Kim daha muhafazakâr: Erdoğan mı, Demirtaş mı
Galiba liderleri birbirleriyle karşılaştırmayı seviyorum. Bu tür karşılaştırmalar siyasi kültürün kendine özgü psikolojisini anlamama yardımcı oluyor.
Bu kez sıra Başbakan Tayyip Erdoğan ile BDP Eşbaşkanı Selahattin Demirtaş’ta...
Geçen gün Twitter’da sordum... “Selahattin Demirtaş’ı, elinde kokteyl bardağıyla bir sanat galerisi açılışında gören oldu mu” diye... Ya da eşiyle el ele yürürken... Bir pop konserinde tempo tutarken... Ayağında parmak arası terlikleri ile plajda yürürken... Kulağında beyaz iPhone kulaklığı, müzik dinlerken... Üzerindeki atletle koşu bandında koşarken... Ellerinde patlamış mısır, çocuklarıyla film izlemeye girerken...
Yok, hayır, Selahattin Demirtaş’ı kimse bu hâllerde görmedi... Peki, Başbakan Erdoğan’ı bu hâllerde gören oldu mu, hayır onu da gören olmadı... O hâlde Demirtaş ve Erdoğan, kültürel olarak aynı noktada buluşuyorlar. Bir kere ikisinin de en azından dışarıya yansıttıkları kadarıyla yaşam tarzları aynı...
Oysa ikisi de kentte yaşıyor... Ancak kentteki modern yaşam peteklerini dolduran hiçbir rengi onların hayatında görmüyoruz... Bir Amerikalının Obama ile kendini özdeşleştirmesi, yani onunla kendini aynı hissetmesi için pek çok sebep var mesela... Obama şarkı söylüyor, göğüs pozları veriyor, espri yapıp toplantıdakileri güldürüyor, şarkı söylüyor, kendiyle dalga geçiyor, mahalle hamburgercisinde poz veriyor... Yani seçmenler ne yapıyorsa aynı şeyleri Obama da yapıyor... Sıradan, insani yönlerini gizlemiyor... Bizde ise kentli seçmenlerin Erdoğan ve Demirtaş’la kendilerini aynı görmelerine neden olacak herhangi bir sebep yok.
Anlayacağınız, üzerlerindeki siyasetçi üniformasını çıkarmayı pek sevmiyor, ne Erdoğan ne de Demirtaş... Bir başka deyişle gökyüzünden yeryüzüne inip fiyaka bozmak istemiyorlar...
Peki, onların bu tarzı muhafazakâr bir yaşam tarzı mı? Tartışılır... Şöyle; kent muhafazakârlığı ve köy muhafazakârlığı arasında kent ve köy arasındaki fark kadar dev bir fark var... Ve bu iki lider, kentte yaşadıkları hâlde üzerlerindeki köy muhafazakârlığını atamamışlar... Köyün, köylünün ve köy zihniyetinin aynasında davranışlarına yön veriyorlar hâlâ...
Tabii Başbakan bu kimliğini daha hazmetmiş, O’nun üzerine oturuyor. Ancak daha genç olan Demirtaş’ın üzerine bu köy muhafazakârlığı hiç oturmuyor. Çünkü Demirtaş biraz da üzerindeki mahalle baskısı nedeniyle böyle... Parti tabanı da dağdakiler de BDP’li siyasetçilerin çilekeş ve mağdur bir portre çizmelerini istiyor olmalı. Bu da BDP’li siyasetçilerin omuzlarına çok ağır bir beklenti yükü bindiriyor... Hani, düğüne gitseler, halay çekmek yerine ölen gerillaya saygı duruşunda bulunmaları gerekiyormuş gibi... Oysa ağır siyaset de yapılır, halay da çekilir, mitinge de gidilir, flört de edilir, anayasa toplantılarına da katılınır, diskoteğe de gidilir... Sürekli bir yas moduna girmek doğru değil. İnanın BDP’liler’e içim açıyor... Gizli gizli göstermeden yaşayanları bilmiyorum ama yaşamayanlara şairin sözünü hatırlatayım: “Gün gelir yaşanmamış anlar hesap sorar.”
twitter.com/ hidirgevis