Hasan Cemal...
Hasan Cemal, Diyarbakır’daki Newroz kutlamalarını, barış coşkusunu, çözüm umudunu en güzel, en duygulu, en içten yazabilecek meslektaşlarımızdan birisi. Kalemi elinde kaldı.
Hasan’ın Milliyet’ten ayrılmasına neden olan gelişmeler, “İmralı tutanakları”nın yayımlanmasıyla başladı. O konuda Başbakan’ın değerlendirmesi şu şekilde: “Tutanak olayında dedim ki, ‘Terörle mücadelede her türlü desteği vermeye hazırım’ deyip, bu haberi yayımlamak izah edilemez. IRA sürecinde medya bu tür şeyleri yayınlamama ortak kararı almıştı. Hatırlattım...”
Başbakan’la gazetenin sahibi Demirören arasında, mesleki açıdan tartışmalı bir ilişki sözkonusu. Geçen yıl gazete yöneticisi ve patronlarını “terörle mücadele” konusunda bir toplantıya çağıran Başbakan, yayınlara “belli bir özen gösterilmesini” istemişti. Bu toplantının iktidar-medya ilişkisi açısından sağlıklı olmayan diyaloglarla geçtiğini biliyoruz.
Başbakan bu görüşmeye atıf yaparak o zaman kendisine verilen sözleri hatırlatıyor.
Tutanakların yayımlanma biçimine gelince: Taraf gazetesi olarak biz de itiraz ettik. Gayet özensiz ve süreci kökten tahrip edebilecek ifadeler, hiçbir sınırlama getirilmeksizin yayımlanmıştı. Bazı yazarların ismi ve bazı bölümler tutanaktan çıkarılırken, bazı yazar ve siyasetçilerin isimleri de “onları hedef konumuna getirebilecek” bir şekilde yayımlanmıştı.
Toparlarsak: Özel hayat, hedef gösterme ve nefret söylemi açısından tutanakların içinde sorunlu bölümlerin olduğunu kimse inkâr edemez...
Başbakan’ın sorumluluğu
Hasan Cemal’in tutanakların yayımlamasında bir sorumluluğu yokken, olayların Hasan Cemal’in köşesinin kaldırılmasıyla sonuçlanmış olması, tabloyu ilginç bir boyuta taşıyor. Bu olay öncesinde“çözüm” ve “demokratikleşme” konusunda hamleler yapan Milliyet’in, bu yayın sonrası yaşadıklarının, gazetenin imaj ve yönelimine indirdiği darbeler ortada.
Biz mesleki açıdan gazete sahibini ve genel yayın yönetmenini haberlerinin arkasında durmadıkları için eleştirmekle yükümlüyüz... “Sorun”, onlarla sınırlı kalsaydı her şey daha anlaşılabilir olacaktı.
Başbakan Erdoğan’ın Milliyet gazetesindeki kriz konusunda gazetecilere kullandığı ifadeler şöyle:“Hasan Cemal’in yazılarına son verilmesini benim istediğime dair ifade beni rencide etmiştir... Hasan Cemal olayının benimle uzaktan yakından ilgisi yok... Kaldı ki gazetesi de ‘Hasan Cemal istediği zaman köşesinde yazabilir’ diye duyurdu.”
Başbakan, Hasan Cemal’in durumundan rencide olduğunu söylüyor. Peki, Milliyet, Hasan Cemal’in yazılarına neden ambargo koydu? Başbakan da bu durumdan sorumlu değil mi?
Başbakan, tutanakların yayımlanmasındaki özensizliği eleştirebilir, haklı da olabilir... Ancak böylesine güçlü “tek lider”in “batsın bu gazetecilik” dediği bir ortamda, “basın özgürlüğü” konusunda tarih yazamıyoruz.
Hasan Cemal, meslektaşım olmanın ötesinde, çok eski hukukumuzun olduğu bir arkadaşımdır. 1960’ların Mülkiye’sinden (Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi) bu yana dostuz.
Bir an önce Milliyet’teki köşesine dönmeli. Milliyet’in kendine gelebilmesi için bu “geri dönüş”önemli.
*
Not: Bir kaç sözcük de “Hükümete destek verenlerin düştüğü hâlleri görüyoruz işte”diyenlere: Hasan Cemal ve onun gibi düşünenler, özgürlük alanlarının genişlemesi için, insan hakları, Kürt kimliği, demokratikleşme gibi temel konularda atılan adımlara destek verdiler.
Diyarbakır’da Newroz’da ortaya çıkan barış havası, bu arayış ve çabaların anlamsız olmadığını gösteriyor.
Elbette inişler ve çıkışlar olacak. “Demokrasi yolculuğu”, her şeye yukarıdan bakan, kendini“steril” ve “lekesiz” bir konumda gören bir “kesim”in kafasında kurguladığı gibi bir iş değil.
Basın özgürlüğünün ve tüm özgürlüklerin; halkın ihtiyaç ve beklentileriyle orantılı bir zemin kazanabilmesi için, bütün görüşlerin ifade edilebilmesine ve Hasan Cemal gibi aydınların itirazlarına, her zaman ihtiyacımız olacak.