MİLLİLEŞME ÜSTÜNE
Türkiye’de neler oluyor, nereye yürüyoruz ya da yürütülüyoruz. Belki koşuyor belki süründürülüyoruz. Emperyal gücün oyuncağı mıyız yoksa bu gücün önemli bir uzvu mu? Sorular ve sorunlar yumağında, kan gövdeyi götürüyorken, çözümün masada sonuçlandırılma çabaları olumlu mu, değil mi?
Türkiyelilerle savaşarak, zor kullanarak kazanan bir grup tarihte yokken, onlarca yıldır süre gelen millileşme hareketlerinde, akıl kullanımı noktasındayız.
Türkiye, savaşta kaybetmediği birçok değerini, masada bırakan bir ülke. Aklın girdiği noktada ve bu tüm dünyayı saran millileşme akımında yüz binlik gruplar dahi sınır istiyorlar. Amerika’da binlerce Almanca konuşan, İtalyanca konuşan insan var. Peki, neden onlar “ Biz Amerika’da özerk olacağız, cumhuriyet kuracağız.” Demiyor? Bu örneğini doğru örnek olduğu için değil, nedenleri düşünebilmek için verdim. Amerikan tarihi ve kendi tarihimizi kıyasladığımızda şu anda içinde olduğumuz süreci daha iyi anlayabiliriz belki.
Peki, neden sanal dünyada sınırlar kalkarken, az gelişmiş ama doğası ve yerel zenginlikleriyle değerli bölgelerde etnik kimlikler sınır istiyor?
Özgürlük! Sanalda verilen bu sınırsızlık ve kişinin kendini yeniden yaratması. Eksiklerini kapatıp, yeni bir isim, yeni bir kişilikle duygu ve düşünceleri sınırsızca ifade edebilmesi. Tatmin ve güç. İşte tüm mesele de güç ve gücün tadına varmakta.
Bir kişinin tadına vardığı bu sınırsızlık, bulaşıcı bir hastalık gibi yayılıyor zenginliğini fark etmeyen toplumlarda. Başını kaldırıp pencereden baktığında diyor ki; “ Ben kimim, nereden geldim, dilim nerede?” Kimlik arayışı başlıyor. Çünkü kimliğini öğrenmeden büyümüş, büyütülmüş çocuklar er geç duvara tosluyor. Devletin el uzatamadığını, konuşarak anlaşamadığı bölgelerde yangın çıkıyor. Aynı dili konuşan bazı aileler çatı istiyor.
Bu süreç “ Millileşme” süreci. Bu süreç sınırları olmayan sanal dünya ile güçlendi. Bu sınırsız dünyayı keşfedenler benzerleriyle beraber sınır çizmek istiyor. Çünkü itilmiş, atılmış, hor görülmüş, aşağılanmış, kimlikleri yok sayılmış, alfabeleri yutulmuş insanlar, varlık mücadelesi başlatıyor. Siyahı beyaz yapamıyorsak, iş kafatası avcılığı ile çözülmüyorsa, genel süreçte yapılan hatalar tespit edilmeli.
Bir ülkeyi bölmek için müfredatlar boşaltılır. Tarih unutulur. Tarihini açlıktan, kandan ya da sanal dünyadan öğrenmeye çalışanların gözleri, elbet kimliğiyle büyüyenlerden farklı bakacaktır.
Bir ülkeyi bölmek için ekmek kavgası başlatılır. Fakirliğin olduğu yerde isyan ve küfür sesleri yankılanır. Orta sınıf yanmaya başlar, yok olur. Zengin zenginleşir… Fakir öldürür! Dilden dile şu cümle dolaşır “ Sen kendi aldığın paraya bak.”
Para her şeydir. Ve para için yapılan birçok şey mazur görülür, doğal karşılanmaya başlar.
Bir gün inancını, dilini, kıyafetini, yemeğini ötelediğin gelir, seni ötelemekle kalmaz, üstünden geçer…
Senin meclisin tam anlamıyla bu sürecin sorumlusu olmasa da, birliğin bozulmaması ve tüm vatandaşların ferahı noktasında tümden sorumlu. Tabii ki içinde ötelenmiş yoksa!
Ufacık bir not: Kim, kimlikten yola çıkarak “İm” nedir?
İm, herhangi bir şeyi belirleyici durum ya da davranış, nişan, alamet…
Dil dündür, andır, gelecektir.
Haftaya: Milliyetçi-Muhafazakâr kesimde yeni oluşum söylemleri...