Batı’nın kötü taklitçisi AKP
Gezi Parkı olayları devam ederken ve hükümet ile AKP hazırlıksız yakalandıkları bu şiddetli fırtına karşısında şiddete başvurmak dışında ne yapacaklarını bilemeden sağa sola saldırırken, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, “sosyal medya belası”ndan söz etmişti.
Aradan geçen günlerde iktidar cephesi dengesini bir ölçüde yeniden buldu ve karşı saldırıya geçti.
Bu çerçevede başbakanın yandaşları “baş belası sosyal medya”da cirit atmaya başladı.
Sanırım Çin örneğini izliyorlar.
Orada “5 cent ordusu” olarak adlandırılan yüzbinlerce insan ileti başına 5 cent karşılığında bir sürü ipe sapa gelmez iddia ortaya atarak, sosyal medyayı olmasa da oradaki tartışmaların akışını kontrol altına almaya çalışıyor.
O ipe sapa gelmez iddiaların Çin Komünist Partisi’nin sansür sorumluları tarafından belirlenip kendilerine bildirildiği de öne sürülüyor – burası ne derece doğru bilmem ama akla yatkın geliyor.
İşte Türkiye’de de bir “sosyal medyayı kirletme operasyonu” başladı ve talimatlar ve yönlendirme AKP’den geliyor.
Aslında sadece sosyal medyayla sınırlı da değil bu.
Türkiye’de hükümete çeşitli nedenlerle köle olan medya da bu operasyonda önemli bir yer tutuyor.
Genel olarak Türkiye’de kamuoyunun kafasının kirletilmesi amaçlanıyor.
Bu operasyonun tezlerini artık biliyoruz:
“Gezi Parkı dışarıda çok önceden planlandı ve düğmeye basılınca eylemciler harekete geçti; eylemciler camilere, dindar insanlara, özellikle de başı örtülü kadınlara karşı, İslam’a saygısız; bu hareketlerin arkasında CHP var ve darbe olmasını sağlamaya çalışıyorlar” gibi tezler bunların en önemlileri.
Fakat bunlar arasında bir de dış dünyaya yönelik bazı sert söylemler var ki, bunları ayrıca ele almaya değer.
Bunların başında, Avrupa ülkelerinin kendi ülkelerinde de gösterileri bastırmak için aynı yöntemleri kullandığı geliyor.
Bunu yaymakla amaçlanan belli: “Bizim polisimizin kullandığı yöntemlere itiraz etmeyin” demeye çalışılıyor.
Fakat bu iddia acaba ne kadar doğru?
Diğer ülkeler hakkında fazla bilgim olmasa da, Türk iktidar politikacılarının özellikle saldırmaya meraklı olduğu Almanya’da polis şiddetini iyi tanırım.
1982 yılından beri bu ülkede sayısız gösteriye katıldım ya da gazeteci olarak izledim.
O sayısız gösteri içinde polisin müdahele ettiği gösterilerin çok ufak bir azınlık olduğunu hemen söyleyeyim.
Müdahele edildiği zaman kullanılan şiddetin, Gezi Parkı’ndan yansıyan tanıklık ve görüntülerin gösterdiği kadar büyük olduğunu hiç görmedim.
Çoğu polis müdahelesi, özellikle de Türkiye’de son haftalarda çok yaşanan türden pasif direniş eylemlerine yapılan müdaheleler, eylemcilerin koltuk altlarından tutulup, polis araçlarına taşınması şeklinde olur.
Ne dayak vardır ne de hakaret.
Hatırladığım en barbarca polis müdahelesi ise 1980’li yılların başında ABD Başkanı Ronald Reagan’a karşı yapılan protestolara yönelikti.
Yer yer yaralanıp yere düşmüş ve kımıldayamaz haldeki göstericilerin dört-beş polis tarafından dövüldüğünü, polisin hiçbir neden yokken saldırdığını o olayda çok defa gördüm.
