‘Allah’ın Kürdü’ demişim...
Sisli bir Bolu sabahına uyandık. Bir gün önce geçirdiğimiz yoğun günün yorgunluğunu attık, yeni güne hazırız. İkinci günkü hedefimiz Zonguldak. Yemyeşil dağları aşarak, yeşillikler içinden Zonguldak’a ulaşıyoruz. 150’yi aşkın sivil toplum örgütü temsilcisi, sendikacı, kanaat önderiyle biraradayız.
Halil Gencer, Zonguldak’ın Çaycuma ilçesinin Güzelyaka köyünün muhtarı... Kendisi şunları anlatıyor: “Ben Kürtlere karşı hiçbir önyargıya sahip değilim diyebilirim. Ya da öyle olduğumu düşünürdüm. Bir gün minibüsle yolculuk ederken, lafın gelişi bir arkadaşım için ‘Allah’ın Kürdü’ deyivermişim. O arabada bir Kürt dostum da varmış. ‘Sen böyle dedin kalbimi kırdın’ diyerek yanıma geldi. Çok üzüldüm. Kendisinden özür diledim. Demek ki farkında olmadan bile ayrımcılık yapabiliyormuşuz.”
“Öteki”yi kavramsallaştırabilen, anlayabilen, önemseyen düşünce şekli; bu topraklarda yeni yeni filizleniyor. Anadolu’da olgunlaşmakta olan “yeni farkındalığı” sosyologlar zaman içinde daha derinlemesine analiz edeceklerdir. Dilden kavrayışa, zihniyete yansıyan bir olgunlaşma ve kavrama sürecini mutlulukla saptayabiliyoruz. Her dinlediğimiz konuşmanın ardından birbirimize heyecanla bakıyor, yeni bir kültür ve yapının şekillenmesinin işaretlerini hissediyoruz. “Kervanın yola çıkmış olduğunu” rahatlıkla söyleyebiliriz. Olumlu duyguların toplumsal atmosferde akıcılık kazandığı oranda, halkların mutluluğu da gerçeklik kazanacak.
Şöyle bir enstantane de yaşandı: Zonguldak’taki toplantı sakin bir hava içinde geçiyordu... İşçi Partililer devreye girdiler. “Atatürk’ün portresi nerede” diye başlattıkları yüksek sesli konuşmaları, slogan atarak salonu terk etmeyle sonlandırdılar. Toplantıyı izlemeye gelenlerin, bu tutumdan, kentleri adına üzüldüklerini gözlemledik.
Onların salondan çıkmalarının ardından söz alan Ereğli Muhtarlar Derneği Başkanı Şakir Başol,“Görüldü ki, bu sürecin sabra da ihtiyacı var. Sabrınıza teşekkür ederim” diye konuştu... Sürece destek verdiğini, üzerine basa basa vurguladı.
Zonguldak’ta Gazeteciler Cemiyeti’ni de ziyaret ettik. Salondaki ve kentteki genel havayı size şöyle özetleyebilirim: Sürece destek giderek artıyor. Tabii kafası karışık insanlar, endişeleri olanlar da var. Ancak esas olarak bir “genel ortak payda”dan söz etmek mümkün: Silahların susmasını ve ölümlerin bitmesini, yani “barış”ı herkes destekliyor.
Dikkat çekici noktalardan birisi de; kentteki iş insanlarının, öğretmenlerin, gayet net bir tutumla barış yönünde tavır almaları. Özellikle dindar kesimin yaklaşımı çok olumlu.
Bolu’nun havası da olumlu
Bir gün önce; Düzce’den sonra Bolu’ya geçmiştik. Oradaki geniş katılımlı toplantının ardından, arkadaşlarımızın bir bölümü köylere gidip köylüleri dinlediler. Biz de, bir grup heyet üyesi olarak, yerel televizyonda Bolululara seslendik.
İki günlük ve üç şehirlik gezinin sonuna geldik. Önümüzde, 15 Karadeniz ilini kapsayan program duruyor.
“İnsana keyif veren; sorunların çözümlerinin önüne hazır olarak konması değil, sorunları çözmektir” denir... Çözüm için çalışmak, gerçekten insana bir enerji katıyor. Toplumun da bu enerjiyi paylaştığını düşünüyorum. Gittiğimiz her yerden yeni şeyler öğreniyoruz. Toplumdaki genel havayı gözleme fırsatı bulduğumuz gibi, düşündüklerimizi test etme şansını yakalayabiliyoruz.