Bir Arefe Günüdür yaşanan; Bayram tez gele...
23 Nisan 1920' de ne olmuştur, öncesinde yaşananlar nelerdir, neden 'ArefeGünü'yken sonradan Bayram olmayı hak etmiştir?
Sonrasında yaşanan yeni Cumhuriyet döneminde, 90 yıl boyunca milletten sır gibi saklanan ve Osmanlı gibi tarihe gömülen kesit neden önemlidir?!
O 'Üç Yıllık Dönem'in ruhu, heyecanı ve zafer coşkusu, bugünkü sıkıntıların çözümünde neden referans gösterilir?!
Hadi bir hafıza tazeleyelim; ama 'Belletilmiş Ezberler'in dışında kalarak.!!
Bayramlar; kısaca kendinden önceki zaman diliminde yaşanan savaşların,zafer ve kurtuluşla bitmesiyle doğan barış günüdür. Bir adım gerisinde; orta veya uzun vadede yaşanan fetret dönemleri, buhranlar, felaketler, toplumsal travmalar ve çekilen cefalar vardır ve Bayramlar bukahır döneminin bittiği, huzurlu ve güzel günlerin başladığı, sevinç ve şenlik günleridir.
Toplumların yaşadıkları tarihi süreçte önemli kırılma noktaları olduğundan, her yıl dönümünde de tekrar tekrar kutlanırlar.
Bayram günleri kolektif hafızanın tazelenmesidir bir bakıma. Mazide yaşanan ve bayramı getiren hadiseler hatırlanır. Yaşanan zaman dilimi için oradan ibretler derlenir ve yaşanan coşkunun verdiği heyecanla geleceğe dair umutlar tazelenir.
23 Nisan 1920 tarihi sonradan bir Bayram olarak ilan edilse de, umutların yeşerdiği bir 'Arefe Günü'dür aslında..!
Muştusunu taşır hasreti çekilen huzurlu günlerin ve gelecek Bayramın...
23 Nisan 1920; bir önceki 11 yılda yaşanan ve her şeyin herc-ü merç olduğu o felâket günlerinin, kurtuluş umuduna fiilen evrilme anıdır tarihimizde...
Geride altı asırlık koca bir imparatorluğun tarih sahnesinden çekilmesi vardır. 3 kıt'ada 5 milyon 200 bin ve etki alanıyla 24 milyon kilometre karelik çok büyük bir dünya sahasından çekilip, 780 bin kilometrekarelik Anayurda sıkışıp kalmak vardır...
Kökleri 1800'lü yıllara - Jön Türklere – uzanan 'arızalı zihniyet',doğurduğu arazlarla ve maceraperest/muarız kadrolar eliyle koca birCihan Devleti'nin sonunu getirmişti.
1900'lü yılların hemen başında İttihat ve Terakki Cemiyeti olarak tekamul eden bu muarızlar güruhu, Avrupalı dostlarının iğfal, telkin, ikna ve bellettiği şeytani taktik ve oyunlarla, yönetimi ele almış ve oynadıkları büyük kumarda çok büyük kaybederek tarihe geçmişlerdir.
850 yıllık tarihi yolculuğumuzda hep beraber doğduğumuz topraklara-Anadoluya- geri dönmüşüz. Sarayda dünyanın efendileri olarak yaşarken,doğduğumuz "kulubeyi" olsun kurtarma telaşına düşmüş ve sömürge ülkesi vatandaşı olmamak için bir varoluş ve yokoluş kavgasına girmişizdir...
'Hürriyet Kahramanları'na 'Avrupalı dostları' acımamış; 3 Kıt'alık Saray Bahçesine el koyup aralarında paylaşırken, bu mazlum millete sığındığı 'Kulube'sini dahi çok görmüşler ve onu dört koldan kuşatmışlardı...
Ne sarayımız kalmıştı girilmedik, ne de talan edilmeyen o muhteşem bahçesi...
