Küçük Prens de yasaklansın
Geçen gün Memo büyük bir itirafta bulundu: “Anne”dedi, “sen bana bebekken uyku zamanı hep klasik müzik açardın ya, sen odadan çıktıktan beş dakika sonra haberler başlardı ve bittikten sonra yarım saat de İngilizce, Fransızca ve Almanca haberler okunurdu.”
Çok üzüldüm. Çocuk yetiştirmede devlet radyosunun haberlerinden faydalanacağım aklıma gelmezdi. Kemalizm’den kalma bir miras diyelim.
Sonrasında da bir Küçük Prens CD’si alıp bu kez uyuyacağı zamanlar teybe takar ve odadan hızla kaçardım. (Çünkü çocukluğumda o kadar çok Küçük Prens’i oku, oku, oku diye annem kafama çöreklenir ve o kadar abartarak Küçük Prens’ten sitayişle bahsederdi ki Küçük Prens’e karşı bir direnç oluştu bende. Hiç sevmem.)
Fakat kahpe felek ağlarını örmüştü bir kere: Oturduğumuz lojmanda çocuklardan oluşan bir tiyatro kurulmuş, bana da düşe düşe yılan rolü düşmüş, bozuntumu belli etmemeye çalışırken ardından ikinci darbe gelmiş ve yılan rolü için şişman kaçacağım, bu şekilde ancak sosis rolünü oynayabileceğim kara haberiyle sarsılmıştım. Sürekli darbe darbe diye hava atan siz solcu okurlar; hayat bana bu darbeyi sekiz yaşında vurmuştu, naber!
Nerde kalmıştım... Hah, Memo’nun başucuna Küçük Prens’i açıp odadan kaçardım. Derken bir geceKüçük Prens CD’sini koyduktan yarım saat sonra Memo’nun odasından bir şey almak için sessizce girdim. Küçük Prens CD’si ortalarına gelmişti. Seslendiren büyük bir şevkle Türkiye’yi düşmanlardan koruyan büyük önder Atatürk adında bir kahraman olduğunu, Türkiye devletini kurmak için tüm ülkeyi seferber ettiğini ve şapka takıp modern kıyafetler giyinmek için halkı desteklediğini, bu sayede modern bir toplum oluştuğunu anlatıyordu. CD’yi okuyan duygulu ses coşmuş, 23 Nisan şiirine geçmişti.
Yıl 2004 filan. Taraf daha açılmamış, Kemalizm tartışmaları popüler ortamlarda dillendirilmemişti. Çok şaşırdım. Kitabın orijinalinde Atatürk adında bir diktatörün gelip halkı modern kıyafetler giymeye, şapka takmaya zorladığı, takmayanları öldürme emri verdiğini yazan Küçük Prens de zamanında çok hoş karşılanmıyordu fakat bütün bunlara rağmen şimdinin Atatürkçüsü, eskinin solcusu anne babalarımız nasıl olduysa bu bölüme takılmamış, Küçük Prens’i her şeye rağmen çok çok sevmişlerdi.
Benim zaten kafam son derece karışık. O zamanların solcuları şimdinin nasıl oluyor da darbecileri oluyor ve o zaman nasıl oluyor da Küçük Prens’te yazanları yasaklatmak istemiyorlar, filan.
Ay ben deliricem bu ülkede.
Yemin ederim deliricem. Ya da delirdim ve ben üzülmeyeyim diye demiyorsunuz.
Ya da paralel delirdiğimiz için birbirimizin delirdiğini fark etmiyoruz. Ki, benim en sevdiğim sistem budur. Yani hepimiz paralel şişmanlasak kimse birbirinin şişmanladığını fark etmez, paralel yaşlansak hepimiz genç görünürüz, gibi.
Ya da hepimiz paralel evrenlerde yaşarsak kimse kimseye dokunamaz, maraz çıkmaz.
Yani ben böyle düşünüyorum.
Bu arada şimdilerde sakıncalı bulunduğu için Şeker Portakalı şikâyet edilmiş. Mesela buna da çok üzüldüm zira çocukluğumda okuduğum tek kitaptır Şeker Portakalı. Sanıyorum 14 buçuk kez okumuştum. Aslında 15 edecekti de ortasında küvete düşüp şişmişti, onun için yarım kaldı.
Aslında bir şey diyeyim mi, bu şekilde yasaklanma dedikoduları dönerse belki dikkat çekip okutturabiliriz çocuklara. Yoksa kesinlikle okumayacaklar zaten, eğer cinsellikle ilgili sakıncalıymış dersek bir nefeste okuyabilirler.
Siyah İnci yasaklanıyormuş diycem ben Memo’ya. Ağız birliği yapalım lütfen.