcanı bu dünya için yarattı. Ancak insanı cennete uyumlu olarak yarattı. Malum meyve hadisesi olup cennetten kovulunca yılanların, köstebeklerin, üzümlerin, şeftalilerin olduğu bu dünyaya sürgüne gönderildiler. Yani Sayın Başbakan ve Sayın Kılıçdaroğlu yanlış biliyor. Bahtsız olan kutup ayıları değil bizleriz.
Biz bu dünyaya ait değiliz. O yüzden bugün kıyamet koparsa fazla panik yapmayın lütfen.