(Buraya bir parantez açıp Enver Paşamız'ın tarihe geçen itirafını nakledeyim ki, her şeyi özetlemektedir: Enver ve Talât paşalar iyice bunaldıkları bir demde, aklına ihtiyaç duydukları ve azlettikleri Abdulhamit Han'ı hapsettikleriBeylerbeyi Sarayında birlikte ziyaret etmek isterler. O'nu seccadesi üzerinde ve gözleri yaşlı dua eder halde bulurlar. Görüşmeye ne yüzleri, ne de cesaretleri vardır ve sessizce-görünmeden-geri dönerler. Merdivenlerden inerken Enver Paşa; 'Başımıza ne geldiyse bu adama yaptıklarımızdan geldi Talât; bundan sonra daha ne gelecekse bu yüzden gelecek.' diyordu.!!Sanırım çok güzel özetleyerek, 23 Nisan 1920 Bayramı sonrası olacaklara ve 90 yıldır yaşadıklarımıza da ışık tutmuş oluyordu.!)
Bu büyük dramın müsebbibi maceraperestlerin ağa babaları vatanı terk etseler de; çoğu milletin merhametine, affına, asaletine, destansı irade ve gücüne, dirayetine ve engin ferasetine sığınmış ve bu varoluş-yokoluş mücadelesinde milletle birlikte olmaya karar vereceklerdi.
Donanımlı, inançlı, cesur, kararlı ve ümidini yitirmemiş kadrolar; disiplin ve hiyerarşi içinde çalışabilmek için, aralarından Mustafa Kemâl'i lider seçerek, yaptıkları istişare ve projelerini hazırlamışlar ve 'Büyük Şura' için yola koyulmuşlardı.
Büyük Şura'nın yapılacağı yer Ankara'dır.
Kaybedilmiş imparatorluk bölgelerinden ve Anadolu'nun dört bir yanındandonanımlı, vatanperver, iman ve inanç abidesi, fedakâr, cesur ve kararlı kanaat önderleri Milleti temsilen mebus kimliğiyle bir araya gelecek ve çıkış yolunu aydınlatacaklardı.
Bayramın muştusunu taşıyan bu 'Arefe Günü'nde Hacı Bayram-ı Velimakamında kılınan Cuma namazı sonrası kesilen kurbanlar, getirilen tekbirler, yapılan salavat ve dualarla, yapılacak Büyük ve Milli Şuranın binası(TBMM) açılıyordu...
Türk, Türkmen, Kürt, Zaza, Laz, Arap, Boşnak, Arnavut, Makedon, Çerkez, Gürcü, Abhaz, Kafkas; Müslüman veya Gayr-ı Müslim temsilciler olarak, ama Çanakkale'de olduğu gibi 'Milleti Tarif' edercesine bu Şanlı Mecliste ve gerçek anlamda 'Milleti Temsil'en toplanıyordu.
Kurtuluş Savaşını tüm yönleriyle ele alıp planlayacak, belirlenen stratejiler doğrultusunda zafere ulaşılacak ve çalıştıkları meclise Gazi Meclis unvanını da kazandıracaklardı. Bu kadar badireyi atlatıp, kâbus gibi üzerimize çöken kara bulutları dağıttıktan sonra gelen zafer; bize anamızın ak sütü kadar helâl olarak, Bayram yapma hakkını fazlasıyla veriyordu...
19 Mayıs 1919'da yeşeren umut; 23 Nisan 1920'de bir 'Arefe Günü' olarak ete kemiğe bürünüp muştu olmuş ve 29 Ekim 1923'de de, 16.Bağımsız Türk Devleti olan Türkiye Cumhuriyeti Devleti olarak tescil edilmişti.
Şanlı Meclistir ve Gazi Meclistir. Evet ama; kurulma amacı, çalışma düzeni, çok renkli muhtevası, Milleti oluşturan tüm unsurlardan temsilci barındırması ve temsil şekli ile Cumhuriyet Tarihimizin en Demokratik Meclisidir de.
Aralarında Osmanlı'nın yetiştirdiği çok kıymetli paşaların, diplomat ve siyaset adamlarının, donanımlı hukuk ve bilim adamlarının, âlim ve entellektüellerinbüyük oranda yer almasıyla da, en Kaliteli Meclistir.
O'na muhalif diye sonradan anlamsızca ve dramatik olarak tasfiye ve bertaraf ediseler de, her biri bir Mustafa Kemâl olan şaysiyet abidelerinin verdiği bu'3 Yıllık Kutsi Hizmet,' her yönü ve her anı ile saygıyı ve minneti hak etmektedir...
