MİYAAAAVVVVVV
“Çıkar mısın bahar günü sokağa, işte böyle olursun. Böyle yattığın yerde düşünür düşünür durursun.” Orhan Veli’den, Erol Güney’in kedisinin hamileliğini anlatan dizeler. Aynı benim kedi. Ama isterdim ki kedi sahiplerinin hallerini de anlatan bir şiir olsaydı. Hikâyem şöyle, bir anne iki erkek yavru, artık yavru sayılmazlar üç aylık canavarlar. Onları sahiplendirmek için çeşitli çabalar içindeyim.
Adapazarı’nda oturan bir arkadaşım dedi ki; “Burada bir veteriner var, kedileri alacağını söyledi, satmıyor, isteyenlere veriyor. Kaç ay olduklarını da söyledim, sorun yok, getirebilirsin.” Çok sevindim. Arkadaşım Tuğba sağ olsun, beraber gideriz dedi. Cumartesi için sözleştik. Gün geldi çattı.
Kedileri kutularına koymak için yaklaşık 35 dk uğraştım. Çok hızlılar. Anaları psikopat, ters ters bakıyor. Aldım kedicikleri, başladı miyavlamaya. Ağlar gibi. Nasıl ayıracağım, içim almıyor. Mecburum. Yapmalıyım. Çıktık yola. Baktım cüzdan yok. Allah bilir nerede? Gerginim, kendimi cani gibi hissediyorum. Neyse ki, Tuğba neşeli bir insan, yoksa dünyam yıkılmıştı. Muhabbet, sohbet vardık Adapazarı’na. Girdik veterinerin mekana, akvaryumcuymuş aslında… Almam dedi. Nasıl dedim, almam dedi, neden dedim, almam dedi. Şu anda yavru kedilerim var, bunlar büyük, haberimiz yoktu dedi. Konuşuldu dedim, durum bu alamayız dedi. Kanın beyne sıçrama halini varın siz düşünün. O sıcakta oraya gitmişiz, haberleri var, getirin diyen onlar, tam anlamıyla çamura yatıyorlar. Aracı arkadaşımla konuşuldu, sonuç aynı. Kediler alınmıyor. Eee niye gittik biz oraya?
İnsanları anlamak gerçekten zor. İletişim dediğiniz şey muhteşem bir şeydir, ama insan için. İşine geldiği gibi davrananlar, çamura yatanlar için değil. İnsanların emek ve çabalarını ukalaca, keyfince yok sayan kimlikler, kurumlar, şirketler var. İnsanlar haberleri olan şeye yok, evet dediklerine hayır, konuştuklarına konuşmadık diyebiliyorlar. Velhasıl kediler cepte.
Tuğba, gelmişken köfte yiyelim, dedi. Ama boğazımdan çok zor geçti. Ayrıca kız bizi oraya götürdü, bir de yemek ısmarlıyor. Kediler miyavlıyor. Cüzdan yok, acaba nerede ya? Köfteler boğazıma dizildi. Bir de kedileri arabada bırakmaya kıyamıyor. İzin vermediler tabi. O kediciklerin ne zararı olur, kutularında yatıyorlar. Ne zararlılar var çatak bıçak ile köfte yiyen. Yemek yerken plan yaptık, dönüşte anneanneme uğrayacağız, Tuğba oyalayacak, ben kedileri bahçeye bırakacağım. Öpeceğiz ellerinden kaçacağız. Sonra ben en şiirin halimle arayacağım, “Canım nandum( Abazaca büyükanne demek) şimdi senin iki kedin oldu, çok iyi bakacağın için sana bıraktım” diyeceğim. Onu da yapamadık tabi, zorla yemek yedirilip, çay içirilerek, sevgiyle ama havamızı alıp köyümden uğurlandık.
Tuğba’nın güzel enerjisi olmasa zor geçerdi o gün. Sonuçta eve aynı kadro döndük. Anaları mutlu, ben ağlak. Zaten cüzdan da yok… Bahçesi olan severlere duyurulur. Yuva arıyoruz. Sokakla yeni tanıştılar. Yemeklerini yiyip gezip gezip dönüyorlar. Ne zormuş insanlara sokak kedilerini sevdirmek, sahiplenmelerini sağlamak.
Konuştuk mu hepimiz sevgi pıtırcığı, yalaaaan. Gözlük markası seçer gibi canlı markası arıyoruz… Cinsi ne? Sokak kedisi. Aaaaa cins olsa alırdım. Alma sen zaten, sorumu geri aldım. Kedim senin ruhunu sevecek mi bakalım?
Onların bahçeli evleri ve kendilerini gerçekten seven, gösteriş meraklısı olmayan insan sahipleri olacak. Bir kap suyu, bir avuç yemeği çok görmeyen. Şunu yazmadan da geçemeyeceğim. Yine Orhan Veli’den Erol Güney’in kedisinin toplum meselelerine karşı takındığı tavrı anlatan dizeler bunlar, bakın; “Bir erkek kediyle bir parça ciğer; dünyadan bütün beklediği. Ne iyi!” Nur içinde yat Orhan Baba, yaşasaydın neler yazardın acaba… Aynı dizelerin yakıştığı milyonlarca insan var sokakta. Derdi karın tokluğu, uçkuru. Miyavvv miyavvvvv…