"Edeb yâ hû"
Her çılgınlığınıza ve her fevri çıkışınıza aynı çılgınlık ve fevrilikle karşılık görmüyorsanız, büyük bir olgunluk ve nezaketle karşı karşıyasınız demektir ki, bu incelikten de korkun...
Anadolu’da; daha çok da kasaba ve köylerimizde halen yaşayan, engin kültür ve inanç silsilesinden ilhamını almış, her yaşanan hadiseden ibretlik dersler alarak zenginleşmiş ve rafine hâl almış değerlerimiz ve kurallarımız vardır...
Edeb ve “Edebli Olmak” en başta gelir. Bir araya gelinecek her ortamın girişinde yazılı “Edeb ya hu” yazısı boşuna değildir…
Kimin kime ve neye karşı; nerede ve nasıl davranacağının ölçüsüdür edeb.
İkinci temel değerimiz,“Had Bilirlik” ve “Haddi Aşmamak”.
Herkese ve her şeye karşı ölçülü olmanın adıdır “Had Bilirlik”.
Edepli olanlar ve haddini bilenler, üçüncü temel değer olan “Saygı” ve “Saygılı Olma”yı da bilirler ki, diğer adı ise “Hürmet”tir.
Tüm bu kuralları aşanlar, aynı zamanda utanılacak bir iş yaptıklarını da bildiklerinden, dördüncü önemli değer olan “Hayâ” kuralını da çiğnemiş sayılırlar.
Ve, “Sevgi”…
Sadece eşref-i mahlukat (yaratılanların en şereflisi) olarak yaratılana, yani sadece insana değil; insan için yaratılmış ve onun hizmetine sunulmuş tüm mahlukata karşı Yaratan’a şükür sadedinde gösterilmesi gereken hürmetin diğer adıdır sevgi...
Yani “Yaratılanı Yaratan’dan ötürü sevmek”..!
Ve de, “Hakk’a hürmet”...
Adalete ve Adil-i Mutlak Olan’a tam teslimiyet...
O’nun emrettiği “kul hakkına girmeyin” hükmüne, olabildiğince hassasiyet göstermek ve riayet etmenin adıdır “Hakk’a hürmet”…
Edep, had bilirlik, hürmet, sevgi ve haya gibi erdem sayılan tüm bu tutum ve davranışların, aynı zamanda etrafında kümelendiği kutup hükümdür “Hakk’a hürmet”...
Bu nirengi noktasını bilmiş, belirlemiş ve benimsemiş insanlar, kendilerini diğer erdemlerle de donatmışlarsa eğer; Hakk’ın, kulu için arzuladığı insan-ı kâmil olma hedefi tutturulmuş demektir ki, nihai amaç da budur zaten…
Toplumun büyük bir çoğunluğu kâmil insan olma hedefini hayatının amacı haline getirmiş; bunun için okuyor, bunun için araştırıyor, bunun için öğreniyor ve bunun için yaşıyorken; inadına bu yolu tıkamaya, yolu da yolcusunu da küçük görmeye ve hatta aşağılamaya kendini adamış, kendinden menkul unvan ve kimliklerle mürebbiye makamına çıkmış tipler hiç çıkmıyor hayatımızdan... Hem de her cinsten, cinsiyetten ve her yaştan...
Kimsenin ayıbını yüzüne vurmayan, kimseyi ulu orta ayıplamayan, olgunlaştıkça mütevazi ve ölçülü olan, musibet olan herkes ve her olaya sabır ve tahammül göstermeyi imtihanın sırrından sayan, şerirlerin şerrinden Allah’a sığınan,“sövene dilsiz, dövene elsiz” olmayı şiar edinmiş bu sessiz çoğunluğun temsilcileri; ne zaman ve ne için şahlanıp aslan kesileceğini, kendi muhteşem tarihinde defalarca göstermiştir. Şüphesi olan o tarihe baksın…
Şu son günlerde yaşadığımız talihsiz olayda, slogan diye söylenenlere ve yazılıp-çizilenlere bakınca, edebten az da olsa nasiplenmiş olan her insan ancak utanç duyar...