Berlin’deki ev işgalcilerine, her yıl neredeyse gelenekselleşmiş 1 Mayıs sokak çatışmalarına, Neo-Nazilerin yürüyüşlerine ve onlara karşı gösteri yapanlara yönelik polis müdahelelerinde de polis sık sık şiddet kullanır.
Fakat o olaylarda Türkiye’den geçtiğimiz haftalarda gelen sayısız görüntüde görülenleri hemen hemen hiç göremezsiniz.
Örnek mi?
Mesela, biber gazı kullanırlar ama hiçbir zaman Türkiye’deki gibi meydanları, caddeleri ve sokakları göz gözü görmeyecek kadar kaplayacak yoğunlukta kullanmazlar.
Kapalı mekânlara biber gazı atıldığını ya da basınçlı su sıkıldığını ne gördüm ne de duydum.
Şu da çok önemli: Almanya’da da varolan, kötü niyetli ve belli ki kendini tatmin etmek için şiddet kullanmak isteyen, bunun için de sırtındaki polis üniformasının ardına saklanan zorbaların bile yaygın şekilde gaz bombalarını doğrudan doğruya insanları hedefleyerek attığına rastlamadım.
Bırakın kafaları hedeflemeyi, bacaklarını bile hedeflemezler.
Silah kullanıldığını hiç hatırlamıyorum.
Üstelik, Almanya’da şiddet kullanılan gösterilerde şiddet yanlısı göstericilerin en başında bulunan ve “Kara Blok” adı verilen grubun yaptıklarının yanında, Türkiye’de şikâyet edilen “marjinal grupların” ya da internette rastladığım daha iğrenç bir deyimle “zombi solcular”ın yaptıkları, çocuk yuvasında kavgaya tutuşan ufaklıkların itiş kakışı gibi kalır.
Bir önemli ayrıntı daha:
Almanya’da yukarıda anlattığım türden şiddet patlamaları olup, buna polisler de karıştığında, onu izleyen günlerde ciddi soruşturmalar açılır ve bunlar en saydam şekilde yürütülür.
Çoğu zaman devlet polisini herşeye rağmen korur ve ceza almasını önler ama görevden almalar ya da ayrılmalar ve hatta daha ciddi cezalandırmalar gerçekleşir ve bunlar medya üzerinden hemen tüm topluma yayılır.
Sadece polis de değil, onlara talimat vermek durumunda olan sivil makamlar ve olayların siyasi sorumluluğunu taşıyanlar da soruşturmalara uğrar.
Yani seçmenin sonuçta sandıkta ayrıca vereceği ceza en son önlem olur.
Türkiye’de, “zaten aşırı şiddet kullanıldığı iddialarını soruşturma talimatı da verdik” türünden genel bir kalıplaşmış laf söylenmesi dışında daha hiç birşey olmadı.
Hatta basından öğrendiğimiz kadarıyla, talihsiz şekilde Avrupa ile ilişkilerden sorumlu kılınan Egemen Bağış, ellerinde olduğunu söylediği delilleri Avrupalı büyükelçilerle paylaşıyor ama bunların Türkiye kamuoyuna yansıtılması gündeme geldiğinde, “gerek olursa paylaşırız” diyerek saklamaya devam ediyor.
Açıklasalar, belki iddiaların bir kısmı yumuşayacak.
Oysa belli ki, kendi iddialarının çoğu ipe sapa gelmez ve inandırıcı olmayan iddialar.
Herhalde, kendilerine körcesine inanan kalabalıkları da kaybetme korkusuyla bu adımı atmaya cesaret edemiyorlar.
Ancak bu yaklaşım, işlenen suçların açtığı yaraların büyümesine yolaçar ve bu suçların sorumlularının kapsamının da bilgileri saklayanları da kapsayacak şekilde genişlemesine neden olur.
Bu gidişatın sonunun genellikle hiç de hayırlı olmayacağını başbakanın İtalyan dostu Silvio Berlusconi’nin durumuna bakarak görebilirler – adam mahkeme mahkeme dolaşıyor, hatta hapse bile girecek gibi görünüyor.
