Kürtler Öcalan’ı destekler mi
Öcalan’ın yol haritasına ilişkin mektuplarının adreslerine ulaşmasıyla birlikte, gözler Kandil’e, Avrupa’ya ve BDP’ye çevrildi. Öcalan’ın önerdiği “çıkış yolu” belli: Önce ateşkes, yani eylemsizlik, ardından PKK’nın güçlerini sınır dışına çıkarması ve giderek “silahsızlanma”ya doğru açılan bir dönemin başlaması...
Elbette BDP’liler de, Kandil de bu haritanın farkında. Haritanın netliğine rağmen, BDP/PKK eksenli siyasi hareketin bazı tereddütler geçirdiğine ilişkin işaretler var. Diyarbakır’daki politize kamuoyu da bir tedirginlik ifade ediyor, Kandil’den Murat Karayılan da. BDP Eşbaşkanı Demirtaş da, bazı kaygılar içinde olduğunu hissettiren mesajlar veriyor.
Son günlerdeki gerilimin, belirsizlik işaretlerinin temelinde ne yatıyor? Şüphesiz, Öcalan’ın yeni koşulları okuyabilen ve çözüm diline uygun siyasetlerle ortaya çıkması... Önceki gece Altan Tan’dan da dinlediğimiz bu dönüşüm, “Türkiye’yi ve dünyayı geçmişten çok farklı okuyan bir Öcalan” imgesine işaret ediyor.
Bir süreden beri, BDP/PKK siyaset ekseninin, baş siyasi muarız olarak AK Parti’yi görmesine alışığız. Siyasetlerini, müttefiklerini büyük oranda bu temelde oluşturuyorlardı. Hatta, bazı “ulusalcı/solcu”çevrelerin Kürt hareketini “AK Parti karşıtı cephe”nin temel omurgalarından birisi olarak görmesine alışmaya başlamıştık.
Öcalan’ın, yeni yol haritasıyla, yeni vurgularıyla “AK Parti karşıtlığı temelinde oluşan cephe”nin temelini hedef aldığını söylemek, herhalde “aşırı erken” bir tesbit olmaz. Öcalan’ın yeni müttefik olarak AK Parti hükümetini gördüğünü ve barış sürecinin asıl olarak onlarla götürüleceğini ilan ettiğini söyleyebiliriz.
BDP/PKK ekseninin zamana ihtiyacı var. Özellikle son dönemde “baş düşman imgesi”ni oluşturmaya başlamış olan AK Parti’nin çözüm sürecindeki bir aktöre, bir müttefike dönüşmesi kolay değil... Geniş bir hareketin “düşünce mimarisi”nin köklü olarak yenilenmesinden söz ediyoruz...
Öcalan’ın çıkışı, yaşadığımız coğrafyada 21. yüzyılın doğurduğu yeni ihtiyaçlar ve taleplerle paralel. Dünya koşulları, bölgesel koşullar ve Kürtlerin ihtiyaçları örtüşüyor. Çağrının Kürtler içinde de Türkler içinde de olumlu karşılanmasının gayet anlaşılabilir ve somut temelleri var. Başbakan’ın Batı kamuoyunun sürece katılmasını hazırlayan bir iklim oluşturması da “kolaylaştırıcı” bir faktör.
Anlaşılan o ki, (Kürt hareketi içindeki) Öcalan’ın “çıkış”ından hoşlanmayan kesimler, (belki açıktan olmasa bile alttan alta) Öcalan’ın siyasi itibarını ve etkisini hedef alan yaklaşımlara başvurucaklar, başvurabilecekler. Hatta iğneleyici bir üslup bile şekillenebilir.
Türkiye’nin hem batısındaki hem doğusundaki değişik aktörlerin oluşturduğu bir “güçler bileşkesi”nden söz edebiliriz: Barışa giden süreçte konumunu kaybetme telaşı içinde olanlar, AK Parti’yle ittifakı içine sindiremeyenler, bazı “Beyaz Türkler”, bazı Kürtler... Kısacası, hangi nedenle olursa olsun, “çözüm” sürecinden rahatsız olanlar.
Böyle bir “güç birikimi”ne, hem derin devletin çözüm istemeyen güçlerinden hem de çevre ülkelerdeki iktidarlardan gelebilecek katkıları da hesaba katalım. Bu farklı eğilimler “karmaşık bir ret cephesi” oluşturabilir mi?
Ne olursa olsun, Öcalan, Kürtler içindeki barış psikolojisini ve Kürtlerin yeni “Türkiye formatı”içinde yer almasını temel alıyor.