Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Ruhun paçası

 Biz insanlara çok yakışan bir hastalık var. Hazreti Âdem ve Hazreti Havva dünyaya fırlatıldığı günden bu yana moda. Haute Couture bir tasarım gibi. Üzerimize cuk diye oturan, sadece biz insanlar için tasarlanmış bir hastalık. Kanser, ülser, romatizma ilaçlarının fareler üzerinde deneyleri yapılabiliyor ama bu hastalığa yakalanmış ne fare ne de fil var. (Kokoş ev köpekleri hariç ama onlar da sahibesini taklittir daha çok.) Üzerine derinlemesine düşündükçe insanı kendisine müptela eden bir illet bu:Depresyon.

Allah biz kullarını, iki zıddın bileşkesi olarak ruh ve beden çelişkisi üzerine kurgulamış.


Ruh
; tül gibi hafif ve hava gibi görünmez. Beden; et, kemik, kıl ve sakatattan oluşan ağır bir şarküteri paketi.

Ruh uçup gitmek istiyor. Beden bir o kadar yere basmak, mümkünse kök salmak peşinde. Ölümün zorluğu da buradan geliyor. Ruh gitmek isterken beden onu paçasından aşağı çekiyor. Ruhunu çalıştırmış olanlar “hık” diye canını tek nefeste teslim ederken bedeni güçlü olanların canı çıkmak bilmiyor.

Gel gör ki; birbirine bu kadar taban tabana zıt iki varlık kahve- süt, sıcak ekmek- tereyağı, karpuz- peynir yakınlığında olmaya mecbur bırakılmış.

Seven, küsen, beste yapan, küfür eden, yardım eden, tuzak kuran, ağlayan, gülen insan bu olmazların biraradalığından ortaya çıkmış.

Adeta fizik kurallarını zorlayan bu çatışma hâli bizi farklı dozlarda hasta ediyor.

0 ile 100 noktaları arasına bir çizgi çizelim ve 0 noktasına beden, 100 noktasına ruh diyelim. Çizginin başındaki ve sonundaki insanlar bu derin çelişkinin acısını en çok yaşayanlar. Beden ucundakiler muhtemelen ağır ilaç tedavisi görüyor, intihar eğilimleri had safhada. Ruh ucundakiler de Allah’ın veli kulları arasına karışmış meczuplar. Bu iki ucun birbirine mesafesi dünya haritasında Amerika ile Japonya gibi. Ellerini uzatsalar birbirlerine dokunacak kadar yakınlar aslında. Çizginin tam ortasındakiler yani 50’likler dünyanın en sıkıcı insanları. Halk arasında genellikle “odun” olarak tanımlanıyorlar. En bol kahkaha otuz beş dolaylarından çıkıyor. En ihlâslı “huu” sesleri de yetmiş bandından geliyor. (Keşke cetveldeki yerimizi hesaplayabileceğimiz internet siteleri olsa, öğrenmek için hesap gününü beklemek zorunda olmasak.)

Yeri nerede olursa olsun bu cetveldeki herkes bir şekilde hasta. Zaten bu hastalık bize insan olduğumuzu hatırlatıyor. (Ellilikler hariç)

Ruh-beden çelişkisinin çaresi olarak reçeteye yazılmış ilaçlardan olan namaz bu nedenle sadece bir meditasyon değil. Lise beden dersinde yaptırılmadığı kadar kültürfizik barındırması bundan. Sabah güneşin doğuşuyla hafif bir ısınma ile başlıyor, yatsıda günün kalorisini atıp uykuya hazırlayacak bir tempo ile bitiyor.

Ayrılık vakti gelip çattığında dostça ayrılabilmeleri için ruhu eğitmek yetmiyor. Bedene de yatırım yapmak gerekiyor ki ayrılık ânında ruhun paçasından çekerken gözü açık gitmesin.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’