Dilenci düşmanlığı
Kabil’de sık sık gittiğim süpermarketin önünde devamlı dilencilerin beklemesine artık alıştım.
Genellikle çıkış kapısının hemen yanında, baştan aşağı bütün bedenlerini kaplayan mavi burkaların arkasında kaybolmuş kadınlar bunlar.
Çoğu ya savaşta eşini yitirmiş ya da evden kovulmuş, bu nedenle de erkek egemen ve aşırı muhafazakâr Afgan toplumunda dilenmekten başka bir şansı kalmamış, okuma-yazması tabii ki olmayan, buna karşılık çok fazla çocuk sahibi olan kadınlar...
Sessizce kenarda oturan bu bez yığınlarından sadece cılız eller uzanır dışarıya.
Para verseniz de, vermeseniz de sesleri çıkmaz.
Fakat birkaç hafta önce bu tablo tamamen değişti.
Burkalı dilenciler kayboldu.
Yerlerini rengârenk giysiler içinde, en azından yüzleri görünen, ciltleri daha koyu renk kadınlar aldı.
Üstelik bu kadınlar konuşarak dileniyordu.
Öyle kolay kolay da insanı bırakmıyorlardı.
Önlerinden geçerken koluma yapışan biri, arabama binene kadar beni çekiştirmeye devam etti.
Çocukları da yanındaydı.
Onlar da öbür elime yapışıp, çekiştirmeye başladı.
Afgan şoföre, bunların kim olduğunu sordum.
“Pakistanlılar” dedi.
Bir hafta sonra Afganistan’ın bütün gazete, radyo ve televizyonları bu Pakistanlı dilencilere ilişkin haberlerle doluydu.
Kabil’de bir dükkan sahibinin şu sözlerine yer veriyorlardı mesela:
“Alışverişe gelenlerden birşeyler koparmaya çalışan bu Pakistanlı dilencilerden bıktık artık. Bazen onlardan rahatsız olan müşterilerimiz dükkânı terk ediyor.”
Ya da Kandaharlı Hacı Abdül Bari’nin, bu kadınların “sık sık ahlâkdışı davranışlarda bulunduğu” yönündeki sözlerine...
Bir Afgan, “ahlâkdışı davranış” dediğinde fuhuşu kasteder.
Fuhuş söz konusu olduğunda da, suçlu olan hep ve hangi nedenle olursa olsun, bedenlerini satan kadınlardır; asla o bedenleri paralarıyla satın alan erkekler değil.
Kabilli taksi şöförü Abdul Kadir ise, Pakistanlı dilencilerin yollarda dilenip trafiği tıkamasından şikâyetçiydi.
Birkaç gün bu şekilde devam eden yayınlar, zamanla giderek daha abartılı olmaya başladı.
Sonunda Afganlarda her daim varolan Pakistan düşmanlığına vardı.
Bu kadınların, Afganların her taşın altında bulunduğuna inandığı, Pakistan gizli servisi ISI ajanları olduğu ve Afganistan’a zarar verecek eylemler için bilgi toplamak üzere gönderildiği dedikoduları Afgan medyasını kaplamaya başladı.
Ülkede gerçekleştirilen bombalı saldırılarda da bu kadınların rolü olduğu öne sürülüyordu.
Oysa Pakistanlı dilenci kadınların ülkelerindeki diz boyu yoksulluktan kaçtığı ve uluslararası kuruluşların cirit attığı Afganistan’a dünyanın her yanından akan paralardan ufak da olsa bir pay almaya çalıştığı apaçık ortadaydı.
Gazetelere kadınların bu yöndeki açıklamaları da yansıyordu.
Bir kısmı Belucistan’daki savaştan, diğerleri Pencab’da yıllarca iş bulamadığından gelmişti Afganistan’a.
Ama Pakistan adını duyunca öfkeleri kabaran Afganları ikna edemiyorlardı.
Artık şikâyet eden Afganlar, Pakistan’daki diz boyu yoksulluktan ve orada Afganistan’dakinden kat be kat daha beter bir savaştan kaçarak ülkelerine sığınmış bu zavallı kadınların tutuklanmasını talep ediyordu.
Öyle de oldu.
Kabil Emniyet Müdürlüğü, Pakistanlı dilencilerin ISI ajanı olduğuna ya da Afganistan’da vuku bulan bombalama eylemlerine karıştığına dair ellerinde hiçbir bilgi olmadığını açıklamasına rağmen, polis harekete geçti.
Çalışma ve Sosyal İşler Bakanlığı Sözcüsü Ali İftihari, düzinelerle Pakistanlı dilenci kadının tutuklanıp, ülkelerine iade edilmek üzere Kabil’deki Pakistan Büyükelçiliği’ne teslim edildiğini açıkladı.
Pakistanlı dilenci kadınlar kayboldu.
Artık yine burkaların ardına saklanmış Afgan kadınları dileniyor.
Bundan kimse rahatsız olmuyor.