Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Sen neymişsin be Kürt sorunu.?!

 Bir asırlık yarayı cerrahi yöntemle de olsa kesin tedaviyi göze alanlar, rahat bırakılmayacaklarını ve her ne olursa olsun ihanete ve sabotaja uğrayacaklarını da öngörmüşlerdi... Sağolsunlar; ne düşmanlarımız yanılttı, ne içerideki işbirlikçi ihanet şebekeleri..!

 3 kıt'ada cihana hükmeden İmparatorluk olsak dahi “Hasta Adam” olmuştuk ya artık .?! Bu hastalığın farkında olan ve teşhisini koyanlar, fırsat bu fırsat harekete geçmeli ve olanca mal varlığımızı talan edercesine ele geçirip, aralarında pay etmeliydiler...

1800'lü yıllarda başlayan devşirme çalışmalarıyla kendilerine “dost” edindikleri Osmanlı'nın aydın ve askerleri, bir 100 yıl içinde çoğalmış ve merhale merhale yönetim gücünü ele geçirecek hale gelmişti...

İttihat ve Terakki Cemiyeti olarak tekâmül etmiş bu gaflet ordusunun içeriden verdiği destekle, 1. Dünya savaşı başlamış ve girdiğimiz bu anlamsız macera ile, 10 yılda 850 yıllık tarihi yürüyüşümüz son bulmuştu...

Devasa bahçesi olan bir sarayda yaşayan millet, doğduğu kulübeye sığınmış ve burada olsun hayatını devam ettirmek için çok ağır bir bedel ödemişti...

Evet; yaşamasına müsaade edilecekti ama, şartlarını da kendileri belirleyecekti... En başta ülkeyi kimlerin ve hangi sistemle yöneteceğine kendileri karar verecekti ki, kendileriyle iş birliği içinde çalışmayacak olanların inisiyatifi ele almaları mümkün değildi...

Demokrasiyi önemsiyor ve öneriyor gibi görünecekler, şartlarının hazırlanması için “baskı” da yapacaklardı ama; onun da sınırlarını kendileri belirleyecek, kendi istedikleri gibi bir “demokrasi tiyatrosu” oynanacaktı...

Bünyemizin farklı unsurları bizim için bir zenginlik ve avantaj olsa da, düşmanlarımız için çok kıymetli bir “kozdu”..!

Kapanmaması gereken bir yaramız olmalı, istendiği zaman kaşınarak kanatılması için, oynanacak oyunlara fırsatlar sunmalıydı...

Evet; bu bedenin en önemli yarası olarak “Kürt yarası” ve yanında küçük de olsa “Alevi yarası” hep canlı tutulacaktı... Bu yaralar sürekli kaşınarak kanatılacak ve bünyemizin bağışıklık sistemi felç edilerek; kulübemizde yaşasak dahi, sürekli “Hasta Adam” pozisyonunda kalmamız garanti altına alınacaktı...

1923 yılında ilan edilen Cumhuriyetle ve o gün kontrolü ele geçiren “işbirlikçi kadrolar” eliyle başlayan bu “ikinci hastalık dönemimizde”; Kürt ve Alevi yaraları hep kaşındı ve zaman zaman kanatılarak bünyemiz ciddi anlamda bitap düşürüldü...

Bir yandan Kürt -Türk ve Sunni - Alevi kardeşliklerinin bağ dokusu olan İslam inancı ve İslâmi değer yargıları tahribe çalışılırken; diğer yandan bu unsurları birbirine düşürme ve çatıştırma gayreti hiç bitmedi...

Koçgiri ile başlayan, Şeyh Sait ve Dersim'le devam eden katliam girişimleri; ardından gelen toplama kampları ve “ 4 güvenli bölge”ye dağıtma projeleri ile “kürt ıslah programı” kesin çözümü getirmedi... Sonraki yıllarda da bu yaralar hep kaşınmaya ve kanatılmaya devam etti...

