Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Ergenekon, yeni sol kültür, Arınç...

 Ergenekon davaları daha çok tartışılır. Tartışma bitmez Türkiye’de. Ama asıl tartışılması gereken, tartışmaların yolu yordamı, yani tartışmalara egemen olan kültür ve egemen dildir ve bu tartışılmaz. Dolayısıyla tartışmalardan bir ortak payda çıkmaz. Çünkü Türkiye’de tartışmadan amaç, iletişim, ortak payda değil, kendi görüşünü hâkim kılmadır. Burada tartışma bir nevi kavgadır. Ta evlerde, ortaokulda alınan münazara kültürü, olayları yorumlamada, sorunları analizde etkilidir. Öğrenilen, çözüm değil, puan almadır. Hep eğri büğrü ya, beklenti, ‘uyanık olma’nın bir tür hırsızlık olduğu bilince çıkarılmadan, ‘ekmediğin yerden biçeceksin’ yönündedir. Puanı/parayı al da, nasıl alırsan al. İster arkaya dolan, ister öne, bir yolla, ama hileni belli etmeden. ‘Karda yürü izini belli etme!’ Anlayış bu. Sağ ayağını kaldırarak söylersen yalanı, yeminin de bozulmaz; önü açılan manevi ‘ceza’dan ‘kurtuluş’ uyanıklığı, ama esasında dürüstlüğün çözülmesi ve geçerli vizyona, koşullara intibakta her yol ‘Ankara’/mubah rotası. E, o ünlü söz de bir imdat kılavuzu olarak kullanılırsa buna, “Zaman sana uymuyorsa, sen zamana uy” diye, siyasallaşmamış dindarlara da kapitalizmle entegrasyona yol aralanır. Ağızlar dolusu karga kılavuz söz, modernitenin/ kapitalizmin verdiği ahlak ve kültür, yıllardır beyin yıkar. Şimdi çapak, kir ve örümcek dolu bu çarpık kültürel birikimden adil bir tartışma ve bu tartışmadan da adaletli bir sonuç beklenebilir mi?

Beklenemez. Ancak adalete en yakın olan aranabilir.

Çünkü kapitalizmde adalet olmaz, adalete en yakın olan aranmalıdır.

Tartışma, tartışanlar adaletsiz olunca, müeyyideler de doğal olarak adaletsiz olur. Bu sadece Ergenekon sonuçları bakımından değil genel olarak böyledir. Şu, şu kadar ceza aldı bu almadı diye kişisel kıyaslar yetersizdir. Zira davada, davanın sonuçları bakımından şu cezalar kesildi diye faydaları içinde gösterilen gerekçelerin asıl faillerinin adı dahi yoktur. Darbeyi gerçekleştirenlerin yargılanamadığı, dokunulamadığı bir sistemde mış gibilerle adil muhakeme olamayacağı açıktır.

O kurumların müeyyideleri gibi, infaz kurumları da adaletsiz olacaktır. Bunun için de şu şurada krallar gibi yatıyor o betonda, demek yetmez, zira bu, kapitalizmin doğasıdır ve o doğaya tavır almadan ya da hedeflenmeden kalıcı çözüm için çalışılmış olunmaz.

İcranın amacı kapitalist sistemin ve egemenliğin, sorunsuz, temelden çözüm arayan muhalefetsiz sürmesi için kendince ayrık otlarının temizliğidir.

Ama sebep kapitalizmdir diye kapitalizme karşı yapılacakları eskiden solun yaptığı gibi devrimden sonraya ertelemek de artık sol bir tutum değildir. Solun bugün yapılacaklara, olabileceklere, yarın iktidar olsa ne yapacağına dair bir programının olması ve o programı mutlaka yeni kültürle oluşturması gerekir. Eski misillemeci kültürle varacağı yer egemenliğin biçim değişiminden başka bir şey değildir.

Görünen o ki, yapılanlar, bir grup eski egemen zümre uzantısının ekarte edilmesidir ve edilirken de elde geleneksel bir teşebbüs vardır; ekarteye karar verilmişse yeterli gerekçe birbirlerinin ellerinde zaten vardır. O kesim ekarte edilmesi gereken ve suçlu da olabilir, ki egemen çarkta dişli olanın suçsuz olması imkânsızdır , ama o suçu üreten koşullarla yüzleşilmeden, ortadan kaldırılmadan ya da hedeflenmeden yapılanın yanında durmak, olası yeni suçlara yardım ve yataklık etmekten başka bir anlam taşımaz. Üstüne üstlük sol kamuoyuna da, almıyorsan bu cezaların safında yer, alırsın darbecilerin safında yer gibi sığ bir eski taraftarlık, alternatif olmak yerine egemenlerden birinin safı gösterilirse, yapılan egemen propaganda, bir tür yandaşlıktır.

Zaten bu tür tartışmalarda sol da yeterli kültürel donanıma sahip değildir. Çünkü sol, sağla aynı ya da benzer kültüre sahiptir; kendi ayakları üstünde durmamıştır, durmamaktadır. İkisi de cezacı kültürle yetişmiştir. İkisi de ‘yanına bırakmayan’ intikamcı, göze göz, dişe diş, ‘bizim mahalleden geçmez misin!’ kültürüyle büyümüştür. Akan bunca kanda bu kültürün payı da vardır.

Yeni sol kültürde karşı taraf yıpransın da nasıl yıpranırsa yıpransın anlayışı sol tutum değildir. Yeni kültür, ikirciksiz, kimin söylediğini umursamadan, yanlışa yanlış demeyi gerektirir.

Söz gelimi Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç bir davette, “o şarkıyı söyleme içinde rakı geçebilir” dediğinde, hemen bir önyargıyla “vay kendi yaşamını dayatmacı vay!” diye sloganist bir dil kullanılmamalıdır. Konuyu kaynağından araştırıp yorum yapmalıdır. Ve araştırıldığında görülecektir ki, Sayın Arınç gayet relaks bir vaziyette kendi üslubunca espri yapmaktadır. Veya gerçektir. O kadar ünlülerin özel yaşamı yoktur, ama ‘işte özel yaşam’ dedirtecek bir özgünlük içersinde bir söylem, buçuktan tam notlar verme, tam bir nostaljik kendiliğindenlikle, tarzınca, insanca eğlenmektedir. Oradaki iki sözcüğü çekip ‘yaşam tarzına müdahaleci’ ilan etmek adalet duygusunu zedeler, adil değildir, insani hiç değildir, dolayısıyla sol muhalefet olması mümkün değildir. O bir kullanmadır. Bezirgân dilidir.

Türkiye’de hukuka ve vicdana en yakın kesimler siyasallaşmamış dindarlar ve soldur ve o yüzden sol, önce bir kültürel devrime karar vermeli ve ivedilikle pratiğe geçirmelidir.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’