Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

New York’ta aşk

 

Bu köşeye, farklı dünya kentlerinden izlenim yazıları yazan yurttaş gazetecilerin olması, benim için kolay hazmedilir bir şey değil. Onlara o kadar özeniyordum ki ne edip edip kendimi New York’a atıverdim... Bu hafta kendi köşeme İstanbul’dan değil, başka bir dünya kentinden, New York’tan yazıyorum. Bayağı havalıymış

Neyse, ne yazayım ne yazayım derken, bari 14 Şubat Sevgililer Günü’nü yazayım dedim. Aslında şöyle bir şey olsaydı, her şey benim için daha havalı bile olurdu. Size diyebilseydim ki 14 Şubat’ı New Yorklu sevgilimle geçirmek için Amerika’dayım. Kahretsin diyemedim işte. Çünkü böyle bi sevgili yok. Galiba yer yarıldı o da içine girdi.

Ben de hâliyle buradaki vaktimi ya içinde ağır külüstür bir laptop olan sırt çantamla sokak sokak yürüyerek ya da dostlarımla cafelerde, lokantalarda, evlerde oturup çene çalarak geçiriyorum. Yarın da yine dostlarımla yemek yiyeceğim... Olsun, Türkiye’de kadınlı erkekli, yerli yersiz söylenen “aşkım aşkım, aşkım aşkım...” sözcüğünü işitmekten iyidir. Bu sözcüğü işitmek kulağımdan içeri bir örgü şişinin girmesi gibi bir şey; benim için o derece itici ve rahatsız edici yani.

Aslında kendi durumuma farklı bir açıdan bakınca şöyle bir manzara da çizilebilir. Benimki aslında New York’la bir buluşma. Bu şehirle bir aşk yaşıyorum. Ondan ayrılmış olabilirim ancak onunla gelgitli ilişkimi bir şekilde sürdürüyorum. Kenti elimde olmadan özlüyorum; yemeklerini, sokaklarını, cafelerini, ,insanlarını, metrosunu... Tabii bütün kronik aşk ilişkilerinde olduğu gibi benim New York’la ilişkim de perişan edici, finansal olarak tabii, çünkü hayli masraflı.

 


McDonald’s kadar Amerikalı bir şehir


» Prof. Edibe Sözen, İletişim bilimci, politikacı- (Salt Lake City, ABD)- 
ABD’nin en zengin şehirlerinden biri olan Salt Lake City, bilindiği üzere Mormonluğun da merkezi. Mormon Kilisesi’nin getirdiği değerlerin önemli bir yönü Protestanlık değerleriyle uzlaşır ve tembel kişiler Allah tarafından sevilmez.

McDonald’s kadar Amerikalı bir din olan Mormon kiliseleri de vahiy alıyor (buna inanılıyor) ve dindeki değişim ve dönüşüm vahiylerle şekilleniyor.

SLC’ye çok yakın bir kayak merkezi olan Park City’de yaklaşık 35 yıldır gerçekleşen en önemli etkinliklerden biri Sundance Bağımsız Film Festivali. Bu yıl 32 ülkeden 119 filmin katıldığı festivalde birincilik ödülünü drama dalında Fruitvale; belgesel dalında büyük jüri ödülünü bir gönüllünün HIV virüsü taşıyan Hintli çocuklar için yaptığı çabaları anlatan Blood Brother filmi aldı. Son 20 yılın en soğuk kışını geçiren SLC’de festivale olan ilginin diğer yıllara göre sönük geçtiği söylentiler arasında idi.

Şehirde Müslüman nüfus profiline bakıldığında en büyük nüfusa sahip olanların savaş sonrası ABD’ye göç eden ve nüfusları sekiz bin olan Boşnaklar. Iraklı Müslüman nüfus dört bin; Pakistanlı, Hindistanlı Müslümanların nüfusu ise beş altı bini buluyor.

Biri Boşnaklara ait olmak üzere, Pakistan ve Hindistanlıların kurduğu Hatice Camii, Somalililere ait mescit, ayrıca ikisi Şiiler tarafından kurulan altıdan fazla camii var...

SLC’de üç büyük üniversite var; bunlardan biri Mormon Kilisesi’ne ait olan Brigham Young (BYU) Üniversitesi... Diğer ikisi de Utah (UT) ve Valley (UVU) adlı eyalet üniversiteleri.

Çoğu alışveriş merkezinin, pazar günleri kapalı olduğu SLC’de etnik mutfak çokluğu dikkatlerden kaçmıyor: Lübnan, Çin, Japon, Asya yemekleri, Boşnak börekleri, ve tabii bunlar içinde en lezzetlisi deAhıska Türkleri tarafından kendi evlerinde pişirilen Hinkal denen bir mantı çeşidi.

ABD’nin Asya’ya yeni bakışı çerçevesinde açılacak, kurulacak merkezler SLC için de yeni bir heyecan...

Kar altında bile doğanın bin bir renginin görülebildiği SLC’de kar kış demeden bana sıkça mihmandarlık yapan siyaset bilimi doktorası yapan Lübnanlı kardeşim Ali Al Husseini olmasaydı sanırım şehrin etkinliklerinden haberdar olmak çok ta kolay olmayacaktı...


Sessiz tramvay kenti


» Hakkı Erkan Aksakal, Öğrenci- (Sofya, Bulgaristan)- 
Oldukça sessiz bir şehir olan Sofya, dünyanın en geniş tramvay ağlarından birine sahip. 1901’den beri çalışıyor Sofya tramvayları. İster yaklaşık bir Türk Lirası’na bilet alıp tramvayla şehri gezin, ister 30 liraya aylık kart alıp, bütün toplu taşım araçlarını kullanın, size kalmış.


Tanıdığım bütün Ankaralılar, Sofya’yı eski Ankara’ya benzetiyor.
 Bulgaristan’daki diğer şehirlerde olduğu gibi Türkiye’nin aksine asfalt dünyaya direnen bir belediyesi, 30 yılda bir, bir yüzünün değiştiği küp taşlarla döşeli uzun caddeleri, şehre çoksesli bir enerji veren sokak müzisyenleri var. Bir küpün altı yüzü olduğunu düşünürsek; bu, bir küp taşın 180 yıl kullanılması demek. Yani hem ülke ekonomisine ciddi bir katkı sağlanıyor hem de şehrin komünizmden kalma ve uzun yıllarca hüküm sürdüğü Rus mimarisine uyum sağlanıyor. Şehri yaşanılası kılan en sevdiğim özelliği de düzenli işleyen trafiğinde korna seslerinin neredeyse yok denecek kadar az olması ve yayalara öncelik tanıyan stressiz şoförler. Diğer bütün Avrupa şehirlerindeki gibi Sofya’da da insanlar birbirine kadın, erkek, büyük ya da küçük olduğu için değil bir birey olduğu için saygı gösteriyor. Yani sizi şehrin bir ucundan öteki bir ucuna götürebilecek tramvaylarda bir kadına sadece kadın olduğu için yerini vermek isteyip feminist bakışlara maruz kalmış birini görürseniz, ona selam verebilir, hatta memleket hasreti bile giderebilirsiniz...



[email protected]

twitter.com/ hidirgevi

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’