Cumhuriyetin kuruluşundan itibaren, darbeler ve muhtıralarla geçen 70 yılda hep içe dönük derin provokasyonlarla enerjimizi tüketmiş ve yılları heba ederek 1993 yılına gelmiştik...

İzmir suikasti ve Menemen gibi “oyunları” yaşasak da; 60'da bir masum başbakan ve iki kıymetli bakanı kurban versek de, 70'de milliyetçi ve mukeddesatçı bloğu paramparça etsek ve 80'de 5360 irfan neslini kurban versek de; Koçgiri'leri, Gürpınar'ları, Dersim'leri, Kahramanmaraş ve Çorum'ları yaşasak da, bu âsil millet engin ferasetiyle oyuna gelmemiş ve Allah'a şükür kendi içinde bir husumete ve çatışmaya prim vermemişti...

Geldiğimiz 1993 yılında ilk defa “yeter artık” diyenlerin gür sesi duyulmaya başlanmıştı ama, bu büyük oyunu çözmek için yeterli güç henüz bulanamamıştı...

“Lutfedilen demokrasi”nin gereği ve millet iradesinin tecellisi olarak gelen sivil inisiyatifte, çözüme dönük kararlılık vardı ama; müesses nizamın “işbirlikçi güçleri”, ciddi anlamda yaşadıkları panikle ve ellerindeki tüm kozlarını kullanarak yeniden bizans oyunlarını oynamaya başladılar...

Kürt mes'elesini 100 yıllık bir pranga olarak gören ve “arızalı devlet aklıyla” değil de makul siyasi akılla çözüm için çırpınanlar ve buna inanan her kesimden vatan evlatları, teker teker ve birbirinin ardınca ölümlerle cezalandırıldılar..!

1993' de başlayıp, 1994'de devamla yaşanan onca hadise, işte bu “çözüm iradesinin” kararlılıkla ele alınması sonucu yaşanmıştı aslında...

Uğur Mumcu “MİT-Pkk ilişkileri ve uyuşturucu trafiği” dosyasını araştırıyordu...

Adnan Kahveci “Kürt Raporu”nun sivil, sosyolojik ve ekonomik tarafını hazırlıyordu...

Jandarma Genel Komutanı Eşref Bitlis de, ekibindeki güvendiği subaylarla, problemin askeri ve güvenlikle ilgili raporları üzerinde çalışıyordu...

Tüm bu raporlar derlenecek ve cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın masasında değerlendirilerek çözüme start verilecekti...

24 Ocak 1993'de Uğur Mumcuyla başlayan “temizlik harekâtı”; 5 şubat 1993'de Adnan Kahveci'nin “trafik kazasında” ailesiyle beraber ölümü, 17 Şubat 1993'de Eşref Bitlis Paşa'nın uçağının düşürülmesi sonucu ölümü ve 28 Şubatta Jack Kamhi'ye suikast girişimi ile devam etmişti...

O talihsiz 17 Nisan 1993' günü, “ Çözüm İradesinin Baş Mimarı” cumhurbaşkanı Turgut Özal da (20 yıl sonra ancak vakıf olabildiğimiz bir zehirleme planıyla) “öldürülmüş” , maktulün pozisyonu gibi “temizlik” de zirve yapmıştı...!

Ardından gelen Sivas ve Başbağlar hadiseleriyle yaralar yine kaşınacak, JİTEM suikastları ve olağanüstü hal uygulamalarıyla çok canlar yanacak, karanlık ve kirli ilişkiler devam edecek; yeni cumhurbaşkanları, başbakanlar ve genel kurmay başkanları gelecek, ama bu mazlum milletin makus talihi yıllarca ve biraz daha değişmeyecekti...

Yargının da desteğiyle oynanan “demokrasi oyununda”; halk iradesi meclise yansımasına rağmen demokratik tüm mekanizmalar tıkanmış, siyaset kurumu iyice felce uğratılmış ve yetkileri gaspedilmiş, yürütmenin sistem üzerindeki etkisi komik hâllere düşürülmüştü...