Yapılan bunca densizliği, hele de demokrasi ve özgürlük sosuna bandırmıyorlar mı?! Yere batsın böyle “demokrasi”, ve başınızda paralansın böyle “özgürlük” diyesi geliyor insanın..!
Demokrat görüneceksin ama demokrasinin en temel öğesi seçimi ve sandığı hafife alacak, seçmenin tercih ve temayülüne hürmet etmeyeceksin...
Hem faşizme rahmet okutacak davranışlar sergileyecek, hem de “kahrolsun faşizm” sloganları atacaksın...
Kendine hak gördüklerini, içinde yaşadığın toplumun büyük çoğunluğuna çok görecek; onları elde edemeyince de, züccaciye dükkânına dalmış fil gibi şiddete ve vandalizme varan davranışlar sergileyeceksin...
Uygulanan şiddet ve vandalizmle kamu malına zarar verenleri, yakıp-yıkanları ve huzura kast edenleri “masum” gösterecek ve toplum tarafından mazur görülmelerini bekleyeceksin...
Polisin görevi gereği yaptıklarına şiddet diyeceksin ama, ona uygulanan şiddeti görmezden geleceksin... Kafasına atılan kaldırım taşları ve yere yatırılıp linç edilme girişimi yetmezmiş gibi, namusuna ve anasına küfredeceksin...
Kendilerine kanunla tanınmış görev ve meşruiyet sınırlarını aşmış olanlara, hukuğun vereceği cezayı beklemeden, arzu ettiğin cezayı sen vermeye kalkacaksın...
Polisin de bu ülkenin bir evladı, onun da bir canı ve onun da bir tahammül sınırının olduğunu unutacaksın...
Ne Hakk'a, ne insana, ne hukuka hürmet etmeyeceksin ama, “hukuk devletini” de talep edeceksin...
Kolektif vicdanda açtığın yarayı fark etmeyeceksin, bir de tüm yapılanlara bir "masumiyet" kılıfı geçirip, aklınca aklımızla alay edeceksin e mi.?!
Tüm bu yapılan ihanet ve pespayelikleri sessiz dünyasında izleyen ve her detayı o engin hafızasına kaydeden büyük çoğunluk, söz söyleme sırasının kendine gelmesini bekliyor...
Bu kadar kabalığa, bu denli vandalizme ve şiddete, müthiş bir tahammül gösteren çoğunluğun sessizliğinden çok korkun bence...
Her çılgınlığınıza ve her fevri çıkışınıza aynı çılgınlık ve fevrilikle karşılık görmüyorsanız, büyük bir olgunluk ve nezaketle karşı karşıyasınız demektir ki, bu incelikten de korkun...
Bu inceliği anlamayan, anlayamayan; had bilmez, ölçü tanımaz, edepsiz, sevgisiz, hayasız, saygısız güruh, yaptığını halen marifet sayıyor... Onlara akıl hocalığı yapan ve boş başaklar misali dik başlı olan kibir sultanları da...
Bilmiyorlar; bilmediklerini de bilmediklerinden, bilmek istemiyorlar ve cehaletin zirvelerinde dolaşıp duruyorlar...
Sessiz çoğunluğun ahından ve duasından da korkun...
Çünkü duanın gücüne inanıyor, tahammül sınırlarını dua ile genişletiyor ve size de beddua değil, dua ediyorlar...
Nasıl mı?!
İşte böyle:
Allah'ım, tüm şerirlerin şerrinden koru bizleri… Bizim suskunluğumuzu çaresizliğimize, cehaletimize ve korkaklığımıza veren bu feraset körlerine de iz’an ve hidayet nasip eyle... Fitne ve fesat odaklarına verdiğin mühleti sonlandır ve fırsat nimetinden (demokrasiden) bizleri mahrum bırakma...
Ben de bu duaya katılıyor ve âmin diyorum...
Selamla...
@DoganTopgul