Gezi’nin siyasetini yapmak
Gezi direnişiyle ilgili yazılarımda daha çok iktidara partisinin anlayış ve politikaları üzerinde durdum. Sorunun kaynağına işaret etmek bakımından doğru ve gerekli olanın bu olduğuna inandığım için. Yelkenlerini iktidardan gelen rüzgârlara göre açanların bu tutumlarıyla “hayırlı” bir iş yapmadıklarını düşündüğüm için, “yandaş” kalemlere hitap eden yazılarım da bu kapsamda görülebilir. Fakat sorunun bir boyutu da “muhalefet” ile ilgili; bunu da görmezden gelemeyiz.
Çünkü Gezi direnişi, biraz da Türkiye’de ciddi bir “muhalefet boşluğu” yaşandığı için ortaya çıkmıştır. Bir başka ifadeyle korku, tedirginlik, öfke biriktiren sosyal kesimlerin duyarlılıklarını yansıtan, temsil eden bir siyasi yapının olmayışı nedeniyle.
Gezi süreci “tabak gibi” bir gerçek olarak bunu gözler önüne serdiği içindir ki “acaba Gezi ruhu partileşebilir mi” sorusu yüksek sesle telaffuz edilmeye başladı bile. Bu, İstanbul’un değişik semtlerindeki parklarda düzenlenen forumlarda da tartışılıyor. Önceki gün Taraf yazarlarından Erol Koç da bazı isimler zikrederek bu tartışma ve arayışa işaret etti, YDH’yı hatırlattı. Buna bir “mim” koymak gerek.
90’lı yılların ortasında işadamı Cem Boyner’in liderliğinde Yeni Demokrasi Hareketi (YDH) adıyla “farklı” bir siyasi oluşum gündeme gelmişti. Liberal demokrat ve aşağıdan yukarıya doğru, demokrasi talebinde ortaklaşan farklı kesimleri biraraya getirmeye çalışan bir hareket idi. Kürt sorununda demokratik, barışçıl çözümü savunuyor, sivil, demokratik bir anayasa ihtiyacına işaret ediyordu. Katıldığı ilk seçimlerden sonra sessiz sedasız siyasi arenadan çekildi. Çekilmeseydi ne olurdu? Bunu tartışmanın manası yok. Ama bugünden bakınca “erken doğum” yapmış bu hareket, bugünlerde birbirinden farklı kesimlerde akıllara gelmeye başladı.
Her şey kendi şartları ve gerçekliği içinde bir anlam ifade eder. YDH’nın hatırlanmasının nedeni, onu ortaya çıkartan şartlar ve ihtiyaç ile verili durum arasında paralellikler kuruluyor olmasıdır. Kürt sorununda inkârcılığın zirvede olduğu, Kürt hareketinin kitleselleştiği ve legal siyasi yapılarıyla da güçlendiği, toplumda ve siyasette şoven-milliyetçi söylemlerin revaçta olduğu, askerî vesayetin “kaderimiz” sanıldığı bir dönemde, YDH, bu tıkanmış tabloya “başka bir ihtimal daha var” diyerek ortaya çıkmıştı...
Malum, tarihî ve siyasi olarak tükenmiş bir zihniyetin “karargâhı” olan CHP’nin kendisi bile artık “yeni CHP” söyleminden vazgeçti. Zaten içi boş bir iddia olmaktan dahası değildi. “Yeni” olmanın öncelikli gereği, altı okta ifadesini bulan resmî ideoloji zihniyetinin, “tek parti” veya “devlet partisi” misyonunun hiç değilse sorgulanması, tartışılması idi. Mesela Dersim 38 tartışmaları bunun için en uygun fırsat olarak önlerine çıkmıştı. Yapmadılar. Tek Parti diktatörlüğü ile yüzleşmeye cesaret edemediler. Bunu yapmalarının CHP’yi böleceğinden çekindiler. Oysa bu tür bir “bölünme” belki de yeni ve demokratik bir seçeneğin ortaya çıkması adına son derece “hayırlı” olurdu. Olmadı. Geçmiş olsun.
Gezi süreci, CHP tarzı siyaseti bitirmiştir. Bu tarz siyasetin geleceğini sahiplenmek çaba ve duyarlılığıyla kendisini ortaya koymuş olanlara söyleyeceği “yeni” hiçbir şey yoktur çünkü.İçerikten yoksun bir “AKP karşıtlığı”, siyaset değildir. İktidarın hatalarını işaret ederek kendini “adres” hâline getirmek gayreti eğer bir “siyaset” ise, bu yüzeysel ve gelecek vizyonu olmayan siyaset 2007 ve 2011 seçimlerinde “ne kadar” veya “nereye kadar” etkili olunabileceğini göstermiştir. Türkiye yeni bir seçim sath-ı mailine girerken aynı “siyaset” ile 2011 seçimleri kadar bile “başarılı” olunamayacağı, görünen köydür.
Gezi direnişi sürecinde CHP’nin varlığını nasıl hissettik? CHP Genel Merkez yöneticileri olağanüstü toplantılar yaptılar. Bu toplantıların sonucunda Kemal Kılıçdaroğlu Cumhurbaşkanı Gül ile görüştü ve Cumhurbaşkanı’nın parti liderlerini toplaması çağrısı yaptı. Gül buna gerek görmedi. Görseydi ne olurdu? Bir de Kılıçdaroğlu, “bu gençleri anlayamamışız, anlamamız lazım” mealinde bir açıklama yaptı. Doğru ve dürüst bir açıklama idi. Ama bu CHP ile bu “anlamak” çabasının ciddi bir sonuç vermeyeceği, besbelli.
Gezi’nin siyasetini yapmanın “püf noktası”, daha fazla demokrasi ve özgürlüklerden, toplumsal barıştan, “zamanın ruhuna” uygun bir gelecek tasavvuru olmaktan yana safını “net” belirlemektir. Bu ihtiyacı görmeyenlerin, kendini buna göre düzenleme yeteneği olmayanların geleceği de yoktur. Bakın girdiği tek seçimde Meclis’e dahi giremeyen YDH’yı hatırlıyoruz da, bir zamanlar tek başına hükümet kuracak çoğunluğu elde etmiş ANAP’ın bugün açık olup olmadığını bile bilmiyoruz. Neden dersiniz?
Twitter: @CaferSolgun
http://www.taraf.com.tr/cafer-solgun/makale-gezi-nin-siyasetini-yapmak.htm