Politik deşifre çağı
Yirminci yüzyıl dünyasının en büyük paranoyası diktatörlüktü... Oysa demokrasi bu yüzyılda tecrübe edilmişti... Gücü halka veren parlamenter rejimler bu yüzyılda yaygınlaşmıştı... Ancak bütün bunlara rağmen, tarihin en namlı diktatörleri de yine bu yüzyılda ortaya çıktı. Hatta Birinci Dünya Savaşı sonrası bu konuda adeta bir yıldızlar geçidiydi: Hitler, Stalin, Mussolini gibi diktatörler, sadece kendi ülkelerinin değil, başka ülkelerin de kaderini etkilediler...
İkinci Dünya Savaşı’nın bitiminin ardından, ‘Demirperde ülkeleri’ hariç, Avrupa devletleri, sistemsel olarak yerine oturdu. Ancak İkinci Dünya Savaşı sonrasından başlayarak, 21. yüzyılın eşiğine geline kadar diktatörlerin soyu henüz tükenmiş değildi... Mao, Saddam Hüseyin ve Pinochet gibi modern çağ diktatörleri bu kez Avrupa’dan değil, Avrupa kara parçası dışındaki ülkelerden çıkmışlardı...
Nitekim içinde hep diktatör, diktatörlük ya da oligarşik devlet fobisi taşıyan distopik edebiyat ürünleri de yine 1800’lerin sonundan başlayarak yazılmaya başlandı ve günümüze kadar geldi... 1887’de yazılan The Republic of the Future (Gelecek Cumhuriyeti) böyledir, Jack London’ın The Iron Heel’i (Demir Ökçe) böyledir... 1949’da yazılan 1984 romanı ise bu kategorinin en klişe örneği...
Bu tür edebî eserleri besleyen en önemli öge; devlet-parlamenter rejim ve demokrasiye üçgenine içinde hayat süren modern zaman bireylerinin kuşkuculuğuydu...
20. yüzyılı devirip 21. yüzyıla girildiğinde bile bu kuşkuculuk devam etti... Bunun tek nedeni hâlâ dünyanın farklı coğrafyalarında hayat süren diktatörler değildi... Demokratik rejimlerin tıkandığı noktalarda ürettiği tümörler büyük sorundu... İşin asap bozucu tarafı ise rejimi daha demokratik kılmak için ortaya çıkan siyasal partiler, örgütler ve grupların da aynı şekilde tümör üretmesi ve bu nedenle demokrasiyi ayakta tutmaya yetmemesiydi... Yani alternatif baskı grupları, yine kendi içlerinde bireyleri eritebiliyor ve belli kliklerin çıkar merkezi hâline getirebiliyordu...
İşte böyle umutsuz bir durumdayken, ortaya sosyal medya çıktı. Sosyal medya şimdi sadece dünyadaki otoriter rejimleri değil, adına demokrasi denen rejimleri bile zorluyor... Çünkü sosyal medya, bireyleri bir siyasal partinin tüketicisi değil üreticisi hâline getiriyor. Bir örgütün, bir sendikanın, bir derneğin, bir vakfın dar ve loş koridorlarında sadece dinleyen ve uygulayan pozisyonundaki bireyler yok artık... Oralardaki otoriter iletişim sisteminde sessizleşen ve kaybolan bireyler de yok... Şimdi sosyal medyanın şeffaf ve güneşli meydanlarında kendi özgün seslerini yükselten katılımcı bireyler var... Bu meydanların sunduğu demokratik ve yatay iletişim biçimi var...
Sosyal medya özellikle gençlerin politik alanda katılımcılığını kolaylaştıran bir yapıya sahip; bir kere mecranın daha demokratik ve adil bir terazisi var; paylaşımlarınız, sözleriniz ve analizleriniz değerliyse karşılığını buluyor... İkincisi; oyunlu ve interaktif bir yapısı var, yani formal değil, bu yönüyle de kişileri katılımcılığa teşvik ediyor...
Geride bıraktığımız yıl Amerika’da, The MacArthur Research Network’un yaptığı bir araştırma da bunu gösterdi... Sosyal medya sayesinde gençlerin özellikle de azınlık gruplara mensup gençlerin politik katılımcılığı yüksek oranlarda artmış.
İşte bu nedenle, kara tahta üzerindeki tebeşir yazıları gibi varlıkları giderek silikleşen muhalif partilere önerim şu: Eğer bir diriliş yaşamak istiyorsanız internete ve sosyal medyaya ciddi yatırımlar yapmalısınız... Sosyal medya-dijital iletişim alanlarındaki uzmanlarla çalışmalısınız; gelecek orada, gençlik orada... Hatta adeta bir YouTube kanalı gibi davranmalısınız... Size projeler önerilmeli, size öneriler akmalı... Bu süreci başlattığınızda size kimliğinizi biraz da kalabalıklar verecektir... Kalabalıkların şeffaf aklına güvenin...
twitter.com/ hidirgevis