Kurulan koalisyon veya azınlık hükumetleriyle, kedinin fareyle oynadığı gibi oynanmıştı...

Batı Çalışma Gurupları, “irtica tehlikeleri”, TÜSİAD manifestoları, tehditler, brifingler, beşli çeteler, yürütülen tanklar, yıkılan ve yeniden kurulan hükumetler, “altın tepsi içinde” sunulan başbakanlıklar, pijamayla uğurlanan başbakanlar ile; millet iradesi, siyaset kurumu ve sivil inisiyatifle resmen alay edilir olmuştu...

24 Ocak 1993 günü Uğur Mumcu'nun katledilmesiyle başlayan hadiseler zinciri, 1997'de “işbirlikçi müesses nizamın tüm güçleri” tarafından yapılacak ve bin yıl süreceğine inandıkları “son büyük hamlesi” 28 Şubat Postmodern Darbesi'ne kadar devam etmişti...

Deniz tükenmiş ve kara görünmüştü ama; asker, yargı, sermaye, medya ve bunların kuklası olmuş siyaset eliyle talanlar başlamış ve yaşanan 1994, 1998 ve 2001 ekonomik krizleri sonucu, kaçınılmaz olarak Türkiye Cumhuriyeti Devleti iflas etmişti..!

Borsada çok etkili olan ve istediği gibi manüplasyon yapan Deutsche Bank'ın, 2001 yılının Ağustos ayında; “Türkiye'de önümüzdeki 3 ay iç borçların ödenmesinde zorluklar yaşanacak ve hatta borçlar yeniden yapılandırılacak. Bu, moratoryum veya konsolidasyon anlamına geliyor.!” tespiti ile; “2 ay sonra memur maaşlarını nasıl ödeyeceğimizi düşünüyoruz” diyen Başbakan Bülent Ecevit'in çaresizliği, bu iflası ne de güzel ifade ediyordu..!

3 Kasım 2002 yılında iflas etmiş ülkenin kaderine, milletin bağrından çıkan ve onun iradesiyle gelen kadrolar giriyordu yeniden...

İnançlı, donanımlı, projeleriyle hazırlıklı, kararlı ve her şeyin farkında olan bu kadrolar, hızla iş başı yaptılar ve en elzem problemlerden (ekonomi) başlayarak ülkenin tüm müzmin problemlerini çözmeye başladılar...

Problemleri çözdükçe güven verdiler, güven verdikçe milletten destek gördüler ve müreffeh bir ülke inşa ettikçe, artan desteğe duaların eşlik ettiğini de gördüler...

Artık ülkenin iyileşmeye, hastalığından kurtulmaya, yeniden tesis edilecek kardeşliğe, huzura, daha da zenginleşmeye ve doğrulup yeniden tarihi yürüyüşüne geçmeye ihtiyacı vardı...

Asırlık bir bataklık olan kanlı belayı hangi damar besliyorsa, onu kurutmaya karar kıldılar...

On yıl boyunca merhale merhale ve olanca sabır ve kararlılıkla; son 40 yılda azgınlaşan en müzmin problemimizin etrafındaki tüm menfilikleri temizlediler...

Bünyemizi sürekli hasta ve güçsüz bırakan 100 yıllık bu büyük yaraya, kesin sonuç verecek cerrahi müdahale yapılmalı ve bu tümör bünyeden çıkarılmalıydı...

Bugüne kadar müdahale ve tedaviyi düşünen herkes; niyetinin, aldığı kararın ve bu uğurda verdiği gayretin bedelini canlarıyla ödemişti ama, olsundu...

Cerrahi elbise kefen de olsa giyilecek; milletin kardeşliği, huzuru ve refahı uğruna gerekirse baldıran zehiri dahi içilecek, ama bu cerrahi operasyon tamamlanacaktı...

Toplumun en az %85'inin de beklentisine cevaben düğmeye basılmıştı...