Kamuoyunun kafasını kirletme operasyonunun bir diğer ayağı da medya alanında.
Deniyor ki, Batı medyası Türkiye’deki Gezi Parkı olaylarını verirken, kendi ülkelerinde olan gösterileri ve polis şiddetini görmezden gelmiş.
Bu bir kuyruklu yalan.
Çünkü hem İstanbul’la aynı günlere denk düşen Frankfurt’taki Occupy gösterileri, hem de G8 zirvesi çerçevesinde gerçekleşen gösteriler ve polis müdaheleleri Batı medyasında yeraldı.
Bu yalanı söylerken iktidar borazanı medya sadece ana haber bültenlerini ve gazete haberlerinin boyutlarını gözönünde bulunduruyor anlaşılan.
Bu da dikkate alındığında, bir gazeteci olarak bu yalancılara öfkem daha da kabarıyor.
Çünkü bu tür yer darlığı çeken medya organlarında gazetecilerin hangi haberleri göreceklerine ve onları hangi boyutta değerlendireceklerine, hangi kriterle karar verdiklerini iktidarın borazanlarının da çok iyi bildiklerini biliyorum.
O kriterin adı “önem”dir.
Kuşkusuz, Batı ülkelerinin dünyada birçok başka ülke için demokrasi modeli olacağını düşündüğü Türkiye’de az sayıda zararsız göstericiye, üstelik de uyurken polisin vahşice saldırması, olayların büyümesi üzerine polis vahşetinin dozunun artması ve Ankara’nnın sorumlu politikacılarının “kahraman polis” edebiyatına girişmesi, kendi ülkelerinde alışılagelmiş gösteriler ve polisin bunlara yönelik, belli ölçülerde şiddet de içeren müdahelelerinden çok daha önemliydi.
Tıpkı, yıllarca Kürtlerin yaşadığı bölgelerde yaşananların kanıksanıp, haber değeri olmayan olaylar muamelesi görmesi gibi...
O yalancı medya sorumluları da biliyor ki, kazara kendileri o kararları o ülkelerin medyasında vermek zorunda olsalardı, ortaya aynı sonuç çıkacaktı.
En komiği de, internetteki bir iletiydi.
İktidarı övmekten başı dönmüş bir kullanıcı Anadolu Ajansı’nın misilleme olarak G8 olaylarından canlı yayın yaptığını bildirerek, “siz öyle yaparsanız, işte biz de böyle yaparız” havasında birşeyler çiziktirmişti.
Ahmaklığın bu kadarı olur.
Demek iktidarın elinde bir oyuncağa dönüşen kurumlar ya gazeteciliğin a’sından habersiz çalışıyor ya da onu hiç önemsemiyor.
Tabii ki G8 olayları, hele de bir haber ajansı açısından haber değeri taşır ve vermek gerekir.
Bugüne kadar bu tür haberleri haberden saymayıp ya da “Batı’yla ilişkilerimiz bozulmasın” korkusuyla vermiyorduysa, Batı’ya efelenmek değil, AA yöneticilerini yerden yere vurup, “artık biraz gazetecilik yapın beyler” demek gerekir.
Türkiye’de başbakan ve çevresinin “Kemalist ve Batıcı elitler” diye niteleyip, devamlı şikâyet ettiği çevrelerin çok kötü bir huyu vardı ve hâlâ da var.
Batı’da olan herşeyi taklit ederler, kendilerinden yaratıcı herhangi bir uygulama çıkmaz.
Fakat AKP iktidarı bunun da kötüsünü becerdi.
Batı’nın sadece en kötü yönlerini taklit ediyor ve sıkışınca, “neden kızıyorsunuz, siz de yapıyorsunuz bunları” diyerek zırlamaya başlıyor.
Onun için, kafalarınızın kirlenmesine izin vermeyin.