Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Kar miskinliği

 

Dışarıda kar yağarken buna çocukken ne çok sevindiğimizi fakat sokakta kalan insanlar ve hayvanlar için bu sevincin acılı bir şekilde kursağımızda kaldığını hatırladım.

Büyüyünce insanın güzel duyguları nasır tutup öyle pek de acı macı vermiyor. Rüya görürken nasıl ki duygular çok feci yoğun duyulursa, çocukluktaki duygular da tıpkı rüyalardaki gibi çok şiddetli oluyor. Dolayısıyla azıcık kaşarlanmak iyi mi kötü mü şu an tam da bilemedim. Zira çocukluğumda kar yağsın diye beklerken bir yanım da korkunç suçluluk duyardı ve bu acı çok beterdi.

Şimdi büyüdük fakat bu kez de kar yağışı çocukkenki kadar haz vermez oldu. Bedel olarak ödediğimiz vicdan azapları da geçti. Yani karda kalmış hayvanlar ya da insanlar artık çocukkenki kadar üzmüyor beni. İşte vicdan azabını burada duyuyorum; neden artık kar yağmalarından zevk almıyor, bunu bir külfet gibi görüyorum: Şu anki sıkıntı bu.

Kar yağdığı için hatta büyük bir üşengeçlik de duymaya başladım. Neden mi, çok basit: Ya Memo “haydin karda oynamağa” diyecek, ya da yaşama sevinci solmamış arkadaşlarınız hiç üşenmeden çıplak elleriyle kartopu yapıp size atacak ve eğer benim kadar şanssızsanız o kartopu muhakkak ya donk diye kafanıza gelecek ya da arkadaşınız girişimci bir hıyar olduğu için montunuzun içine atacak. Bütün bunlardan nefret ederim.

Zaten çocukluğumdan beri pis mahalle çocuklarının kartopunun içine taş koyup kafamızı yarması tehlikesiyle burun buruna olduğumuzdan tedirginlik yaşardım; şu anki arkadaşlarınızın hangi mahallelerde büyüdüğünü bilmiyorsunuz ki, ya o içine taş koyan çocuklardansalar?

Velhasıl kelam, Memo gelin sokakta oynayalım, kardan adam yapalım, havuç alalım kömür bulalım, ama kömür yok ki onun yerine ne koyalım gibi aşırı yorucu mevzulara girecek diye çok korkuyorum. Sabahtan beri bana bulaşmasınlar diye hasta taklidi yapıyorum.

Bu yaşama sevinçsizliği özellikle kar yağdığı günlerde çok yoğun oluyor. Her taraf bembeyazken üşengeçlikten göz çevrem kararıyor, psikolojim bozulduğu için gözlerim çipil çipil oluyor, uyusam bu kez de gündüz gözü uyuduğum için suçluluk duyacağım ve bu miskinlik bir hafta içimden çıkmayacak.

Var ya yine en güzeli kedi olmak. Hiç bu tip hesaplara girmiyor. Oturduğu yerde uyukluyor ve sokağa baktığı zaman içeride olduğuna çok seviniyor. Ne kardan adamı var ne kartopu. Mis gibi bütün gün uyuyor. Ve biz de onu kedi olduğu için sürekli çok seviyoruz.

Of of of şu an feci bir tipi başladı. İyi ki hayat dolu değilim. Şimdi kartopu, kardan adam derken amma yorulup üşüyecektim. Hele eve gelince o ıslak paçalara basarak eşofmanı çıkarmak yok mu, ya bir de çıplak elle tuttuğunuz kartopundan sonra ellerinizin mosmor olarak zonklaması...

Bütün bunlar bendenizin kıtalararası bir insan olduğunun en güzel göstergesi. Şu an güney yarım kürede olmalıydım. Fakat hayat planlarımda hatalar oluştu.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’