Düzce- Sapanca- İzmit üçgeni...
DÜZCE- Pelemir Otel’in büyük toplantı salonundayız. Çok değişik çevrelerden ve kültürel köklerden 150’ye yakın insanla biraradayız. Düzce’nin 29 farklı anadili olan topluluklardan oluştuğunu vurgulayan, “Hemşinliyim, Abazha’yım, Kürd’üm, Çerkes’im, Laz’ım, Muhacirim, vb...”diye söze başlayan insanların çözüm sürecine yaklaşımlarını dinlerken duygulandığımı, gözümün yaşardığını itiraf etmeliyim.
Dün Düzce’deki salonun, sokakta sohbet ettiğimiz esnafın, ziyaretlerine gittiğimiz şehit aileleri derneklerinin bize yansıttığı olgunluk beni etkiledi. “ötekini anlamak” noktasındaki derinliği hissetmek, beni duygulandırdı.
Elbette farklı düşünen, süreçle ilgili kafasında soru işareti olanlar var. Herkes düşüncelerini sakin, olgun bir şekilde dile getiriyor, eğer varsa endişelerini saygılı bir üslupla anlatıyor.
“Düzce, Türkiye çapında bir örnek olarak alınabilir” diyor Düzceliler. Gerçekten de,“geneldeki” değişimin en kolay hissedilebildiği, siyasi tabloyu en iyi ölçebileceğiniz yerlerden biri Düzce.
29 etnik topluluğun barış içinde yaşadığı kentte; çözüm isteği güçlü. “Gerekiyorsa genel af çıkarılsın”diyen Akçakoca Ticaret Odası Başkanı Mustafa Vural’dan; “Polis annesinin acısına da, PKK’lı annesinin acısında da tanık oldum” diyen emekli öğretmen romancı İlhan Akın’a; “Neden burası hep erkeklerle dolu, neden kadınlar az” eleştirisini belirten Eğitim Sen eski Başkanı Aydın Şengül’e;“Çözümü tereddütsüz destekliyorum, umudumu hiç yitirmedim” sözleriyle desteğini ifade eden İmam-Hatip Lisesi öğretmeni Güngör Meriç’e; “Biz kadınlar da barışın arkasındayız” sözleriyle bizleri umutlandıran Nilüfer Kadın Kooperatifi Başkanı Selma Demirel’e kadar birçok kişiden cesaretlendirici konuşmalar dinledik. Çok sayıda sivil toplum örgütünün temsilcisi de konuştu.
Abhaz Dernekleri Federasyonu Başkanı Feridun Aksoy, “Kimlikler tanınırsa ülke bölünmez. 21. yüzyıl kimlikler çağı. Artık kimlikler tartışma konusu olmamalı” diyerek sözlerine başladı. “Kimlikleri çatıştırarak bir şeyler elde edebileceğini sananlar bu ülkeye çok zarar verdiler” diye devam eden Aksoy, “Ben AK Partili değilim ama Başbakan’ın gösterdiği cesareti takdir etmemek haksızlık olur”diye görüşünü ifade etti.
Gazeteci, emekli öğretmen Mehmet Akbacak, arkaplana dikkat çekti: “Eğer Düzce- Sapanca- İzmit üçgeni Ergenekon çetesinden temizlenmeseydi, bu konuşmacılar buraya gelemezlerdi. Nerelerden geldiğimizi unutmayalım. Bu süreç, Türkiye’nin kendine gelme sürecidir.”
Çözüm önerilerini madde madde hazırlayanları, kendi yaşadıklarını dile getirenleri dinledik, bizler de görüşlerimizi de kısaca anlatmaya çalıştık.
Bazı eleştiri ve endişelerini saygılı bir dille paylaşanlara gelirsek... Eski milletvekillerinden Fethi Gür,“Bizim fikrimizi aldığınızı söylüyorsunuz. Öte yandan süreç devam ediyor. Sanki göstermelik bir durum var gibi hissediyorum” şeklinde bir itiraz ortaya koydu. Balkan Türkleri Dayanışma Derneği’nden Özcan Fidan, “Bin, iki bin PKK’lıyla baş edemeyecek bir ülke miyiz, neden onlarla konuşuluyor” diyerek, “çözüm ve müzakere süreci”ne tepkisini ifade etti.
Genel izlenimimi sorarsanız: Toplum, biz “akıllı”lardan daha sağduyulu, çözüm konusunda kafası daha açık, “gelecek”le daha doğrudan ilgili. “Savaş bitsin, çocuklarımız ölmesin, Türkiye zenginleşsin” gibi sade ama net ifadelerle desteklerini hissettiriyorlar. “Toplumsal sağduyu”, felsefe ve siyaset kuramında çok tartışmalı bir kavram olsa da, şu günlerde halkın sağduyusunu temel almakta yarar var.
Geziye umutla başladık.