Öcalan’ın gördüğü işte budur
İmralı’ya giden son heyet iki yönüyle haber idi: Birincisi, heyetin bileşimine müdahale edilmiş veSırrı Süreyya Önder, son anda Ada’ya gidememişti. Bununla ilgili “fısıltı” gazeteleri hemen “son baskı” yaptılar; “Öcalan Sırrı Süreyya’nın gelmesini istememiş”... Peki, neden? “Neden olacak,Taksim direnişi biraz da Sırrı Süreyya’nın polise karşı duran o resmi ile hatırlanacak. Bu, Öcalan’ın hoşuna gitmedi.” Çok geçmeden BDP Eşbaşkanı Selahattin Demirtaş’ın ziyaretten sonra yaptığı açıklamadan anladık ki, müdahale “devlet”ten gelmiş. Demirtaş, “Bundan sonra bu tür müdahaleler istemiyoruz” diyerek de bundan sonra bu tür müdahalelere sessizce razı gelmeyeceklerinin işaretini verdi.
Ve ikincisi, “Öcalan Kürtlere Gezi’den uzak durun diyecek” şeklindeki beklenti idi. Bu beklentinin sahipleri Sırrı Süreyya Önder’in Ada’ya gelmesini Öcalan’ın istemediği yorumunu yapanlarla aynı çevreler idi. Bu beklentinin gerekçesi de, “Gezi olayı çözüm sürecine zarar veriyor, Öcalan bu yüzden Kürtlerin uzak durmasını isteyecek” biçiminde izah ve ifade ediliyordu. Öcalan bu beklentinin sahiplerini boşa çıkartan bir mesaj verdi oysa. Hem Gezi direnişçilerine selam etti, hem de “meydanı boş bırakmayın” dedi.
Bu beklentinin sahipleri, Kürtler, PKK, Öcalan konusundaki bilgi, gözlem ve deneyimlerinin yetersizliğini umarım anlamışlardır. Zira Öcalan, görüşlerini beğenmek beğenmemek bir yana, “akıllı”bir lider. Olup biteni içinde bulunduğu koşullara rağmen “doğru” okumasına elverecek ölçüde politik bir “vizyona” ve deneyime sahip. Bunu bir kere daha gördük.
Öcalan’ın mesajının ardından BDP’li gençler daha canlı ve istekli bir kitle olarak Gezi’de idiler...
Bu “haber”in bir başka boyutu da kuşkusuz “kendisini aldatmanın çok da kolay olmadığı”şeklindeki mesajı idi. Açık ki bu mesaj doğrudan iktidara, devlete idi ve sürecin ikinci aşamasının görevlerini kuvvetle hatırlatan bir anlam içeriyordu.
Bazı okurlarımdan aldığım mesajlarda, Taksim olayının “süreci” gölgede bıraktığı görüşünden hareketle gelişmelerden sürecin zarar görüp görmeyeceğine ilişkin kaygılar ifade ediliyor. Olayların“sıcaklığı” içersinden bakıldığında sürecin “gölgede” kaldığı hissine kapılmak doğal. Oysa gelişmelerin yol açması muhtemel sonuçlar itibarıyla, “süreç” bu “yeni” durumdan zarar görmek şöyle dursun, aksine toplumsal bir meşruiyet kazanmaktadır.
Kapalı kapılar ardında kotarılan ve kamuoyunun sadece “bize güven gerisini merak etme sen”pozisyonunda kalması istenen bir durumdan, insanların “barış” fikrinin kıymetini meydanlarda öğrendikleri yeni bir noktaya geldik. Bu, “korkulacak” bir şey değildir. “Sürecin” gidişatına daha sağlıklı bir ivme kazandırması beklenebilecek bir gelişmedir.
Kaldı ki, hatırda tutmak gerek, Taksim direnişinin açığa çıkardığı, harekete geçirdiği tepkilerin özünde yaşam tercihlerine saygı isteği var. Herkesin kendi kimlik ve değerleriyle özgürce yaşama isteğini açıkça ortaya koymasıdır olay. “Farklı” gündemlerini bu harekete dayatmak isteyenler, en azından İstanbul’da başarılı olamamışlardır.
İktidarın ideolojik tercihlerini yansıtan “çoğunluğum, kafama göre takılırım” keyfiliği içinde gündeme getirdiği bazı dayatmaların birikmiş tepki ve şikâyetleri bir biçimde “patlatacağı” besbelli idi. Açıkçası bu “patlamanın” İstanbul’da, Taksim’de ve bir çevre duyarlılığı olayı kapsamında yaşanmış olmasına belki de herkesin “şükretmesi” gerekir. Bir başka yerde, bir başka vesile ile açığa çıkmış olsaydı, daha farklı ve düşündürücü durumlarla karşılaşmamız mümkün idi.
Bu süreç, sonuç itibarıyla iktidar goygoycularının yaratmak istedikleri olumsuz psikolojinin aksine(“darbe”, “28 Şubat” vb.) daha fazla demokrasi ve özgürlük noktasına getirecektir bizi. Çünkü nihayetinde talep edilen budur. Tepki ve eleştirilerin, protestoların konusu olan Gezi Parkı’na Topçu Kışlası’nı yeniden “diriltme” projesinin askıya alınması bile tek başına, iktidarın “kafasına göre takılma” huy ve alışkanlığını “terbiye” eden bir gelişme olacaktır. Ve bu da, sadece bu somut sorunla ilgili olarak değil bir bütün olarak demokrasi çıtasını yükselten, bu yöndeki istemleri dikkate almayı daha fazla “ötelemeyecek” olan bir etki yaratacaktır beraberinde.
Meydanlara çıkan Kürtlerin onurlu, adil barış istemeleri ile, Alevilerin eşit yurttaşlık istemleri ile, gençlerin yaşam tercihleriyle “oynanmaması” istemleri ile, yaşadığı çevreye ilişkin tepeden inmeci düzenlemelere “one minute!” diyen yurttaşların duyarlılıkları ile, “tamam başbakansın, ama bu ‘başimam’ olman demek değil” diyen insanların istemleri ile “Barış ve Çözüm Süreci”birbiriyle gayet uyumlu ve paralel seyreden dinamiklerdir. Birbirini iten değil, güçlendiren bir anlam ifade etmektedir.
Twitter: @CaferSolgun
http://www.taraf.com.tr/cafer-solgun/makale-ocalan-in-gordugu-iste-budur.htm