Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Kentler karıncalanmış birer namlu

 17 Ağustos 1999, deprem. Kocaeli, Sakarya, Yalova ve İstanbul sarsıldı.

   Adına Büyük Marmara Depremi dediler.

   Ölülerimizi saymakta üstümüze yoktu.

   Öldürüp saydık.

   Anıp, ağlıyoruz.

   Evimdeydim, nasıl olacağını bilmediğim kıyametin koptuğunu sandım.

   Ölüm acısını henüz tatmadığım için dışarıdan bakmışım biraz, zamanla anladım.

   Dışarıya dışarıdan baktığımda dahi, yüreğimi avucuyla söken bir el vardı içimde, canımı kevgirden geçirircesine hoyrattı.

   12 Kasım 1999, deprem. Düzce depremi.

   Öncesinde evlerinize girin dedi yetkili.

   Kaldırılacak çadırlar, yoksa başınıza yıkarız dedi yetkili, daha 30 yıl deprem olmaz dedi yetkili, soğuktu hava, binalar hasarlıydı, insanlar çaresizdi.

   Yaptılar yetkilinin dediğini.

   Oldu mu sana Düzce Depremi…

   Yine evimdeydim. Başka bir evdi. Ama bu sefer daha çok korkmuştum. Çünkü “Kıyamet değil depremdi, ev değil mezardı, onlar leş değil insandı!.”

   Öldürüp saydık. Anıp ağlıyoruz.

   9 Aralık 1999, Demirel bildirdi; “Düzce il oldu, yaraları tez sarılacak, vali gelecek, birimler kurulacak, memurlar atanacak, Bolu'dan ayrılınca kendi bütçesiyle kalkınacak. Üniversite açılacak vs. vs. …”

   Öncü'deyim.

   Haber spikeriyim.

   Merkezdeki binamız yıkılmış okul odasından yayın yapıyoruz.

   İlk haber “Düzce il oldu!”

  Acı bir gülümseme ile başladım ve bitirdim.

HER ZAMAN…

   Vali geldi… Valiler geldi, gitti.

   “Say bakalım, say bakalım, kaç yıl oldu say bakalım. Valiyi bırak, başkanı bırak, vatandaşa sor bakalım.”

   14 yılda Düzce için ne yaptın?

   Ben vali olsam önce bunu sorarım.

   Ama bu soruyu kime soracağım, bir yanıt bulmam gerek. Yapılan ve yapılmayanın sorumlusu kim? 

   Cumhurbaşkanları, Başbakanlar, Bakanlar, Valiler, Milletvekilleri, Belediye Başkanları, parti il başkanları, muhtarlar, STK'lar, basın, halk!

   Hayır Düzce'nin bir düşmanı var da, kim bulamıyorum. Bulsam soracağım, standart cümleler ile başlayayım, bakın aynen şöyle; “Ankara ve İstanbul gibi iki anakent arasında kalan, yeşili ve mavisiyle turizmde iddialı, fındığı, balı ile piyasalara açılan, köftesiyle doyuran, tütün kolonyası ile ünlü bu şirin ilimiz!.” deee neden hastane sorun, yol sorun, kültür merkezi sorun, eğitim sorun, trafik sorun, terminal sorun, prefabrik yapılar sorun, işçiler dertli, işsizler dertli!

BİR GECE ANSIZIN GELEBİLİRİM! GİDEBİLİRİM DE!

   Hep derler ya Düzce sürgün yeri şimdi de valiler için acemi birliği yorumları var.

   Diyelim ki acemi birliği, hangi düzende bu böyle.

   Yetki mi kaldı yetkilide?

   Acemi birliğinden usta birliğine geçilse ne olacak? Ustalık dönemi yaşatırlar mı?

   Bir şey yazacağım ama aramızda kalsın, bu ovada çimen kalmadı fillerin tepişmesinden.

   Ben vali olsam eşyalarımı kutulardan çıkarmam. Ailemin düzenini hiç bozmam.

   BURASI DÜZCE, düz ceeeeee!

ÖNERİ…

   Bence şirin ilimizi özerk yapalım. Hükümetimizi, ordumuzu, polis teşkilatımızı kuralım.

   Petrol yok ama doğalgaz var, termal su var, taş ocakları var, orman var, deniz var, bereketli toprak var.

   Bölge meclisini atasınlar, tüm kaynaklardan elde ettiklerimizle maaşlarını verelim.

   Hayır resmiyete dökülür, güzel olur.

   Böyle dedikodu dedikodu, hoş değil, nereye kadar?

   Hem yarımız meclis üyesi, asker, polis, memur oluruz…

   Unvan olur, koltuk olur.

   ŞAİR DER Kİ;

   “Anlamını yitiren bir şeyler mi var şimdilerde,

   yazdığım şiirlere yabancıyım, sokaklara yabancıyım.

   Taşı delemiyor bir çığlık ve apansız

   bir su oluyorum ipince, kendime sızıyorum.

   Dünya yetmiyor bazen bırakıp girebilir miyim?

   Ve hayat böylece akıp durdu işte, akıp duruyor

   kentler karıncalanmış birer namlu gibi.”

Kaynak: Burası Düzce

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’