Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Hudeybiye sürecinde çözüm ve barış

 Başlıkta tüm anahtar kelimeleri kullandım. Şimdi konuyu biraz açayım.

Hazreti Muhammed Medine’ye hicret edeli altı yıl olmuştur. Medine özgüveni olan bir şehir devletidir artık. Peygamber, arkadaşlarıyla konuşur ve Hazreti İbrahim’in inşa ettiği Kâbe’yi ziyaret etme (umre) kararı alır. Sefer hazırlıkları başlar. Hazreti Muhammed, silahsız bir şekilde umreye gidileceğini söyler. Hazreti Ömer bu arada Mekke hakkında bilgi toplamış, bir savaşı göze alamayacak kadar zayıf durumda olduklarını öğrenmiştir. Hem ziyaret hem “ticaret”in mümkün olduğuna kanaat getirerek silahsız gidilmesi kararına itiraz eder. Hazreti Peygamber bu seferin sadece umre olması, “arkadaşa bi bakıp çıkacağız” düzeyinde kalması gerektiğinde ısrarcıdır.

Umre için yola çıkan Müslümanlar Hudeybiye mevkiinde konaklar.  Müslümanlardan deli gibi nefret eden Kureyşliler kalın kafalı, ızbandut bar korumaları gibi Mekke’nin kapısına dikilirler ve Müslümanları şehre sokmamaya yemin ederler. Sadece yemin etmekle kalmazlar başka kabileleri de kışkırtırlar. Hazreti Peygamber Kureyşlilere haber gönderir, niyetlerinin sadece ziyaret olduğunu, silahlarının olmadığını, Mekke’nin zor durumda olduğunu bildiği hâlde savaşmak istemediğini anlatır. Kureyşlilerin hepsi kalın kafalı değildir. Aralarından biri anlaşma yollarını dener, başaramaz. Sonra Peygamber bir elçi gönderir, elçisini öldürmekten beter ederler. Peygamber bunu da sineye çeker. Çünkü niyeti Kâbe üzümünü yemektir. Bağcının kışkırtmalarına kulak asmamaktadır. Kureyşlilerin uzlaşmaz tutumunu devam ettirmesine rağmen Peygamber diplomatik yollar ile çözüme ulaşma niyetinden hiç vazgeçmez. (Burada keşke bir de süreç diyebilseydim. İyi giderdi.)

Son bir umut olarak Hazreti Osman’ı gönderir, ancak Osman uzun bir süre geri dönmeyince “öldürüldü” söylentileri çıkar. Bunun üzerine Hazreti Muhammed arkadaşlarından cihat sözü alır. Bu haberi alan Mekkeliler pabucun pahalı olduğu kanaatine varır ve anlaşma yapmak üzere bir heyeti Hudeybiye kasabasına gönderir.

Anlaşma maddeleri yazılır.

Düşünün ki savaşı kaybeden Osmanlı’nın lehine, kazanan devletlerin aleyhine tepetaklak bir “Sevr antlaşması”. Bugün aynı olsa imzayı atan vatana ihanetten yargılanır, o derece.

Anlaşan taraflardan biri olarak “Muhammed Resulullah”  adına imza açılır, karşı taraf buna itiraz eder. Allahın elçisi olduğunu kabul etsek zaten sana niye karşı gelelim derler. Hazreti Peygamber bu itiraza hak verir. Sadece Abdullah’ın oğlu yazısının altına mührünü basar.

Onca insan umre yapmak, daha da önemlisi yıllardır hasret kaldıkları doğdukları topraklara gitme hayaliyle yola çıkmıştır ancak anlaşma gereği bir sonraki yıl umre yapabileceklerdir. O da topu topu üç gün şehirde kalmalarına izin çıkmıştır. Yaşanan hayal kırıklığını düşünün.

Karşılıklı olarak esirler ve mülteciler iade edilecektir. Tahmin edersiniz ki Müslümanların zulmünden kaçıp Kureyşlilere sığınan kimse yoktur ama tam tersi durumda olan çok kişi vardır. Bu madde de çok insanın canın yakar.

Her neyse. Sonuçta sulh dönemini iyi geçiren kazanır. (Dünyadaki Müslüman sayısı bir milyardan fazla.)

Anlaşma neticeleri yıllar içinde ortaya çıktıkça, başta hayal kırıklığı yaşayan, dişlerini sıkan Müslümanlar mahcup olurlar.

Fethullah Gülen’in dediği gibi sulh her zaman hayırlıdır. Hem bu sefer Kureyşliler kadar kalın kafalı taraf da yok gibi görünüyor.


[email protected]

 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’