HRANT, GÜVERCİNİM!
Ey Ferat, Feraaaat! diye başlardı Şivan Perwer bir stranına.
Ben de ey Hrant Hraaaaant! diyerek mi başlasam?
Ey Hrant! Hraaaant!
Güvercinim(iz)!
Sana hasretimizin 6. yılını yaşayamıyoruz biliyor musun?
Hak ve 'hukuk'umuza utancımızdan;
Sana nasıl kıydığımızdandır utancımız.
Koca 6 yıl geçti,
Bu sadece 6 yıl olarak ifade edilemez;
24 mevsim değil,
72 ay değil,
312 hafta değil,
2190 gün ... de değil;
Aslında “an”lara sığmıyor sana hasretimiz…
Güvercinim!
Sana nasıl hitab edeyim bilmem ki,
Diyarbekir’in dediği gibi
“Hangi Bağın Bağbanısan Gülüsen” diye seslensem duyar mısın?
Sana kıyışımızın utancını, sana olan hasretimizle nasıl aynı yazıda yazayım bilmem ki… bu utançla sana nasıl seslensem?..
İyisi mi, sana “güvercinim” diyeyim. Zira en sevgilin öyle seslenmişti.
Güvercinim,
Kanatlarını kırdığımız günden beri “uyku tutmuyor geceleri”.
Sana hasretimizi anlatırken nasıl zorlandığımızı anlatamam;
Hem öldür, hem hasret çek;
Bu nasıl bir çelişki?
Bu ne yaman çelişki?
Bu nasıl bir ikilem?
'Bir cana kıymak bürün insanlığa kıymak'tır imanımız.
Sen 'can'dın, bütün insanlığa kıydık insanın ve canlıların ve sair alemlerin Rabb'inden korkmadan.
Güvercinim,
Biliyor musun?
Hep beraber Hrant olduk, olduk da ne oldu? Hepimiz yaşıyoruz güle eğlene eli kanlı katillerle. Hepimiz sen olduk, olduk da ne oldu? Sensiziz işte!
Hepimiz sen olduk, ama sen yine yoksun ve sen yine olmayacaksın.
Biliyor musun güvercinim?
Senden sonra karalar bağlayanımız oldu. Hala kapkara, hala “karadan daha kara” tülbentlerimiz.
Güvercinim!
Seni vuranlar bizi düşman etsinler diye, 90 yıldır yaptıkları gibi kalanlar ayrışalım diye vurdular. Oysa ne oldu biliyor musun?
Hepimiz Hrant olduk, hepimiz sen;
Tıpkı sen biz olduğun gibi…
Güvercinim!
Sana Eyüp Sultan’dan dua yolladık, Ararat’ta ağıt yaktık,
Sana Ağrı Dağı’nın karını getirdik yarana koyasın diye;
Bize magmanın yangını bile azken…
Güvercinim,
Seni kaybetmenin acısı yıllar yıllar hatta yıllaaaaaar bile geçse taptaze. Sana hasret sevgiliye hasret sancısı, dinmek nedir bilmedi.
Bilmez de,
34 yıldır Metin Yüksellere hala bilmedi ki.
Güvercinim,
Bütün ayrılıklar “ayrılık” olarak kalsa dayanırız elbet.
En son katillerine “çocukların öfkesi” dedi yargıçlarımız. Seni biz öldürmedik, çocuklarımız öldürmüş.
Ne o bir daha mı öldün?
Biliyorum, bizi de bu ötekilik vuruyor ya…
Bu “g/ayrı”lıktandır iliklerimizi sızlatan. Hiçbir ağrı kesici kâr etmiyor; hekimler çaresiz, eczacılar biderman.
Güvercinim! Bu dermansızlara sen derman bilir misin?
Twitter: @ahmetay_