Devletinin lehine yalan haber de yapmış!
Aydınından öğretmenine, doktorundan yargıcına... Devletine bu kadar âşık bir halk, her devlete nasip olmaz.
İki gün önce, öğleden sonra vakti.. Kabadayılık ve öğrenci fişleme konusunda akademi âleminde bir marka haline gelen dekanın fakültesinde gazetecilik yüksek lisans dersi..
60’larında bir gazetecilik hocası –ki kendisi sadece yüksek lisans derslerine değil, birinci sınıf iletişim öğrencilerine gazeteciliğe giriş, haber yazma dersi filan da veriyor- sınıfa giriyor ve lafa 1. Körfez Savaşı ile başlıyor. Diyor ki, “Bak Amerikan medyası o dönemde ne iyi etti. Hep savaşa girilmesinin gerekliliğiyle ilgili haberler yaptı. Olması gereken de budur zaten. Bir gazeteci, bir ajans ülkesinin lehine haberle yapar.” Sonra da ekliyor: “Milletimin, devletimin lehine sansür de yaptım, yanlış haber de. Bununla gurur duyarım. Bunun aksini yapan o. çocuğudur. ‘Ben gerçekleri yazarım’ diyenler, anaları o. olduğunda, ‘Benim anam o.’dur diye yazacak mı?”
Kalakaldınız değil mi? İsterseniz gözünüzü iki satır yukarıya kaydırıp bir daha okuyun. Ben duyduğumda “Efendim? Ney? Kim? Ne zaman?” şeklinde bir kara deliğe doğru savrulduğum için böyle bir tavsiyeyi gerekli gördüm.
* * *
İnsanlık terbiyesi ve gazetecilik zihniyetindeki bu irtifa kaybı nereden kaynaklanıyor derseniz… İki hafta önce, yine bir öğle vakti, yine bu faziletli hocamız, yine gazetecilik anlatmak üzere aynı sınıfa giriyor. (Bu kişinin gazetecilik anlatması kurtla kuzunun karşılaşması kadar tehlikesi aleni olan bir durumdur.) Bu kez bir haber ajansının dış haberler sorumlusunu da konuk çağırmış. Sorumlu kişi sunumunu yaptıktan sonra sınıftan birkaç öğrenci, söz konusu ajansın Suriye haberleriyle ilgili eleştiriler yöneltmiş. Faziletli hoca, sen buna bi sinirlen, bi sinirlen. Konuğuna karşı mahcup olması bir kenara, bu gençlerin kafası nasıl böyle karıştı, kirlendi diye bi içerle. E bu durumda… 2 hafta sonra… Reyhanlı’daki patlamanın ardından girdiği derste, olur da yayın yasağı gündeme gelir, bir öğrenci çıkar haber alma özgürlüğünden, Suriye meselesinde Türkiye gazetelerinin nasıl sınıfta kaldığından bahseder diye… George W. Bush usulü önleyici vuruşunu yapmış sınıfa. Küfürlü önleyici vuruş. Türkiş hoca stayla. Nor-Mal.
* * *
70’ine merdiven dayamış bir adama terbiye, izan, gazetecilik filan anlatacak değiliz.
Yahut… Bir ak kaşık olmasa da Amerikan medyasının 1. Körfez Savaşı, Irak Savaşı, 11 Eylül ertesi olmak üzere nasıl tavır aldığını, bu aralar sunulduğu gibi yayın yasağı diye bir şeyin olmadığını anlatmanın da bir yararı olmaz.
Diyeceğim başkadır: Aydınından öğretmenine, doktorundan yargıcına… Devletine bu kadar âşık bir halk, her devlete nasip olmaz. Türkiye Cumhuriyeti kıymetini bilsin. Geçen gün televizyonda bir âkil adamımız geniş geniş anlatıyordu belirlenmiş bölgesinde vatandaşla iletişimini: “Çözüm süreci kesin işe yarayacak çünkü ilk defa devlet vatandaşın ayağına gidiyor, onları dinliyor.” Aydın diye âkil adam listesine seçilmiş, kendini devlet sanıyor. Birinci yazık. Devletmiş gibi algılanmanın bir aydın için ne büyük bir fecaat olduğunun farkında değil. İkinci yazık. ‘Vatandaşın ayağına gitmek’ gibi bir kavramdan söz ettiğine göre devletin ne varoluş sebebini anlamış ne de 21. yüzyılda geldiği noktayı biliyor. Üçüncü yazık. Gazetecilik hocası devleti için yalan haber yapar, yapmayana küfreder. Aydını devlet adına halkın ayağına gider, Kürt sorununu böyle çözeceğini sanır. İşte vesayetlerin en aşılmazı, en zehirlisi budur. Tüm faili meçhullerin, (dün ve bugün yaşanan) katliamların, vur emirlerinin, cinayetlerinin arkasında bu vesayet vardır. Devlet aşkı vesayeti.