Cumhuriyet tarihimizin ibretlik de olan bu 3 Yıllık Dönemi; çalışma ve müzakerelerin dikkatle kaydedilmesi sonucu oluşturulmuş arşivleriyle,hazine değerinde kıymetli ve çok ayrıcalıklıdır.!
Osmanlıyı, ve dünyaya damgasını vurmuş o muhteşem medeniyetini; Anadolu'muzun vazgeçilmez olduğunu 7 düvele gösterdiğimiz Çanakkale'yitarihe gömüp, milletin gözünden uzak tutmaya ve hafızalardan silmeye çalışanlar, onun ruhunu taşıyan bu 3 Yıllık Dönem'i de 90 yıl karartmayı başarmışlardır.!
Rahmetli Özal döneminde paslı kiliti çözülen ve 2002 sonrası da kapıları açılan arşivlere girilince, hem muhteşem bir hazineyi bulduk, hem dekaybettiğimiz hafızamıza yeniden kavuştuk...
Gözümüz açıldı. 90 yıllık dayatılmış ezberler bozuluyor ve bizi uyuşturan masallar tılsımını yitiriyor artık...
Geçmişle hesaplaşmak değil niyetimiz. Tam aksine 90 yıldır içine düştüğümüz girdaptan kurtulmanın reçetelerine buluyor, 'farkında' olarak hâldeki problemlerimizi çözüp, âtiye sağlam adımlarla yürümenin yollarını arıyoruz...
1920 öncesi dönemde, bizi tarih sahnesinden kazıyıp atmak isteyendüşmanlarımızın dahi başaramadığı tahribatı, oynadığı büyük kumardan sonra; milletine sığınan, yine milletin çocukları yapmıştı.!
Hem de birlikte yola çıktıkları kahraman yol arkadaşlarını teker teker saf dışı bırakıp; sığındığı, tekrar kabul ve teveccüh gördüğü milletine sırt dönerek..!
90 yıldır devam eden masaldan uyananlar, dayatılmış ezberlerden sıkılanlar ve sıkıştığı kalıpta bunalıp nefes almak isteyenler, güne ve geleceğe dair dertleri olanlar, tarihin karatılmış bu '3 Yıllık Kesit'ine bakıpfarkındalıklarıyla fark ediliyorlar...
Fark eden kadrolar 11 yıldır hayatımızda ve yıllardır kapalı olan kovana çomak soktular. Bu kovanı bilinçli olarak kilitli tutan müesses nizamın tüm 'Eşek Arıları' paniğe kapılmış durumda; savrulmaya, önüne geleni sokmaya, can yakmaya devam ediyorlar.
Ama artık devran dönmüş ve aydınlık günlerin yeniden karartılması imkânları kalmamıştır.!
Fark edilen nedir ve milletin ayağına gerçek anlamda hangi pranga, nasıl vurulmuştur.?!
Jön Türk dedelerinden miras o 'Arızalı Zihniyet' ve 'Irsi Hastalık', 1923 sonrası yeniden nükstmiştir..!
Arızalı anlayışları ve bitmek bilmeyen hırslarıyla, muarızlar yenidenhortlamış; milletin zaferine de, meclisine de, canı pahasına kurtarıp kurduğu yeni devletine de el koymuştur.!
Bu bir olgudur ve delilleri 90 yıldır yaşanan durağan dönemin her anında mevcuttur. İstediğimiz kadar cilalayıp parlatalım, dünyanın hiç bir tarafında dikkat çekmeyecek sönüklükle yaşanmıştır ve altın gösterilse de bronz olduğu günümüz şartlarında çok net görülmektedir.!
Ama'lar, Ancak'larla yapılacak izahlar bu 'Hakikat'i değiştiremedi,değiştiremeyecektir.
90 yıl sonra bugün; ayrışmalarımız, kamplaşmalarımız, kendi içimizdeki kavgalarımız, yaratılmış ve dayatılmış korkularımız ve bir türlü oturtamadığımız düzenimizle tablo ortadadır ve gemimiz karaya oturmuş durumdadır. O arızanın açtığı yaralar halen kanar durumdadır ve dayanmagücü bırakmamıştır.
