Reyhanlı: Neyi Kaybettiğini Hatırla!
İnsanın insanlığından utandığı zamanlar vardır, Reyhanlı Katliamı ile daha da görünür olan manzara böyle bir zamanda olduğumuzun resmidir…
Patlayan bombalar, paramparça insan bedenleri, halkın ruh sağlığı için(!) getirilen yasaklar, ölenleri satrançta piyon olarak gören işkembeden analizler, insanı yok sayıp maliyet hesabı çıkaran stratejik uzmanlar, havada uçuşan “kim yaptı? amacı neydi? kime yaradı?” türevi sorular… Devletin, yaşananların hemen her adımındaki yanlışları, beceriksiliği falan filan… hepsini geçiniz… Reyhanlı’da patlayan bombanın faili biziz ve ölen de bizim insanlığımızdır…
Daha Reyhanlı’ya gelmeden muhacirlere (yahut mültecilere) karşı işlediğimiz günahları toplasak… Toplayamayız! Yüzümüz yok…
Dünya değişti, insan da değişti, müslümanlar dahil!
Medine’ye hicret edenleri kolundan tutup bahçesine götüren ve bahçeyi ortadan ikiye bölüp “Kardeşim, hangi yarısını istersen senin!” diyen ensarın yerini Suriyeli muhacirleri ucuz iç gücü olarak gören, yerliye üçe sattığını onlara beşe satan, harabeden bozma evlerini onlara yok pahasına kiralayan gamsızlar aldı.
‘insanlarımız açken…’ diye başlayan cümlelerle hem devleti suçlayan, hem Suriyelileri insan sınıfından görmeyen insanlıktan nasipsizler türedi, Suriyeliyi dilenci olarak dahi görmeye tahammülü olmayan…
Suriyelileri dilenmek zorunda bıraktığımız yetmedi, onların acısını fırsat bilen dilenci şebekeleri üredi; Van’daki Urfalı, Diyarbekir’deki Hataylı, İstanbul’daki Adanalı, Adana’daki bilmem nereli çıktı…
İki eşini muhacirin karşısına dikip “Kardeşim, iki eşimin birinden boşanayım sen nikâhlan!” diyen, idrakimizin sınırlarını zorlayan fedakarlık gitti, yerine ölüm ve tecavüzden kaçan kadına ‘gelip huzurumuzu bozdu’ diyen insancıklar, kocası yahut babası savaşta ölmüş kadın ve kızları ikinci eş olarak satan ve alanlar ile onlara fuhuş yaptıran haysiyet yoksunu mahluklar peydah oldu…
Önce merhameti yitirdik, paylaşmayı sonra… Sahip olma arzumuzu gemleyecek bir şey kalmayınca bizden çok şeye sahip olanları rakip, bizden daha azına sahip olanları da bizimkilere göz koyan düşmanlar belledik. Kalbimiz böyle kararınca da memleketinde ölmektense gurbette sürünmeye razı gelmiş Suriyeliler huzurumuzu bozdu, rahatımızı kaçırdı. Onlara ekmek dahi satmayanlarımız oldu. Ekmek dahi satmayan! (Şükür ki Suriye’ye un gönderip, ekmek yapıp dağıtanlar da var.)
MAZLUMDER’in Reyhanlı ön raporunu okuyup Hakan Albayrak’ı dinleyince insanın tüyleri ürperiyor. İnsan demeye dilin varmadığı bazı yaratıklar daha etraf ceset ve yaralı dolu iken Suriyeli mültecilere saldırmış. Birkaçını, başlarını taşla ezip öldürmüşler. Başlarını taşla ezip… Nereden hatırlıyoruz bu iç yakan sahneyi? Evet 1915’den… O vakit de birileri komşuları olan Ermenileri, başlarını taşlarla ezip öldürmüşlerdi; İstanbul’da, Urfa’da, Malatya’da, birçok yerde…
Ortadoğuya model adayı ülke, “misafirperver halk” imajına zeval gelmesin diye başı taşla ezilerek öldürülenleri de bombadan ölmüş sayıyor. Böyle yapmakla linççileri aklamış, yeni linçlere de kap açmış oluyor ama olsun, onları da kılıfına uydurur…
Suriye plakalı araçlar tahrip ediliyor, insanlar evlerinden çıkamıyor, hasta olanlar hastaneye gidemiyorlar. Şehrin çeşitli yerlerinde yol kesip Suriyeli olduğundan şüphe dilenleri linç eden çeteler kol geziyor, şehrin emniyetinden sorumlu kolluk kuvvetleri de (rapora göre) seyrediyor… 1 mayıs günü İstanbul’da bir çukuru binlerce polisle koruyan devlet, Reyhanlı’da 1915’den fırlamış çetelere karşı insanları koruyamıyor…
Hal böyle olunca da mültecilerden bazıları Suriye’ye, bilinmez bir karanlığa geri dönüyor… Kendisinin ağırlığında bir valiz çeken küçük bir çocuk, annesiyle birlikte gidiyor. “Müslüman Müslümanın kardeşidir. Ona zulmetmez, onu zalimlere de teslim etmez” hadis-i şerifi de neyi yitirmekte olduğumuzu gösteriyor…
Reha Ruhavioğlu – twitter/ruhavi
Kaynak: Gazete İpekyol