Değişim, iktidar, statüko
Önceki yazımda, AKP’li dönemle gündemimize giren demokratik değişimin, ertelenmiş, ötelenmiş bir gerçeğimiz olduğunu dile getirmiştim. İktidar çevrelerinden empoze edilen ve bir tür mahalle baskısına dönüşen “AKP’den önce böyle konuşabiliyor muydunuz bakiiim?” şeklindeki yaklaşım karşısında öncelikle bunu hatırlatmak gerekiyordu. Değişim, yenilenme gereği daha fazla ertelenemezdi. Demokratik değişim ihtiyacını temsil edecek bir sosyal demokrat, liberal demokrat seçenek yoksa Türkiye klasik devlet partilerine mahkûm ve mecbur olmaya daha ne kadar devam edebilirdi? Bu soru parti kimliği kazanmadan çok önce “yenilikçi” diye nam salan AKP ve Erdoğan’da karşılığını buldu.
İlk dönemlerinde AB üyeliğini önemseyen, Kürt sorununda “devlet de hatalar yapmış olabilir” diyen, darbe planlarını yargı önüne çıkarmaya cesaret eden, e-muhtıraya karşı “dik” duran, Dersim 38’in adını koyan ve statükoyu sarsan diğer girişimleriyle en genel manasında eksikleri, sorunlarıyla beraber değişim ihtiyacını temsil eden AKP, iktidar olmaktan çok statükoya karşı bir “anamuhalefet partisi” gibiydi. Yükselen oy grafiğinin “sırrı” da buradaydı.
“Ustalık” döneminde ise AKP artık bir iktidar partisidir, “baş” olmuştur, “dindar nesiller yetiştirmek” istemektedir, insanları neye nasıl inandıklarına göre tasnif etmekte bir beis görmemektedir, Kürt sorununda “bir adım ileri iki adım geri” temposunda duruma göre renk alan tutumlar sergilemektedir, yandaşları “AB ülkelerinde de bu tür kanunlar var” şeklinde PR kampanyaları yaparken Meclis’ten geçirdiği alkol yasasını “dinimizin emri” olarak gerekçelendirebilmektedir, Gezi Parkı olayına müdahalesi “orantısız şiddet”in yanında “yüzde 50’yi zor tutuyoruz” şeklinde olmaktadır ve daha neler neler... Bu tabloda özellikle dikkat çekmek gereken, kuşkusuz Gezi Parkı sürecidir. AKP’nin “ne iken ne olduğunun” en net şekilde kendisini ortaya koyduğu bir anlamı olduğu için...
Türkiye’nin değişim ihtiyacı sona mı erdi? İyi ama müesses nizamın hangi sorununu “yeni Türkiye” ya da “ileri demokrasi” adına kalıcı bir çözüme kavuşturabildik? Açılımların her biri açıldığı yerde duruyor. “Yüzleşme” popüler bir kavram oldu. Ama (yine “ama”!) iş gereklerini yerine getirmeye gelince o da eskimeye yüz tuttu.
“Kolay mı?” diyenleri duyar gibiyim. Sözkonusu olan Türkiye; tabii ki kolay değil. Ne var ki işini zora sokan da girdiği yolda zikzaklar çizmeye başlayan iktidar değil midir biraz da? “Kimse işime karışmasın, itiraz da istemem” diyerek sonuçları herkesi ilgilendiren sorunlarla ilgili bildiğini okuyan bir anlayışla hareket eden AKP, yeni bir statüko oluşturmayı ülkemizin değişim ve reform ihtiyaçlarının önüne koymuş görünmektedir. Dolayısıyla demokratikleşme de, Demirel’in kulakları çınlasın, “fazlası zarar” kıvamında tutulmalıdır...
AKP’li dönemlerde “yüzleşme” ile birlikte gündelik dilimize yerleşen kavramlardan biri de “vicdan” idi. Önemliydi. Çünkü bizim örneğimizde demokratikleşme ancak yüzleşme ile ve yüzleşme de ancak vicdani bir dille konuşarak geçerlilik kazanabilirdi. İktidar vicdanları da mı kararttı?
Mevzuun “püf” noktası burası işte. İktidar kavramı karşısında Numan Kurtulmuş mu olacaksınız Ebuzer mi?
Kurtulmuş ve Ebuzer El Gıffari, iktidar karşısında ibret değerinde birer duruş şeklidir
“Ne alaka?” diyenler, gelecek yazımı bekleyecekler...
Twitter: @CaferSolgun