Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Taksim, Urfa, Diyarbekir Üçgeninde SürecAnkara

 İstanbul Taksim’deki Gezi Parkı’ndan “üç beş ağacın taşınması” protestolarına karşı yapılan sert müdahaleler sayesinde Hükümet, Eğitim Bakanı Nabi Avcı’nın deyimiyle “Muhalefetin senelerce uğraşsa da başaramayacağı bir şeyi beş günde başardı ve normal koşullarda bir araya gelmesi düşünülemeyecek olan birbirinden çok farklı kesimleri, grupları, fraksiyonları toz duman içerisinde birbirleriyle buluşturdu…”

Doğrusu ben meselenin kitleselleştiğini Urfa’dan atılan “11 Nisan alanında AVM istemiyoruz” içerikli twitler ile öğrendim. AVM’lere turistik mekan muamelesi yapan Urfa’dan AVM karşıtı twitler görmek, Taksim’den başlayan AVM karşıtı hareketin Urfa’ya kadar vardığının göstergesidir.

Taksim’dekilerin yüzlerce katı ağacın “taşınmasını” ve kalanların da ileride TOKİ’leşmesini netice verecek üçüncü köprünün temellerini Gezi Parkı eylemlerinin gürültüsü arasında atan hükümet, o hususta da köprünün ismini Yavuz Sultan Selim koyarak, tartışmayı tabiatın talan edilmesinden köprünün ismine kaydırmakla mevzuyu iyi yönettiğini gösterdi.

Polisin eylemcilere karşı aşırı orantısız güç kullanımı ile Başbakan Erdoğan’ın devlet kibrinin burnundan kıl aldırmayan tutumu sebebiyle son birkaç yılın en önemli muhalefet eylemine dönüşen Gezi Parkı eylemi, “üç beş ağacın taşınması” mevzuundan çıkıp “Mustafa Keser’in Askerleri” dahil bütün memnuniyetsizleri bir araya getiren ve çeşitli şehirlere yayılan bir kitleselliğe bürününce nasıl olsa İstanbul’dan gözlem yapan çok diye Ankara’yı tercih ettik. Ankara yukarıdan bakınca bir anıtkabiri andırıyor; öyle bürokratik, öyle soğuk… İner inmez biber gazı ile karşılanmamız, gezi-gözlem kabiliyetimizi olumsuz etkilediğinden, yazıdaki dengesizlikleri hoşgörünüz… (Geçen İstanbul’a gittiğimde OHAL götürmüştüm, 1 Mayıs’ta şehir sıkıyönetim yaşamıştı. Şimdi Ankara’ya da benzer bir manzara götürüyordum, ayağımın uğursuzluğuna inanmaya başladım).

Ankara’nın Kızılay civarı, “dumanız hava sahası” gitmiş, yerini “havada bulut yok bu ne dumandır” almış. Üstelik bu duman bildiğin bizim Urfa isotu kokuyor. Hadi ben neyse de isotu sevmeyenler, kokuyu çekemeyenler var… Burası vebalı bir şehirde olduğu hissi veriyor insana. Daha önce seyrettiğiniz bir filmin sahnesinde hissediyorsunuz kendinizi… Herkesin ağzında maske ve her köşe başında gözlere antiasit ile limon suyu sıkan gençler var. “Dinlerarası Diyalog” out, “İdeoloilerarası Diyalog” in olmuş: Solcu kızlar Ülkücü ve İslamcıların ellerine yüzlerine sprey sıkıyorlar; ne ülkücüler karşı koyuyor, ne İslamcıların abdesti bozuluyor…

Ankara’ya inince havasından mıdır nedir bilemedim, ilk Sözcü’ye baktım “Türk Bayrağı’na da su sıktılar” yazıyordu. Türk Polisinin Türk bayrağına su sıkması, temizlik hassasiyetinden değilse kafaları karıştırıyordu. Kafa karışıklığı sadece bununla kalsa iyi; Ülkücü gençler bir ellerinde bayrak diğeri ile ülkücü işareti yaparak “Faşizme karşı omuz omuza!” diye bağırıyor, parmağında ay yıldızlı yüzük olan ülkücü bir güvenlik görevlisi polisin kalkanına el koyuyor, biz Yusuf ve Serdar’la birbirimize mütebessim bir şaşkınlıkla bakıp “noluyo lan, devrim böyle bir şey mi yoksa?” diye söyleniyoruz…

Eylemlerin ilk gününde çeşitli fraksiyonları alanlara toplayan bu sosyal patlama daha ikinci gününde error vermeye başlamıştı. Suriye meselesinde İrancı olan solcular, başörtülü bir eylemci için “Bunları İran’a göndermeli” diyor. İstanbul’dan da benzer haberler geliyor. Netice’de bütün memnuniyetsizleri bir araya getiren bu “sosyal patlama” hem hükümetin yönetemeyen tutumu hem de memnuniyetsilerin ortaklaşma imkânını ortadan kaldıran yaklaşımları sebebiyle iki tarafın da umduğunu bulamasını netice verdi. Eylemlerin merkezi olan Gezi Parkı’nda ilk günlerin dağınıklığı atılmış, kısmen bir ortaklaşma sağlanmış görünüyor. Ama diğer bölge ve şehirlerde hala kendinden olmayana taciz ve saldırılar ile kemalist/faşist ve/ya ortaklaştırmayı engelleyen sloganlar atılmaya devam ediliyor.

…

Ankara’dan, Kızılay çevresini saran gaz bulutunun içinden geçip ayrıldık.  “Bir ülkeden, bir iç ülkeye…” yol alırken aklımda; oğlunun “vatani görevi” batıya çıkan annelerin telaşı, garb görevinin zorunlu olacağı söylentilerinin şarktaki memurlarda sebep olduğu rahatsızlık vardı.

Bu yazıyı da Diyarbakır Fiskaya’dan, Dicle’ye bakıp bakıp, nargile dumanları içinde yazıyorum. Biliyorum, bu yazıyı bazıları Kayseri’nin batısına geçmemiş birinin kalkıp oradan ahkam kesmesi olarak yorumlayacak, bazı dostlarım gidip Kızılay’da üç-beş taksici ile görüşüp, iki kahvehanede çay içerek yazdığımı düşünecekler, varsın düşünsünler. Benim daha önemli işlerim var; tayini Diyarbekir’den Ankara’ya çıkan bir gencimizin ailesi “Batıda anarşi ve terör var” diye göndermek istemiyor, gidip onları ikna edeceğim. Bu memleket doğusuyla batısıyla hepimizin, Ankara da isminin böyle anılmasını istemez elbette, biz sulha çağırmaya devam edeceğiz, Ankara’ya da bahar gelecek, ümitvar olunuz…

Reha Ruhavioğlu – twitter/ruhavi


Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’