Detayları bir başka yazı/lara konu olacak kadar çok olduğundan, özetle ve cesaretle şu tespiti yapmakta yarar vardır:
Çanakkale'de 'Tarif'i, 1920 Meclisinde de tam 'Temsil'i olan Millet'i 3 yıl sonra tasfiye edip, ithal protezlerle yeni bir Ulus inşa etmişiz ve önünede 'Türk' ibaresini koymuşuzdur.!
Halk'a rağmen Halk için yapılan 'Devrimler' doku uyuşmazlığı sunucu tutmamış, Faşizm benzeri zulme varan uygulamalarla dayatılsa da, bünye tarafından reddedilmiştir.
Bugüne kadar bizi üçüncü dünya ülkeleri liginde tutan da, işte bu yaşadığımızarızalarımız ve taşıdığımız defolarımızdır.
Milleti, yani bütünü mikro atomizasyona uğratıp kendi içinde ayrıştırmış ve bir avuç elit/mutlu "Beyaz Türk" azınlık elde etmişiz belki ama; sessiz çoğunluğuçatışmaya, mutsuzluğa ve perişanlığa mahkum etmişiz...
Evet; şuuru açık, hafızası diri, dünyanın geldiği ve evrileceği yeri gören çoğunluk, kendi değerleriyle yetişirdikleri kadroları iş başına getirmiş ve yaşanan 80 yıllık durağanlıktan sonra, gelecek huzurlu ve müreffeh günler adına umutlandığı 'Arefe Günleri'ni yaşıyor yeniden.!
Bugün, yaşadığımız en büyük ve en uzun ömürlü bir problemin çözülmesi Arefe'sindeyiz. Yarınlarda gelecek bir Bayram'ın daha hasreti içindeyiz.
Geleceğe dair umut, temenni ve hâyâllerimiz var...
90 yıldır red, inkâr ve asimilasyonla tahrip olmuş kardeşliğin bağ dokusunutedaviye ve tüm Millet unsurlarıyla kardeşliği yeniden tesise çalışıyoruz...
Ümitvarız, huzurlu ve müreffeh Türkiye'nin kaldığı yerden tarihi yürüyüşüne başlayacağından eminiz...
'Farkında Olan' ve her düşünce dünyasından Âkil İnsanlar Hey'eti kurulmuşve Anadolu yollarına düşmüşlerdir ki bu uyanışa katkı versinler...
Genelde 90 yıllık büyük prangadan kurtulmaya, özelde de 40 yıldır ağır bedeller ödeten pranganın çözülmesine ihtiyaç vardır...
Makûllerin, makbûllerin, âkillerin, akl-ı selimlerin ve özellikle ocağına ateş düşenlerin büyük katkı verdiği bu müspet hamle; ne yazık ki sâkillerin ve hatta Milliyetçi-Türkçü geçinen kesimlerin ve tuzu kuru 'Beyaz Türkler'in aldığı menfi tavırla, engenlenmeye ve sabote edilmeye çalışılıyor.!
'Yiğit düştüğü yerden kalkar.' Ve, düştüğümüz yer bellidir. Başbakanımızın da 'farkında olarak' işaret ettiği yer bu yerdir.!
Yani; son arızanın bir öncesi; yani,çözüm reçetelerini de içinde barındıran müracaat yeri...
23 Nisan 1920 ile 29 Ekim 1923 arasındaki '3 Yıllık Zaman Kesiti'ndekiruh; kardeşlik, dayanışma, fedakârlık, kurtuluş ve zafere olan inancın ruhudur...
Bu ruhu yeniden kavramakla üstesinden gelemeyeceğimiz problem yoktur ve niyet halisse eğer, Arefesinde olduğumuz Bayram çok da uzak değildir.
Her türlü fikri kalıp ve saplantılarından, fikri bağnazlıktan, kendi doğrularına mahkûm olmaktan kurtulup, akl-ı selimler arasında saf tutmaya çalışan bir 'Eski Ülkücü' olarak, hiç bir komplekse kapılmadan, tesis edilecek kardeşlik iklimine nefes; huzurlu, müreffeh ve mazisine yakışır itibarlı bir Büyük Türkiye'nin inşasına katkı vermek istedim.
Bu da biline....
İçinde bulunduğumuz ve yeniden umutlandığımız şu yeni 'Arefe Günleri'nde,Bayram'ın tez gelmesi için duacıyız...
Sükunet ola, Sulh ola, Huzur ola, Hayr ola ve Bayram ola...
Selamla...