Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Malazgirt-Çanakkale-Diyarbekir kardeşlik hattı –II-

 Ey kardeşlerim!

Bütün bunlar olup biterken bizler bağrımızı açıp gece gündüz dualarımızı gözyaşlarımızla yoğurup semalara gönderdik: Bizim kardeşliğimize kast ederek bu kardeş halkı yok sayan jakobenlere dur demeniz içindi dualarımız.

İnanmayacaksınız ama hep "siz Türk kardeşlerimiz bu duruma dur diyeceksiniz" diye bekledik. Ses çıkmayınca "bu kardeşlerimizin biz kardeşlerine şakalarıdır!" demiştik. Hani kardeşler arası şakalar olur ya, değilmiş meğer.

Sonra belki sürekli fırsat kollayan, başımıza savaşlar açan 'ortak düşmanlarımızın aldatmaca taktikleridir' diye düşündük. Hani savaşta hile mubah olurmuş ya, o da değilmiş.

Daha sonra kardeşlerimizle aramıza nifak sokmak isteyen bir "güruh" işi geçer, dedik. Hani kardeşlik bağları en hassas duygularla zedelenir ya,  gel gör ki o da değilmiş. Daha daha sonra siz kardeşlerimiz sessiz kalınca "acaba affedilmez  bir hata mı yaptık" diye uzuuuuuuuuun uzun düşündük. Hani insanlar hatalarını geç fark ederler ya...

Bizler bir türlü anlam verememenin sıkıntısını yaşarken bir "güruh" bizi de kışkırtmaya başladı: "Ne duruyorsunuz, ne anlayışsızsınız! Bal gibi sizin varlığınız yok sayılıyor, bunu anlamayacak ne var" deyip başımıza başımıza vurmaya başladılar. Başımız döndükçe döndü. Hayır vurmalara dayanıklıyız da, kardeşlerimizin aleyhine kışkırtmalarıydı bu baş dönmeleri. En sonradan iki önce bizler de kendi aramızda fikir ayrılığına düştük: Kimimiz "biz şartsız kardeşiz, tüm olup bitenleri sineye çekmeliyiz, olur ki ilerde düzelir" dedik. İyi ki öyle de dedik, ama kimimiz: "kardeş kardeşe böyle yapmaz" dediler, demekle kalsaydı keşke.

Ey kardeşlerim!

Çocuklarımız gençtiler, akılları havadaydı beş on karış... genç işte ne bilsin dünya halini? "Netekim" bir de yaşadıklarımız baskıları onlar da yaşayınca o "gürüh" dediklerinizin de telkinleriyle dinlemediler bizi dağa çıktılar, ayrıldılar sıcacık evlerinden!.. Ha, evleri de ev olsa belki ikna edebilirdik... En sonradan bir önce ise duyduk ki dağa çıkan çocuklarımız kendi kardeşlerini elin gavurunun verdiği silahlarla vurmaya başlamışlar. Belimiz kırıldı, dizlerimiz tutmaz oldu, kollarımız iki yanımıza düştü...

Eyvah! asırlık oyun bu!!! diye feryad-u figan ettik; ama kurşun ve bomba sesleri daha güçlüydü, sesimizi duyan olmadı, kardeşlerimizden de... Evet, oyundu, ama itiraf edelim ki sahneyi biz hazırlamıştık kardeşler olarak...

Ey kardeşlerim!

Çaresiz bekledik, çünkü alemlerin Rabbi bizi kardeşlikle şereflendirmişti, elbette ve inşaallah hep kardeş kalacağız.

Ey kardeşlerim!

Sizin ne acılar yaşadığınızı biliyoruz. Siz kardeşlerimizin çocukları körpe fidanlar şehid düştüklerinde bizim yüreğimizin nasıl parçalandığını çok iyi biliyorduk. Ama en acısını söyleyeyim mi kardeşlerim..? Halbuki biz bunlara çare aramadık kardeşlerim, beraberce bir çare aramış olsaydık çoktan deva bulmuştuk…

Sıkı durun... Gönlünüz buna tahammül edecek mi?..

