Gelemem ki
Merhaba, geçen hafta ilk kez yazımı buradan paylaştım sizlerle. Aldığım eleştiriler güzeldi. Öncelikle teşekkür ederim. Yazı yazmak bir yaşam biçimi. Ama yaşamayı, yazacağım diye unutmamak lazım. Geçirdiğimiz anlarda, “ Vay, bu durum ne güzel kağıda dökülür.” Diyerek, riyakarlık yapmamak lazım. Malzeme olsun diye yaşamayacaksın. Yazmak duygu işi. Tekniği var tabii ki ama önce duygusu olacak. Ve hissetmeğin, inanmadığın hiçbir şeyi yapmayacak, yazmayacaksın. İşte bu yüzden kendi işimi yapamıyorum. İlk göz ağrım radyo yayıncılığına geri döndüm. Her gün iki saat yayınım var, yerel haberler okuyorum ve canım hangi şarkıyı dinlemek istiyorsa çalıyorum. Ancak haber okumakta zorlanmaya başladım … Çünkü metinler şöyle;
“Düzcedibin’de kaza: 5 yaralı
Düzcedibinde kaza olu. 5 kişi yaralandı. Yaralılar Düzcedibi Hastanesinde tedavi altına alındı. Jandarma olayla ilgili soruşturma başlattı.
Gerisi: Kaza nerede oldu, yaralı isimleri, ilk paragraf tekrar. Bitiş. Ve birçok sitede hatta tv’lerde aynı metin.”
Bizim Ali olmasa ne yapacaksınız. Aman hata yapmasın, hatasıyla yayınlanıyor. İnsan okur, değiştirir, kendi bakış açısını ekler. Takipçisine kendine özgü bir sunumu olur. Çok mu biliyorum, bu işi biliyorum. Yapılan iş bu ciddiyeti, hassasiyeti ve özeni istiyor.
-Farklı başlık
-Ne, nerede, ne zaman, nasıl, niçin ve kimli, kısa ama doyurucu bir ilk paragraf
- Konuyu detaylı anlatan, başka bir pragraf
-Takip gerektiren bir konuysa arşivden bilgi aktarımı, hatırlatma
-Halkın ya da yetkililerin yorumu.
Zor mu, seversen zor değil. Habercinin attığı her adım habere gider. İşte bu yüzden boşa yürümeyin. Dışarıda harcadığınız mesaiyi, haberlerinizi yazarken de harcayın. Anlaşılmayan haberi, eksim bilgiyi sunmak kendinize attığınız en büyük kazık. Alnınızdan akan teri görüyorum, yeniden yeniden boşa gitmesin diyorum. Dünyanın en güzel ama en nankör mesleğidir bu.
Burada sürekli duyduğum gazetecilik ve tv’cilik ile alakalı cümleleri paylaşmak istiyorum sizlerle…
-Senin tanıdıkların çoktur sponsor bul yapalım program… ( Kurumsun, sen bul)
-Vakit yok Hümeyra, oluyor böyle hatalar…( Vakit yarat, işini ciddiye al, ayağına göre yorgan uzat)
-Çok zor şartlar altında ömrümüzü sürdürüyoruz…( Ortak gibi çalış, açlık sınırının altında yaşa demek bu)
-Seçim yaklaştı, olur bir şeyler…( Aday adayları çıksın, gelsin paralar)
-Ya ablaaa yaaa sen gelsene buraya…(Ben dönüyorum)
Gelemem ki ben olduğunuz yerlere. Oldum dememişim daha. Diyemem ki, muşmala mıyım ben, olup olup çürüyemem ki…
Çok mu biliyorum, evet işimi iyi biliyorum.
Ama yapmıyorum.
Yapamıyorum.