Bayrağı kim taşıyacak?
Gezi Parkı direnişi yepyeni bir aşamaya geldi.
Hükümet, daha da önemlisi başbakan geri adımlar attı.
İşe sadece Gezi Parkı açısından bakıldığında bu olumlu bir gelişme gibi algılanabilir.
Ama birkaç ay ileri bakıldığında iyimser olmak için bir neden görünmüyor henüz.
Referandum önerisiyle hükümet ilk defa karşısındaki direnişçileri kararsızlık içine düşürmeyi başardı.
Gezi Parkı’ndakilerin, bu öneriye yanıt vermek üzere çeşitli forumlar yapmaya karar verdiği haber veriliyor.
Başbakanın, hükümetin, AKP’nin tepeden bakan ve her kararı kapalı kapılar ardında alıp, zorbalığa varan güç gösterileriyle bu kararları savunma kararlılığı karşısında Gezi Parkı direnişçilerinin bu demokratik karar alma sürecini belirlemesi bile taraflar arasında nasıl bir fark olduğunun göstergesi.
Fakat bir süredir bu gösterileri nasıl ve hangi noktada bitireceklerini bilemeyenler, şimdi inisiyatifi tamamen hükümete kaptırma tehdidiyle karşı karşıya.
Öte yandan başbakan kendi tribünlerine propaganda kampanyasını da bütün hızıyla sürdürüyor.
Dün, önce “ne istediğinizi anladık” dediği göstericileri, bir kez daha dış güçlerin adamı ilan etti.
“İstedikleri her yerde gösteri yapamazlar, yürütmenin belirlediği yerlerde yapabilirler” dedi.
(Havaalanı anlaşılan yürütme tarafından uygun görülüyor, belki orada Dış Hatlar Geliş bölümünde gösterilere devam edilebilir.)
İktidar ve ona bağlı ajitasyon/ propaganda ekipleri de bütün güçleriyle Türkiye’de hükümete yönelik yeni oluşan olumsuz algıları bozmaya ve değiştirmeye çalışıyor.
Bu arada Erdoğan’ın “baş belası” ilan ettiği sosyal medyayı da eskiden olduğu gibi şimdi de gayet güzel kullanıyorlar.
Mesela Facebook’ta “Adalet ve Kalkınma Partisi” adıyla faaliyet gösterenler...
Bugün Gezi Parkı göstericilerini “hain” ilan etmişlerdi.
Gerçi sayfanın sicili bayağı kabarık.
Daha önce de Şii’lere, Alevilere ve daha birçoklarına hakaretler yağdırmışlardı.
Bilmiyorum, adı geçen partinin doğrudan sorumluluk taşıyıp, taşımadığını.
Fakat ne AKP’nin ne de herşeyin en doğrusunu bilen başbakanın bu yazılanlara bir itirazı da olmadı bugüne kadar, doğrusu.
Başbakan dün barış sürecini de zorlayabilecek ifadeler kullandı.
“Terör örgütü mensupları ülkemizi terk ederken, halkımız yaylalarına çıkmaya başladılar. Kullanamadıkları yerlerde piknik yapmaya başladı” dedi, Gezi Parkı’nın bu güzel gelişmeleri sabote etmeyi amaçladığını ima eden konuşmasında.
Hâlâ “terör örgütü” terminolojisinde ısrar etmesinin ötesinde, halkın o yaylalara “terör örgütü”nün değil, tepesine kurulduğu devletin yasakları nedeniyle çıkamadığını ise söylemedi.
Yani Erdoğan ağzını her açtığında “ben değişmem” mesajı vermeye devam ediyor.
Erdoğan’ın değişmediği, fakat göstericilerin buna rağmen gösterileri artık yavaş yavaş belli bir noktaya getirip, bağlama zorunluluğu içinde olduğu bu ortamda yeni sorunlar doğuyor.
İki haftadır devam eden direnişin sadece Gezi Parkı meselesiyle ilgili olmadığını artık çocuklar bile biliyor.
