Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

İzzet Çapa’yı gazetecilikten kovmak

 

Türkiye medyasında bir türlü son bulmayan çok itici bir gelenek var. Tiraja yardımcı olsun diye gazeteci olmayan ünlüler alınır ve köşe yazarı yapılır. Böylece gelen ünlünün hayranlarının gazeteye okur olacağı düşünülür... Gazetenin marka bilinirliğinin artacağı da tahmin edilir... Örneğin Radikal gazetesi oyuncuErcan Kesal ve yönetmen Berkun Oya’ya köşe verdi. Ardından geçtiğimiz ay Hürriyet, oyuncu Ahmet Mümtaz Taylan’a Cumartesi ekinde köşe verdi. Bir isim daha var; popüler gece mekânlarının işletmecisi İzzet Çapa... Kendisi, Ayşe Armanusulü tam sayfa röportajlar yapıyor, O da Habertürk gazetesinde sesini yükseltmişti...

Medya- akademi- edebiyat- düşünce dergilerinin, aktivizm dünyasından değil de eğlence sektöründen gelen isimlere arada bir bir şeyler yazdırmasının zararı yok, hoş olur... Fakat yazma eylemine, gazeteciliğe ve düşünce hayatına yıllarını vermiş onca insan varken, eğlence dünyasından insanları bu kadar kolay köşelendirmek, gazetecilik mesleğine ihanet ve saygısızlık.

İşin bu duruma gelmesi, medyanın kendi iç dinamikleriyle ilgili. Türkiye’de kendi mesleğine, meslektaşlarına en az saygı duyan, en az değer veren kesim, belki de gazeteciler. Çoğunun içinde, yenemedikleri bir aşağılık kompleksi ve eziklik duygusu var. Bunu en çok, başbakanla toplu tv röportajı yapan o koca koca gazetecilerin beden dilleri ve ses tonlarında görebilirsiniz. İşleri gereği, parayı ve siyasi iktidarı elinde tutan odaklarla fazla içli-dışlılar ama onların sahip olduklarına sahip değiller... Kompleksin ve ezikliğin bir nedeni bu olabilir. Neyse bunlar derin konular...

Gelelim İzzet Çapa’ ya... Risk alıp yeni şeyler denediği için eğlence ve yeme-içme sektörünün önünü açtığı için İzzet Çapa başarılı. Bu anlamda devrimci bir işletmeci, zeki biri, keyifli röportajlar da yapıyor. Ancak bütün bunlar gazetecilik yapmasına yetmez. Medya açısından arıza şu: Onun gazetecilik yapması gazeteciliği ucuzlatıyor ve herkesin yapabileceği bir meslek etiketi yapıştırıyor. İkincisi, siz stajyer muhabire de yeterli özgüveni aşılar ve ünlü birine yollarsanız, Çapa ile aynı ayarda bir röportaj çıkarır. Çapa açısında arızalı durum şu: Türkiye’de eğlence endüstrisinde şöhret olan biri, her ipte yürümeye kalkıyor. Oyuncu- manken- şarkıcı- televizyoncu dörtgeninin her kenarında yürüyenleri düşünün. Bu biraz da sektöründeki istikrarsızlıktan kaynaklanıyor. Ne yapsın, oyunculukta iş bulamıyor, şarkıcı oluyor, o olmuyor televizyoncu oluyor vs. Ancak İzzet Çapa’nın ekonomik bir kaygısı da yok. O hâldeotursun oturduğu yerde de yapabiliyorsa dünyada tutacak bir zincir lokanta açmaya çalışsın, biz gazetecilere artistlik taslamasın.


Ali Poyrazoğlu fikir özgürlüğüne karşı mı?

Geçenlerde, Sezen Aksu, Halil Ergün ve Ali Poyrazoğlu’na sinirlenen Levent Kırca, onları kendince vatan haini ilan etti. Hak etmediği ölçüde büyütülen bu olay karşısında Halil Ergün’ün tavrı çok güzeldi, “üzerinde konuşmaya gerek yok” dedi geçti. Peki, Ali Poyrazoğlu ne dedi: “Dava açacağım, ne demek vatan haini.”


Türkiye’de her fırsatta fikir özgürlüğünden söz eden sanatçılar, gazeteciler, politikacılar, kendileriyle ilgili bir durum yaşandığı vakit, fikir özgürlüğünü falan unutup hemen mahkemeye koşuyor ve 
“efenim bana hakaret edildi” diye dava açıyorlar. Söyleyin, bunun devletinin açtığı “Türklüğe hakaret” davalarından ne farkı var. Eğer biri bizimle ilgili fikrini söyleyemeyecekse, fikir özgürlüğü ne demek o hâlde, nerede başlıyor nerede bitiyor, bu konuda biraz düşünmemiz lazım. Birinin sizinle ilgili kişisel yorumu ve hakareti dava konusu olamaz, azıcık hoşgörülü olun. Ne dava konusu olur biliyor musunuz; birinin çıkıp hakkınızdaki yanlış bilgileri doğru gibi sunması... Diyelim ki İngiliz gizli servisi için çalıştığınızı söyler, çalışmıyorsanız, ihaleye girdiğinizi söyler, girmemişseniz, birini dövdüğünüzü söyler, dövmediyseniz dava açıp, üzerinizdeki iftirayı temizleyebilirsiniz... Tabii eğer karşı tarafı önemsiyorsanız... Dolayısıyla Levent Kırca’nın sözleri dava konusu olamaz, sadece hakaret işte, o kadar...


Sokaklarda uyuma kabinleri

Yandaki fotoyu Münih havaalanında çektim. 17 avro ödeyince, bu kabin içinde bir saat uyuyabiliyorsunuz. Olur ya aktarmalı uçuyorsanız ve bir şekilde havaalanında vakit öldürmek zorundaysanız, dinlenmek için iyi bir olanak. Akşam belli bir saatten sonra fiyat daha da ucuzluyor. Ben sokaklarda da böyle kabinler olsun isterdim; duşlu olsa daha da iyi olur. Şehrin evinizden uzak bir muhitindeyseniz, yorulunca girip dinlenir sonra güne devam edersiniz...



[email protected]

twitter.com/ hidirgevis

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’