Ülkenin her düşünceden kanaât önderleri belirlenmiş, âkil adamlar hey'etleri oluşturulmuş ve 7 koldan halkla temasa geçilmiş ve son altı aydaki çatışmasızlıkla ümitler iyice pekişmişti ki...

Hey hat...

Düşman yine boş durmadı ve anlaşılıyor ki fırsat kolluyordu...

ABD'sinden-Avrupa'sına, Rusya'sından-Suriye'sine, İsrail'inden-İran'ına, olmadık koalisyonlar ve ittifaklar kurarak yüklenmeye başladılar yeniden...

İçeride ise; dış düşmanlarımızın her alandaki iş birlikçileri, gaflet içindeki “memnuniyetsizler güruhu” ve karmaşadan siyasi ikbal kotarmaya çalışan çapsız muhalefet, meşreplerinin gereğini yapmaya başladı yine..!

Bizi sürekli yaralarımızla baş başa ve “hasta adam” pozisyonunda tutmak isteyen, yaralarımızı tedavi etmemize müsaade etmeyen ve doğrulup yürümemizi istemeyen düşmanlarımızı anlıyor ve niyetlerini biliyoruz...

Onların içimizdeki bayiciklerini, işbirlikçilerini ve taşeron illegal örgütlerini de tanıdık ve hepsine karşı da şerbetliyiz çok şükür... Körükçülükte nam salmış ve “devrim” hevesleri kursaklarında kalmış fosillere karşı da...

Ya içimizde bir türlü “memnun edemediğimiz”, amuda kalksak da “endişelerini” gideremediğimiz; her kesimden gafil, feraset körü ve nankörlerimizin yaptıklarına ne demeli.?!

Pir Sultan Abdal ne güzel söylemiş: “Hiç elllerin taşı değmez bana...İlle dostun gülü yaralar beni...”

Alev Alatlı'nın tabiriyle; paçozluğun lüzumu yok...

Dua ve gayret edelim de, topal dahi olsa demokrasimiz yaşasın ki, beğenmediğimiz “diktatörden” ve “sivil diktatörlük”den kurtulma şansımız olsun..!

Kurtulmak isteyenler gecikmeden projelerini hazırlasın ve kadrolarını kurarak toplumu ikna etmenin yollarını arasın...

Demokraside geldiği seviye ve elde ettiği kazanımlarla gözü açılmış olan millet, bir kararlılık gösteriyor zira...

Geriye gitmeye hiç niyeti yok ve demokrasi dışı yöntemlere prim vermeyeceğini dosta-düşmana aldığı net tavırla beyan ediyor...

Dışarıdan düşmanlarımızın ve içimizdeki işbirlikçilerinin gayretiyle birliğimiz berhava edilecek; mikroatomizasyona uğrayacağız ve yine kendi içimizde didişerek enerjimizi içeride harcayacağız he mi.?!

Bunu bugüne kadar yaparak iki asırdır değişen ve gelişen dünyayı ıskaladık...

Dünya yeniden tepemize binmek istiyor; sessiz çoğunluk olarak biliyoruz ve her şeyin farkındayız...

Beyler, uyandık..!

Bir asırlık yarayı cerrahi yöntemle de olsa kesin tedaviyi göze alanlar, rahat bırakılmayacaklarını ve her ne olursa olsun ihanete ve sabotaja uğrayacaklarını da öngörmüşlerdi...

Sağolsunlar; ne düşmanlarımız yanılttı, ne içerideki işbirlikçi ihanet şebekeleri..!

Biz, istemeden de olsa bir gaflet içinde olan, insaf ve vicdanını kaybetmemiş kardeşlerimizi de uyanmaya davet ediyoruz...

Bu badire atlatılacak ve esas prangamızdan kurtulmaya konsantre olarak yolumuza devam edeceğiz yeniden...

Kardeşliğimiz, birliğimiz, dirliğimiz ve yolculuğumuz daim olsun inşallah...

Niyet hayırdır, akıbet hayrolsun...

Selam olsun...

 

@DoganTopgul

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’