Ey kardeşlerim!

Biz beraber ağlamış beraber gülmüştük... biz beraber oynamış beraber yorulmuştuk... biz beraber savaşmış beraber vurulmuştuk... Acımız birdi(r), tasamız bir. Sevinçlerimiz birdi(r), coşkumuz bir. Yoktu bizde ayrılık hele gayrilik... Allah'ımız birdir kıblemiz bir. Tek amacımız vardı, başka toplumlarda bulunmayan ve bizi kardeş yapan da zaten bu amaçtı... Biz "mutluluk her insan için; dini, dili, rengi vs. fark etmez" diyorduk,  ama...

Her kesin imdadına koşan kardeşlerimizle yan yana olmadık. Birimize ait en küçük bir acıyı kalbimizde hisseden bizler, ne uzak kalmıştık birbirimize? Daima her tasada, kıvançta, kederde, kaderde beraber iken, çocuklarımız için bir acımıza bile beraber ağlayamadık. Ne kadar da zordu(r) değil mi kardeşlerim?

Çok mu yabancılaşmıştık birbirimize?

Hayır hayır, öyle değildik. Ama biz birbirimize bir başsağlığı dahi dileyemedik be kardeşlerim! Bir yaralılarımıza ‘geçmiş olsun' diyemedik işte! Bir ‘siz sağ olun, kalan çocuklarınızı Allah korusun' demedik, diyemedik işte! Bir sadece -evet sadece- bir kereciğine "Baki Allah" deseydik, evet evet sadece bir kere, tek bir kere "kardeş Baki Allah" deseydik neler değişirdi bilir misiniz kardeşlerim!?! Nasıl da diyemedik? Dilimiz mi varmadı? Ama her ne sebeple olursa olsun diyemedik, demedik işte... Kaçırdık o fırsatı; her şey değişirdi oysa… o fırsat kaçtı kardeşlerim, çok geç kaldık. Zamanı geri getirmek mümkün değil. Ama mümkün olan var hala, hala “artık kan istemiyoruz” diyebiliriz.

Ve kaçmayan bir fırsat daha var kardeşlerim! Henüz kaçmayan, değerlendirebilirsek bir fırsatımız daha var...

Ey kardeşlerim!

Gelin bu son fırsatı kaçırmayalım, bu fırsat kaçarsa hep beraber kaybederiz hep... bu fırsat değerlendirilmeli, bu fırsatla imkansızı başaralım ve bütün olan bitene rağmen:

Biz kardeş olduğumuza, sulhu, ebedi sulhu istediğimize  edipleri-şairleri, köyleri-şehirleri, dağlara yağan karı, coşkun çayları, yetimleri-dulları, elleri kınalı gelinlik kızları, zılgıtları, ezanları şahit tutuyoruz. Yetmiyorsa  kaleme ve yazdıklarına, güneşe-aya, akıp giden yıldızlara, kuşluk vaktine-ikindi vaktine, gece ve gündüze yemin ediyoruz ki kardeşiz. Siz de kardeşliğimizi kabul etmişseniz -ki buna inanıyoruz- ve istediğinizden enim olduğumuz sulhu istiyorsanız ses verin. Hamaset duşında, g/ayrılık dışında, tank-top-jet seslerinden daha güçlü, bambaşka bir sesle ses verin. Kardeşçe, adilane, hakkaniyete uygun sulha bir ses verin...

Ey kardeşlerim!

Şimdi bu halkın inanç ve değerleriyle barışık bir irade var,

Kardeşliğimizi ebedi kılmaya yönelik halisine süreci yürütüyorlar.

Gelin kardeşlerim,

Bütün kaygıları, ön yargıları, yersiz korkuları bir yana bırakalım.

Gereksiz hamasetin, boş kavramların basitliğine düşmeden bu sürece dualarla destek olalım.

Ey kardeşlerim barış Selamı yaymaktır, selamlaşalım.

Ve hep berber kardeşliğe selam diyelim.

Kardeşliğe selam olsun, E' mi...

Twitter: @ahmetay_

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’