Bir olalım, birlik olalım
Düzce Çalışan Gazeteciler Derneği’ni kurduğumuz ilk dakikadan itibaren arkadaşlarımızla birlikte aklımızda bir tek şu düşünce vardı; “Bir olalım, birlik olalım”
Çil yavrusu gibi dağılan basın mensuplarını bir araya toplayalım, Ahmet’e kızan Mehmet’e, Mehmet’e kızan Ahmet’e haber yaptırmasın ve kimse basın mensuplarını birbirine düşürmesin diye bir araya gelerek bir dernek etrafında toplanmaya çalıştık.
Kısacası, kimse bizi kullanmasın, kendi kişisel husumetlerine basın mensuplarının alet etmesinler istedik.
İçimizden herhangi birinin başkanlık hevesi yok. Bu sebeple ilk yönetim kurulu toplantısında şahsımı başkan seçseler dahi bunu dönem başkanlığı şeklinde yapıp, koltuk sevdamızın olmayacağını göstermek istedik.
Bu aşamada ise büyüklerimizin bize destek olması, biz genç gazetecilere yol göstermesi, bizi doğru yola itmesi en büyük isteğimizdi. Bazı ağabeylerimiz hadi çocuklar siz bu işi yaparsınız diyerek elimizden tuttular ve bizi yola çıkardılar.
Bizim yaptığımız kongre de gösterdi ki Düzce’de sadece basın alanında değil her alanda birlik ve beraberliğin hüküm sürmesi gerekiyor. Aksi halde tek başına yapılacak işler çok ses getirmediği gibi daha çok yıpranmaya neden oluyor ve sonuca varılamıyor.
Daha yolun başında derneğimizin kuruluşunun yarattığı olumlu sinerjiden ürkenler, dedikodu kazanını kaynatmaya başlayarak bizi, kendilerine rakip bir meslek örgütü gibi kurulmuş dernek olarak lanse etmeye başladılar.
Yine söylüyorum, biz ayırıcı değil, birleştirici olmak, ben değil, biz olmak, bir ve birlikte olmak için çıktık bu yola…
Birlik için çıktığımız bu yolda dernek kurmamızı mecbur kılan Düzce Gazeteciler Cemiyeti Başkanı sıfatını taşıyan Sayın Erol Tayhan’ın, derneğimize üye olanları düşman gibi görmesini anlamadığımız gibi,bu telaşına bir anlam da veremiyoruz.
Yanında bir zamanlar ulusal gazetelerin muhabirliğini yapan, karda, kışta fotoğraf filmi taşıyıp, kamere kasetlerini otobüslerle İstanbul’a yollayan gerçek emekçiler isimler varken, biz gençleri koruyup kollamasını, varsa bir eksiğimiz bize öneride bulunmalarını isterdim.
Fakat Sayın Erol Tayhan, bizi koruyup kollamak yerine, bazı arkadaşlarımızın ekmeği ile oynamayı, birilerine şirin görünmek için kalemini silah gibi kullanmayı tercih etti.Ediyor.
İsimleri bizde saklı kimi kamu ve özel sektör kuruluşlarına giderek, sırf derneğimize üye diye bazı arkadaşlarımızla çalışılmaması yönünde telkinler vermeyi, aba altından sopa göstermeyi kendisine iş edindi. Bunca yıldır, uzak şehirlerde tanıdığı, siyasi ve bürokratik gücü olanların torpili ile baskı kuran Sayın Tayhan’ın son hamleleri, sadece bu iş sayesinde evine ekmek götüren basın emekçisi arkadaşlarımızı derinden yaralıyor. Sayın Tayhan’a bu tür girişimler yakışmıyor.
İnanın, Sayın Tayhan’ın bu kadar küçük hesaplar peşinde koşacağını tahmin edemezdim. Ben O’nu biraz daha büyük sanıyordum. Çünkü kendisi aynı zamanda benim Din Kültür ve Ahlak Dersi öğretmenimdi ve ben kültür ve ahlakı kendisinden öğrendim.
Bir dönem saygı duyduğum insanın bu derece kendisinden nefret ettirmeye çalışmasına anlam veremiyorum. Bu koltuklar, iktidarlar, şan, şöhret, para, pul ve bilakis hayat gelip geçici değil mi?
Bu neyin hırsı? Bu neyin intikamı?
Ben şahsen Düzce Çalışan Gazeteciler Derneği’nin başkanı olarak, başta Erol Tayhan ve ekibi ile bizi uzaktan düşman gibi izleyen ağabeylerimize naçizane seslenmek istiyorum.
Bizler genciz, sizlerden küçüğüz. Düzce için çalışılacaksa her zaman her yerde varız. Bir olalım birlik olalım size yemin ederim “ Düzce için taş taşıyın deyin sırtımızda taş taşırız” , ayakkabı boyayın Düzce bir adım ileri gidecek diye söyleyin ayakkabı boyarız.
Bize yol gösterici olun, elimizden tutun, yanlış yaparsak kızın, sizi üzersek özür dilememizi sağlayın. Gelin bir çatı altında toplanalım. Fakat bizim ekmeğimizle oynamayın. Bizim gelirimiz, giderimiz bu işten. Başka işimiz yok.
Ya da bizi bize bırakın. Gölge etmeyin başka ihsan istemez.