Yazıklar Olsun..!
Ülkeme bu bahar başka gelmişti. Peş peşe gelen güzellikler, on yıllardır kahır ve ümitsizlikle kıvranan insanımızda ümidin ve gelecek huzur dolu günlerin muştusu gibiydi.
40 yıllık Terör Belasından kurtulma ve kardeşlik ikliminin yeniden tesisi ile, huzurlu ve müreffeh Türkiye’ye birlikte yürüme şansını yakalıyorduk.
Mazlum Gazze’li kardeşlerimize yardıma giderken şehit edilen 9 kardeşimiz için İsrail; yıllar sonra özür dileme, tazminat ödeme ve Gazze ablukasını kaldırma gibi şartlarımızı kabul edip, yeni ilişkiler kurmak için adım atıyordu.
Yanı başımızda bir “Deli Nemrut” devasa bir yangın çıkarmış, ülkesini yakıp-yıkarken; kendi insanı olan kardeşlerimize gökten alevler yağdırıyordu ama, tarihten gelen mazluma kucak açma hasletimizle, Suriye’li kardeşlerimize kucak da açmıştık.
Temkinliydik, teyakkuzdaydık, tedbirliydik ve o ateşe girmemekte kararlıydık.
Olan oldu ve Hatay’ımızın Reyhanlı ilçesini Halep’e-Dera’ya benzetecek ateşle, yuvamızın bir köşesi yangın yerine döndü.
Büyük devlete yakışacak soğukkanlılıkla yaralarımızı sarmaya ve olup biteni anlamaya çalışıyorduk ki, içimizdeki ana ve yavru muhalefetin “Körükçülüğüyle” şaşkına döndük!
1854 yılında o günkü adı Dûyun-u Umumiye olan IMF’ye kaptırdığımız yakamızı, 14 Mayıs 2013 ‘de kurtarıyorduk ama, bu “Muazzam Hadise” dahi yaşadığımız kakofonide “güme gidiyordu.”!
Çünkü utancımız, sevincimizi kursağımızda bırakmıştı.!
CHP’ ve MHP’nin kavrayış fukaralığından dolayı yaptıkları provakasyon ve tehditlerinden rahatsız olan misafirlerimiz, “Öleceksek kendi topraklarımızda ölelim” diye Cilvegözü sınır kapısına yığılmaya başlamıştı.!
Başbakan ABD’ye giderken, Ana Muhalefet Lideri Kılıçdaroğlu da, AP’nun en büyük ikinci grubu “Sosyalistler ve Sosyal Demokratlar İlerici İttifakı”nın toplantısı için Brüksel yolunu tutmuştu!
İşte esas utanç tablosu, Kılıçdaroğlu’nun bu toplantıda yaptığı konuşmayla ve aldığı tepkiyle başladı ki; CHP’li olmasam da, şahit olduklarımdan dolayı yerin dibine girdim.!
Esed ile Başbakanımız Erdoğan’ın “baskıcı” olduklarını ve aralarında “ton farkı” olduğunu belirten Kılıçdaroğlu, “Reyhanlı’da ölen 51 kişinin katili Recep Tayyip Erdoğandır. Ne fark var aralarında demokrasi açısından?” ifadelerini kullanınca, İttifak Başkanı Hannes Swoboda’dan beklenen dersi almaya başladı ve kendine açılan kapının dışına atıldı.!
Utancım, Swobodan’ın bir gazeteye verdiği demeçle katmerleşti bir bakıma.!
Baksanıza adam neler söylüyor: “CHP, Sosyal Demokrat Aile’nin bir parçası olmak istiyorsa, bu ailenin değerlerini kabul etmelidir. Birinin evine misafirseniz, o evin kurallarına uymak zorundasınız. Evin ruhuna aykırı açıklamalar yapamazsınız.”!
Buraya kadarını yeyip yutalım ama, Sosyalist Lider’in şu son ifadesi yenilir yutulur cinsten değil:
“Ben ahlâki standartlarımı muhafaza etmek istiyorum. Eğer kendisi (KK) istemiyorsa buraya gelmek zorunda değil”
Ne yapsın adam, Kılıçdaroğlu’unun Pir-i Mürşid'i Hacı Bektaş-ı Veli’den hatırlatmalarda mı bulunsaydı.?!
(“Eline, diline, beline sahip ol.” ; "Komşu hakkı Allah hakkıdır. Komşu hakkına dokunulmaz, emanete hıyanet edilmez." ; “Delilsiz sözle gıyapta bulunma. Doğru yola gidene veli, eğri yolda gidene deli derler.”"Asıl körlük, nankörlüktür. İyiliğe karşı kötülük, hayvanlıktır."; “Biz, dile ve söze değil, öze ve hale bakarız.”; "İçinde kibir, düşmanlık, cimrilik, kıskançlık, öfke ve maskaralık gibi türlü şeytanilikler olanlara yazıklar olsun." ) dersleri mi verseydi.?!
Yazıklar olsun… Yazıklar olsun… Yazıklar olsun….
CHP’li dostlarımıza Allah sabırlar versin…
Bugün Tüm Türkiye’nin kahrına ve utancına ortak olarak yazdım bu yazıyı.
Allah bir daha yazdırtmasın…
Selamla…