Gencebay, Koçyiğit ve...
Dolmabahçe’de yanımda oturan Orhan Gencebay’a Taraf gazetesinin 4 nisan günündeki manşetinden söz ediyorum: “Batsın bu savaş.” Orhan Baba, “Batsın bu dünya”dan yola çıkarak attığımız başlıktan çok mutlu oluyor... Şarkının 1975 yılındaki öyküsünü mutlulukla anlatıyor.
İstanbul’daki “Âkil İnsanlar” buluşması, kamuoyunun ilgisini üzerine çektiği gibi, çeşitli çevrelerin“gürültülü” tepkilerine de neden oldu.
“Tepkisel yaklaşım”ların değişik merkezleri, farklı odakları “karmaşık” bir görüntü verse de; özünde hepsi aynı sonuca varıyor, aynı hedefe vuruyor. Bu hedef hiç şüphesiz “çözüm süreci”.
Başbakan Tayyip Erdoğan’ın, 4 nisan’da, Dolmabahçe’de “yeni dönemi ve hedefleri” anlatırken yaptığı konuşma, giderek olgunlaşan bir tarih okumasını içeriyordu. Konuşmadaki güncel bölümlerin arasında kaybolup giden saptamalardan küçük bir kesiti aktarıyorum:
“Cumhuriyetimizin kuruluşundaki kardeşlik ruhu ihlal edilince tek parti döneminde maalesef o yaşadığımız sıkıntılar başlıyor. Toplumun her kesimine yönelik acımasız zulüm dönemi başlıyor. Bu yapıyı bozmak, milletin fertleri arasına bariyerler konulmak isteniyor.
Bu ülkede, bu topraklarda aynı milletin fertleri olarak hepimiz aynı zulmü iliklerimize kadar yaşadık. Kimliklerimiz, etnik kökenlerimiz, mezheplerimiz farklı olabildi ama hepimiz aynı zalim zihniyet tarafından aynı zulümlere uğradık. Hepimizin kitapları yasaklandı, sesi kısılmak istendi. Sadece etnik kökenler değil inançlar değerler dahi asimilasyona tabi tutuldu. Kelimelerimiz, kavramlarımız dahi sakıncalı bulundu.”
Türkiye’nin farklılıklarının bir travma değil bir zenginlik olarak görülmesini mümkün kılabilecek bir zorlu yolculuğun başındayız. Son dönemin en çok acısını çeken Kürtlerin yoğun olarak yaşadıkları bölgelerde, sürece destek yüzde 80’lerin üzerinde.
Şimdi, bu acının diğer yanındaki Türkleri de sürece katmanın zamanı... Hülya Koçyiğit, “Ben AK Parti’ye oy vermedim, bu yeni girişimi ise canı gönülden destekliyorum, çünkü bir anneyim. Yürekler yanmasın istiyorum” diyor.
Gönül istiyor ki, bu dönemin yıllarca özlemini duymuş, bugünlere gelinmesinde herhangi bir şekilde katkısı olmuş her birey de mutlu olabilsin, masanın bir kenarından tutabilsin...
Yeni bir dönemin kapılarını zorluyoruz. “Gerilim”in yüksekliği son derece normal.
İyimserlik üretkendir. Olumlu bir gelecek, ancak, “iyi”yi görebilen, “iyi”yi görmekten yana olanlar tarafından arzulanabilir ve kurulabilir
Çözüm sürecine tepkisel yaklaşan (ve değişen motifleri olan) değişik kesimlere çeşitli sorular sormak mümkün. Ama özellikle bir kesim beni ilgilendiriyor: CHP’nin demokratları, bu ülkenin hakiki solcuları, özgürlükçüleri; yeni şeyler oluyor, farkında mısınız?
Dalıp gittiğiniz “endişeli modern melankolisi”nden, başınızı bir an için kaldırıp gözlerinizi değişime doğru çevirmeyi neden denemiyorsunuz?
Dar bir olumsuzluğun kapanında, gelecekten kaçarak, yeni sürecin dışında kalma ısrarınız nereye kadar gidecek? Kötümserliğinizle kendinizi kuruttuğunuzun, barış ve özgürlüğe giden yolun genişlemesini yavaşlattığınızın farkına varacak mısınız?
[email protected]