Ergenekon diyarında çözüm fotoğrafı
Kırgızistan'da gömlekle gezdik.
Moğolistan yoluna düşünce, paltolar çıkarıldı, kışlıklar giyildi.
Karlı dağların üzerinden aşıp, başkent Ulan Batur'a indik.
Bizi Cengiz'in askerleri karşıladı.
Tören kıtasını görünce Moğolistan'da olduğunuzu anlıyorsunuz.
Hava beklediğimizden daha sıcaktı.
Sıcaklık da gündüz eksi derecede değildi.
'Mevsimin en sıcak gününde geldiniz' dediler bize.
Bu bile Moğolların kendilerini sokağa atmasına yetmiş.
Ama asıl karşılama parlamento binasının önünde yapıldı.
Görkemli bir karşılama töreni oldu.
Merdivenleri tırmanıp, Cengiz Han'ın eni boyundan büyük heykelinin önünden geçip parlamento binasına girdik.
Kısa boylu yiğit atlara binmiş tören bölüğü vardı bu kez.
Moğollar o atların üstünde kıtaları aşıp, yakıp yıkmışlar.
Yıkmadıkları medeniyet kalmamış ama kendileri kalıcı bir medeniyet inşa edememişler.
Moğolistan 3 milyon nüfuslu küçük bir ülke. Geri kalmış. Başbakan'la 8 yıl önce gelenler, başkentte gelişmenin olduğunu söylüyorlar.
Ancak benim için Yecüc ve Mecüc'den, Cengiz ve Hülagu'ya kadar manevi ve tarihi bir boyutu olan bir çağrışım yapıyor.
Dünyanın çatısı diyorlar.
Çadırlara bakıp bir an, dünyanın çatısına çadır kurmuş insanlar olarak düşündüm.
Çarpık bir şehirleşme ve halkın yüzde 30'unun kültürel ya da yoksulluk nedeniyle çadırlarda yaşadığı bir ülke.
Ulan Batur'da olduğumuz gece saat 23.00'te varoşlara girdik.
Kesif bir kömür kokusu karşıladı bizi.
Önde Ulan Batur'daki Türk okullarında görevli öğretmenler, arkada gazeteciler 3-4 araçla mahalleye dalınca köpekler havlamaya, meraklı çocuklar evlerinden çıkmaya başladı.
Bir aileyi ikna edip çadıra girdik.
Tabii Kızılay'ın eski çadırları gibi değil.
Keçe ile kaplı. Kışın eksi 40'a çıktığı zamanlarda bile, ortasında soba yakıp, ısınıyorlar.
Uydu antenli, içinde TV ve buzdolabı çadırlar da var.
Çadırı görünce Kaddafi'yi hatırladım.
Kremlin'in, Elysee Sarayı'nın karşısına çadır kurmuştu.
Moğolistan'da da villa yaptırıp, bahçesine çadır kuranlar var.
Sabah oldu. Başbakan'la yola düştük. Tabii gece Orhun Anıtları'na gideceklerle, Tonyokuk Anıtları'na gidecek olanlarla ilgili organizasyonla geçti.
Başbakan 8 yıl önce gelmiş ve Orhun Abideleri'nin müzeye dönüştürülmesi için talimat vermiş.
Kültür ve Turizm Bakanı Ömer Çelik, AK Parti Grup Başkanvekili Nurettin Canikli ve Genel Başkan Yardımcısı Mevlüt Çavuşoğlu Orhun Abideleri'ne biz ise Başbakan'la birlikte Tonyokuk'a gittik.
Ama ne gitme.
Çok bozuk ve tek şeritli bir asfalt yoldan sarsıla sarsıla yol aldık. Çok şikayet etmiş olmalıyız ki bu kez asfalt da bitti, tozlu, topraklı yollara vurduk kendimizi. Çamurun içinden, arazinin ortasından ama her daim toz bulutundan geçerek, dağların eteklerinde bir yere vardık.
Tonyokuk Abideleri.
TİKA etrafını çevirmiş, Türkiye maaşlı bir bekçi koymuş.
Başbakan incelemelerde bulundu ve oranın da müzeye dönüştürülmesi ve yolunun yapılması için talimat verdi.
'Keşke biz yol yapıldıktan sonra gelseydik' diyenler oldu içimizde.
Bir yanda Türk milliyetçiliğinin siyasetini yapan MHP, diğer yanda Kırgızistan'ın, 'Tayyip Ağabeyi' ve binlerce kilometre yol kat edip Türklüğün sembolü olan Orhun Abideleri'ne, Tonyokuk'a hizmet götüren Erdoğan.
Türklüğe kim daha çok hizmet ediyor?
Başbakan'ın Tonyokuk Abideleri önünde verdiği fotoğraf, çözüm sürecinin önünü kesmek için milliyetçiliği kullananlara, Ergenekon'un doğduğu topraklardan verilmiş en güzel cevaptı.
Kimse Türklüğün de milliyetçiliğin de patentini kendisinde görmesin.
Yine aynı toz bulutun altında bu kez dönüş yoluna düştük.
Dönüş yolunda, üzerinde, 'Bilge Kağan'ın yaşadığı topraklara hoş geldiniz' yazan bir cami karşıladı bizi.
TİKA ile Konyalı hayırseverlerin işbirliği ile yapılmış.
15 gün önce Mescid-i Aksa'da namaz kılmıştım. Cuma namazını ise Moğolistan'da milletimizin yaptırdığı camide kaldık.
Uzun lafın kısası.
Tam da çözüm sürecinde.
Ergenekon diyarından, Börtecine'nin mekanından size selam getirmişem…