Keşke demek nafile, ama...
Gezi direnişinin ilk gününde biraz da olacakları öngörüp insanları gaza boğarak dağıtmaya çalışmak yerine “yargı kararını bekleyeceğiz, karar olumsuz olursa Topçu Kışlası için inat etmeyeceğiz, olumlu olursa yine de halka soracağız” denseydi... Bunu yapmadınız ve toplumdaki birikmiş öfkeyi patlattınız... O zaman, Cumhurbaşkanı Gül ile Başbakan Vekili Arınç’ın nispeten ortamı yumuşatan, “mesajınızı aldık, demokrasi sadece sandıktan ibaret değildir”diyen yaklaşımını sürdürseydiniz...
Bunu da yapmadınız ve yol açtığınız gerginliği sürdürdünüz, büyüttünüz, “marjinal, çapulcu” lafları uçuşmaya başladı havada... O zaman nihayet sorununun muhataplarını dinlemek tutumunuzu esas alsaydınız ve “24 saat içinde Gezi’yi boşaltın” ültimatomları vermek yerine, bu diyalog ortamının sonuçları üzerine herkesin soğukkanlılıkla düşünmesine fırsat, zaman, olanak tanısaydınız...
Bunu da yapmadınız... Krizden “siyaset” devşiren politikanızı gözden geçirseydiniz, “zor tutuyorum” diye tehdit ettiğiniz, “işaret ver Taksim’i ezelim” sloganları atan destekçilerinizi meydanlara çağırmasaydınız... Bir zamanlar “Cumhuriyet Mitingleri”ne karşı demokrasiyi savunurken, şimdi kendi topladığınız bayraklar sallayan kalabalıklarla “diğerlerinin” gözünü korkutmanın “76 milyonun hükümetiyim” söylemiyle alakası olmadığını görseydiniz, vazgeçseydiniz bu mitingleri yapmaktan... Onu da yapmadınız... Topladığınız insanların önünde“boşaltın ya da boşaltmasını biliriz” talimatı vermeseydiniz polise... Onu da yapmadınız...
Kendilerini ağzınızdan çıkanı yenilir yutulur hâle getirmekle görevli sayan kalemlerin derhal “28 Şubat, uluslararası 28 Şubat, komplo, Cumhuriyet Mitingleri gibi, yedirmeyiz” şeklindeki kampanyalarına, bir kez olsun, “yahu” deseydiniz, “bu kadarı da fazla, bir kere de doğru akıl verin, vicdanlarınızın sesini dinleyin; nedir bu yandaşlıkta sınır tanımayan hâlleriniz?”
Yapmadınız... Tam da Gezi’de bir makul noktada demokrasi anlayış ve pratiğimiz açısından tarihî değer taşıyan bir “çözüm” ve normalleşme aşamasına geldiğimizi düşünürken, ortalığı gaza boğdunuz tekrar. “Unuttuk” sandığımız sıkıyönetim, OHAL dönemlerini hatırlatan sahneler, fotoğraflar kazıdınız yine belleklerimize...
Bu olayın “iç ve dış mihrakların oyunu” olduğunun belgeleri varmış elinizde. Anlaşıldı. 2014 yılı seçimlerine değin yeni gündemimiz “faiz lobisi”, “uluslararası 28 Şubat’ı nasıl dize getirdik”,“ümüğü sıkılacak sermaye grupları” filan olacak.
Yeni kuşaklar pek bilmeyebilir, bu üslup ve söylem Türkiye’nin yakın tarihini bilen, hatırlayan herkes için çok tanıdık... Yıllarca her türlü demokratik tepki ve itiraz, bu tepki ve itirazlara kulak vermeyen iktidar sahiplerinin dilinde “iç ve dış mihrakların oyunu” idi. “Milli birlik ve beraberliğimize kastedenlerin komplosu” idi. Demokrasi sadece “sandık” demek idi: “Hükümet var mı, var. Seçimle mi geldi, seçimle geldi. Meclis açık mı, açık. Devletin bütün kurumları işliyor mu, işliyor. O hâlde sokaklara dökülen marjinal gruplar iç ve dış mihrakların oyununa gelmişlerdir.”
Tabii eskiden bu “iç ve dış mihraklar” bugünkü kadar “muğlak” ve “esrarengiz” değildi; hiçbir zaman dosdoğru telaffuz edilmese de daha anlaşılabilir, yorumlanabilir şeylerdi. Bu mihraklardan “iç”olanı her renkten solcular idi mesela, bir de “bölücü” Kürtler. Aleviler henüz Alevi olarak “mihrak”olabilecek düzeye gelememiş oldukları için “potansiyel” mihrak idiler. “Dış” mihrak ise, SSCB’li yıllarda Rusya olarak algılanırdı genellikle.
Peki, bugün kimdir bu “iç ve dış” mihraklar? “Üye adayı” olduğumuz AB mi? “Dost ve müttefik”ABD mi? Kendi derdine düşmüş Esad mı? Sakın Çin ve Kuzey Kore olmasın?
Ya “iç” mihraklar? Yerli yersiz “marjinal” olduklarını bastıra bastıra söylediğiniz, çoğu Kemalizm’le sakatlanmış solcular mı? “Eşit yurttaşlık” taleplerini kimseye duyuramayan Aleviler mi? Ya da“çözüm süreci”nin tarafı olan Kürtler?
Tabii mevzu espri kaldıramayacak kadar ciddi aslında. Dünya “küresel bir köy” hâline geldi. Kimsenin meselesi bir “iç mesele” değil artık. Kendi meselenizi demokrasinizi geliştirecek şekilde çözerseniz bunun destekçisi de olur, karşıtı da. Sonuçta meselenin mahiyetine göre kısa veya uzun vadede doğru yolda ilerleyen kazanır. Statükoculaşan, demokrasiyi kendi çoğunluk iktidarı ve sandık ile sınırlandırmaya çalışan, aşılır. AKP’nin iktidar olma süreci tastamam bunun örneğidir. Bunca AKP uzmanı ve bilirkişisinin olduğu bir ortamda bu gerçeği hatırlatmak da bize kaldı...
Taraf’ın MİT’in hummalı fişleme faaliyetini deşifre eden haberlerine sansür uygulandı. Yukarıdaki tekerlemeyi dönüp tekrar okuyalım: Hükümet işbaşında mı, işbaşında...
Twitter: @CaferSolgun