Zekâ geliştirilebilir mi
Bugünkü yazımıza başlamadan önce bütün okurlarımıza manuel bir müjde vermek istiyorum. Bundan böyle yepyeni bir uygulama var! Yazarken hangi şarkıyı dinlediğimizi öğreneceksiniz. Evet evet yanlış duymadınız; yazı yazımı sırasında acaba yazar hangi şarkıyı dinliyordu diye merak etmeye son! Bu yeni yazılımımız sayesinde yazarımızın yazısını hangi şarkıyla yazdığını şıp diye bulacak, farklı duygulara yelken açacaksınız. (*)
Efendim, elma sirkesi sıkarak içtiğim ve yaşamaktan bezdiren ve dolayısıyla zayıflatan (çünkü su bildiğiniz gibi yaşam kaynağıdır,) suyu yudumlarken gazetemizin bugünkü diyet bölümünü de burada kapatıp derhal çocuk ve aile bölümüne geçiyorum:
Dün değil beriki gün Taraf’ın üst kutucuklarından birinde “Yap-boz oynayın, zihninizi canlı tutun” haberi çok dikkatimi çekti. Çünkü bendeniz eğer insan olmasaydım kesin cin olurdum. Neden mi, çünkü çok hileci ve hızlı hareket eden biri olduğum için. Ancak haddini bilen ve cin olmadan adam çarpmayan, oldukça görgülü bir yapıya da sahip olduğumdan, bu hileleri sadece düşünce bazında tutarım. Fakat yine de kendime olan güvenim çok yüksek olmadığından arada bir acaba ayaklarım ters mi diye kendimi kontrol etmeyi de ihmal etmem. Sadece evde çıkardığımız ayakkabıların biri ters biri düz durduğundan henüz şüphe düzeyinde olan bu ecinnilik durumundan o kadar da fazla endişe duymuyorum. Fakat Allah muhafaza diyelim ki bir gün ayaklarımızı ailecek ters gördüm, o zaman çok fena korkarım. Fakat insanın olduğu şeyden korkması ne kadar çıkmaza sokar insanı değil mi değerli okur. Neyse bu anlamsız korkularımla canınızı sıkmayayım.
Ne diyorduk, ha evet, zekâ geliştiren oyuncaklar.
Bu halk arasında “Puzzle” tabir edilen pazıllar bendenizin çocukluğundan beri kanayan yarasıdır. Millet uhu ile yapıştırarak duvarına koca koca pazıl tablolar asarak zihnini canlı tutarken ben uhu kokusu ile zihnimi canlı tutmaya çalışıyordum. Siz de takdir edersiniz ki cin olduğundan şüphelenen birinden pazıl yapma gibi incikli cincikli binlerce parçalı bir sabır beklenemez.
Geçen gün epey zamandır görüşemediğimiz bir arkadaşımın evine gittim ve masasında küçük parçalı büyükçe bir pazıl görüp içim sıkıldı. Tam kendimi dışlanmış hissedecekken neyse ki bunun beş yaşındaki yeğeninin pazılı olduğunu ve üçü mimar, ikisi ressam olmak üzere beş okumuş kişinin koca pazılı yapamadığını öğrendim de içim rahatladı.
Bir de şimdi isim vermek istemediğim bir marka var, tazminatlarının şiddetinden yüce rabbim korusun; var ya canım dünyanın en meşhur parçaları birleştirme oyuncağı, hani ufak bir kutusu iki aylık maaşın olan...
İşte onun da hesapta sabrı ve zekâyı geliştirdiği söylenir, ben de Memo’ya majör olaylarda gider alırdım: (Matematikten 55 alması, yere attığı kıyafetlerini cumurlayarak sandalyenin üzerine kaldırması, kalınlaşmış dişlerini fırçalaması gibi.)
Geçenlerde çok çok durgun zekâlı ve bildiğin moron bir tanıdığın evine oturmaya gittik. Bu oturmaya gitme eyleminden her ne kadar hoşlanmasam da insan zamana yenik düşüyor ve bir anda kendinizi yorgunluktan oturmaya gidiyor buluyorsunuz (bu konuya ileride daha detaylı değineceğiz).
Derken bu moron tanış koridorun ucundan kafası görünmeyecek yükseklikte üst üste fotoğraf albümlerini bize doğru taşırken görüldü. Eskiden olsa kendimde savaşma gücü bulur ve albüm bakmaktan nefret ettiğimi ve derhal gitmek istediğimi histerik çığlıklarla dile getirir ve o çirkin terliklerle sokağa fırlardım fakat artık zamana yenik düştüm; elime tutuşturulan albümlerde hiç tanımadığım yenge, elti ve kayınbiraderlere bakıyor hatta otobüs duraklarında rastladığım insanlara benzeyen bu fotoğraftaki kimseleri merak bile ediyorum.
Derken küçüklük fotoğraflarına geldi sıra! Bu tanıdık kişi benden iki yaş da küçük olmasına rağmen babaannesinin güdümlü robotu gibi hipnoz şeklinde bütün âdetleri yerine getiren biri; fotoğrafta onu bu yüksek tazminat davası açabileceği için ismini vermek istemediğim birleştirme oyuncağını yaparken gördüm ve anladım ki oyuncaklar zekâ geliştirmiyor.
Hiçbir şey zekâ geliştirmiyor.
Hiç-bir- şey -ze-kâ ge-liş-tir-mi-yor.
İnsan ezberleriyle yaşıyor. Üzerine hiçbir şey koymuyor. Olanı döndürüyor.
Zekâ geliştiren tek bir şey var, o da hiçbir şey.
Not: Çok mu nihilist oldu?
(*) Behice Aksoy, Gülünce Gözlerinin İçi Gülüyor