Ancak Erdoğan ve AKP olayı buraya indirgemeye ve sonra da birşey olmamışçasına yola devam etmeye çalışıyor.
Çünkü o zaman polis terörü, açıldığı öne sürülen soruşturmaların sonucuna bağlı kalacak.
Türkiye’de bu türden, gerçekten açılıp açılmadığını kimsenin bilmediği soruşturmaların sonucu, iktidardan yana olsun, muhalefetten yana olsun, herkes için baştan bellidir.
En fazla bir-iki gariban polis memurunun başı yanar, hatta o bile olmaz.
Oysa bir hukuk devletinde o polis terörüne yeşil ışık yakmış olması olasılığı olan polis müdürlerinin ve idari amirlerin hemen açığa alınması gerekir.
Aksi halde soruşturmayı engellemeleri sadece bir olasılıktan ibaret değildir.
Ancak bu önlemle hükümet güvenilirliğini sağlayabilir.
Ayrıca devletin bu kesiminin siyasi sorumlusu olan, fakat en hafif deyimle emrindeki güvenlik kuvvetlerine hakim olamadığı kanıtlanan İçişleri Bakanı’nın da istifası şarttır.
Öte yandan, mesele Erdoğan’ın arzu ettiği gibi Gezi Parkı’na indirgenirse, bir anda bu büyük patlamaya neden olan birikimin arkasında yatan diğer dayatmacı projeler devam eder.
Alkol yasağı, nükleer enerji santralleri, sendikal haklar üzerindeki baskılar, medya üzerindeki baskılar, hapisteki gazeteciler, avukatlar ve belki gelecekte onlara katılacak olan direnişçileri tedavi eden doktorlar...
Saymakla bitmez.
Üstelik Gezi Parkı’nı sadece bu konuyla sınırlamak, ne menem bir sistem olacağını birkaç haftadır test ettiğimiz başkanlık sistemi planlarının da yeniden allanıp pullanıp önümüze konmasına fırsat verecek.
Bunun böyle olmamasının tek yolu var, o da siyasetten geçiyor, geçmek zorunda.
Direnişin siyasete taşınması, temellendirilmesi, hükümetten farklı olarak savunulan değerlerin netleştirilmesi ve siyasi bir muhalefet oluşturulması gerekiyor.
İşte karamsarlık asıl bu noktada başlıyor.
Devletin başına çöreklenmiş şahsın, “bizi birbirimize düşürme gayreti içine giriyorlar” demesine fırsat vermek istemem.
Abdullah Gül ve Bülent Arınç yılların politikacısıdır.
Hangi safta ve neden duracaklarına kendileri karar verirler.
Atacakları adımların artı ve eksilerini biz gazeteci milletinden de daha iyi bilirler.
Onlar belli ki, gencecik çocukların hepimizin gözüne soktuğu haksızlıkları ve baskıları partilerinde eleştirmekte ikircikli davranıyor.
Ya bu rolü üstlenmesi aslında şart olan muhalefet?
Bu ülkenin en has Atatürkçülerinden Nadir Nadi’ye bile, “Ben Atatürkçü Değilim” adında kitap yazdıran sapık Kemalistler’in gölgesinden çıkamayan bir CHP mi üstlenecek bu rolü?
Yoksa herkesten çok devletin derinliklerinin çıkarlarını savunan ve bu yüzden taraftarlarına Taksim’e çıkmayı yasaklayan MHP mi?
Ya Gezi Parkı direnişi başladığında tabanı “biz yıllar boyu daha fazlasını çektik, şimdi biraz da siz çekin” havasına giren BDP?
Gezi Parkı macerası artık bitiyor.
Arkada kendine güveni olağanüstü artmış, fakat siyasi temsilcisi olmayan geniş bir toplumsal kesim bırakıyor.
Ama Gezi’nin içinde barındırdığı muhteşem demokrat mesajı da içeren bayrağı birileri kısa sürede alıp siyasette yola koyulmazsa, bu direnişin sonuçları Türkiye’de demokrasiyi daha da yıpratabilir.