Kılıçdaroğlu Türkiye için şanstır
CHP’nin ve sosyal demokrasinin krizini anlamak için bir yazı dizisine başladık. Amaç, “CHP’yi hedef almak” değil, tabloyu hep birlikte netleştirmeye çalışmak.
Kendi adıma, CHP’nin çözüm ve demokratikleşmeye yapabileceği katkıyı mutlaka hesaba katmak ve dikkate almak gerektiğini düşünmeyi sürdürüyorum... Deniz Baykal’ın konuşmasını dinleyince, “İyi ki CHP’nin başında Kılıçdaroğlu var” dedim. Kılıçdaroğlu, Baykal’ın o konuşması için “içeriği zengin, dengeli” gibi ifadeler kullanmış olsa da, iki lider arasındaki farkın, “kozmetik bir fark”la sınırlı olmadığı açık.
İyimser bir yaklaşımla, “Hiç olmazsa parti tamamen Baykalcıların denetimine geçmesin”diye düşünmek, şu noktada, özgürlükler ve sosyal demokrasi adına, en azından asgari bir çıta yaratabilir.
“CHP, çözümün ve barışın destekçisi mi” diye soracak olursanız, “evet” demekte zorlanırım.“Karşısında mı?” derseniz, karşısında olduğunu söylemek de kolay değil. Hatırlarsanız Kılıçdaroğlu, çözüm süreci için “kredi açıyoruz” ifadesini kullandı ve bu söylemden geri adım atmadı.
Partiyi birarada tutma çabası
Kılıçdaroğlu’nun dilini, kendini “partiyi birarada tutmak ve bölünmesini önlemek” zorunda hissediyor olması sınırlıyor. “Ulusalcılar”dan gelen radikal çıkışları, sertleşmeden yumuşatmaya ve yatıştırmaya çalışan Kılıçdaroğlu, aynı “işlem”i partinin yenilikçi kanadına karşı da gerçekleştiriyor.
Kötümser taraftan bakarsak, Kılıçdaroğlu’nun bu “yumuşatma müdahaleleri”yle, “dönüşümü geciktirici” rol oynadığını düşünebiliriz. Evet, bazı durumlarda, yumuşatılmış bir zeminde mümkün olamayan bir “dönüşüm”, şoklar ve kırılmalar sonucunda gerçeklik kazanabilir.
Birçok siyasi gözlemcinin kanaati; bu çabaların boş ve CHP’deki bölünmenin kaçınılmaz olduğu yönünde. Evet, CHP’nin önümüzdeki süreç içinde ikiye bölünmesi de, böyle bir bölünmeden doğabilecek olası (pozitif) etkiler de, bir süreden beri özellikle bazı köşe yazarları tarafından tartışılıyor.
CHP’nin düşünsel kimyasının bir netlik kazanması kolay değil. Bunu partinin iç dengelerinden ve ortaya çıkan “direniş”lerden hissetmeyi sürdürüyoruz... Parti tabanının psikolojik enerjisinin son dönemdeki“yönelim”ini ve “tahammül sınırları”nı tesbit etmek de, göründüğünden çok daha zor ve basmakalıp birkaç değerlendirmeyle “halledilemeyecek” kadar karmaşık.
CHP gibi köklü ve etkili bir partinin, Ergenekon taraflarından esen rüzgâra yelken olmaktaki ısrarını ve hâlâ “demokrasi”ye, “çözüm rotası”na yönelemeyişini açıklamak kolay değil. Ama demokratların bu çizginin değişmesini önemsemeleri de anlaşılabilir bir durum.
AK Parti’ye karşı soldan, özgürlüklerden yana bir muhalefete en çok ihtiyaç duyulan dönemde, CHP’nin bloke olmuş hâli pek umut vermiyor. Kılıçdaroğlu’nun farklılığın farkında değilmiş gibi davranması da toplumun değişik kesimleri tarafından anlaşılmaz bulunuyor.
Evet, CHP karmaşık bir vaka. Çözümü zor sorunlarla boğuşuyor. Ciddi ve etkili bir muhalefet yapmakta zorlanıyor. Bütün bunlar doğru.
Bir başka doğru ise CHP’nin şu andaki pozisyonunun yine de “çözümün” ve ilerlemenin önünde ciddi bir engel olmaması. Hatta “çözüme” destek verecek bir psikolojik havanın içinde sayılabilmesi.
Bu az buz bir olanak değildir. AK Parti bu durumun değerini bilmeli.
Ben Kılıçdaroğlu’nun varlığını Türkiye’nin şu koşullarında önemli ve eleştirilerime rağmen olumlu bir durum olarak değerlendirmekten yanayım.