Başlığı sen koy!
Zaman su gibi akıp geçer demişlerdi, evet akar gidermiş, geçermiş. Hani biraz da affedin kaypakmış. Sırf tarihe geçmek için seri katil olan cani gibi ırzımıza geçe geçe günümüzü seve seve uçar gidermiş. Bir guguk kuşu gibi çalarmış hayatımızı…
Zaman su gibi akıp geçermiş. Kar gibi bembeyaz yumuşacık ama dondurucu, rüzgâr gibi yeri geldiğinde havalandıran yeri geldiğinde yok eden.
Sonra koca bir hiç olup sümbülden sevdiklerimizin eline bulaştıran zaman. Acımasız, acelesi olan, bazen kalabalık bazen yek.
İşte bu zaman denen hain, koltuk altına verir canını, hadi canım yallah diyiverir…
Düşündükçe zamanın bir yara olduğunu anlıyorum. Kanayan bir yara. Hala kapanmayan, açık, mikrobu tazelenen bir yara.
Aslında yenilmeyen yaralar lazım bize. Yara kalsın ama kanamasın diye… Kurşunu teninde saklamak gibi. Bırakın dursun, nasıl olsa her şarta alışmıyor muyuz?
Patrıotlar içimizde.
Katiller içimizde.
Tecavüzcüler içimizde.
Masumlar içimizde.
Bazen hepsi bir zihinde.
Bir insandan ne çok şey olur, yaşadıkça anladım.
Acayip memleket halleri içinde, acayip söylemlerle dolu TV ve gazeteler. Ayni cümlelerle yazılmış haberler, aynı yerleştirme politikaları, reklam stratejileri, ayni yüzler… Herkes haberci olur ancak ayrıcalıklı olan kalır. Artık ayrıcalıklı olmak zor tabii, o zaman düzelteyim hemen, hem ayrıcalıklı hem paralı olan kalır. İşte bunu zaman değil, zamanın kıymetini bilen fark eder.
Bir insandan ne çok şey olur anladım.
İnsanlar gelir insanlar gider.
Gel dersen, git dersen…
Artık kahramanlara ihtiyaç yok dedi geçenlerde biri. Her çağın her insanın kahramanlara ihtiyacı vardır.
Suya bir taş düştüğünde yayılan dalgaları hatırlayın şimdi. Çıkan sesi düşünün. Su, taş, yaydığı enerji bir bütün ama birbirinden farklı. Yazım da bölümlerden oluşuyor. Ne alaka diyenler için. Hayatta böyle bir bütün. Ayrıca yazar ne demek istedi yerine, ben ne anladım sorulacak doğru soru!
Tavsiyem kendi gündeminizi de içinizde taşımanız… Sokma gündemle kafa çalışmaz.