Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Rent a car, rent a gazeteci

 

Sadece işini yapmaya çalışan gazetecinin işi çok zor...

Neden mi?..

Gazeteci aslında biraz kirpi gibidir... İğnesi, yanlış ve haksızlığa bulaşan herkese batabilir.

Ancak öyle bir dönemdeyiz ki o iğne, iktidara batmaya görsün...                

İşte o zaman deklanşör gazeteciler, düğmeğe basar ve üzerinize flaşları patlatıverirler...

Gazeteci olan gazeteciler, o flaşların altında linç edilmek, işsiz bırakılmak istenir...

Sonra görev tamamlanır. Bir başka gazeteciye sıra gelir...

Deklanşör gazetecilerin kendi aralarında türleri var. Bazıları eskiden mahallelerde köşe başını tutan serseri- saldırgan- bulaşan gençleri anımsatıyor... Bunların biraz edep ve diplomasi bileni olağanüstü hâl valisi kıvamına geliyor... Sanatın, edebiyatın ve biraz da solun tozu üzerine bulaşmış bir başka tür var ki pantomim sanatçısı gibi hareket ediyor... Yanlışı, olabilecek en estetik biçimde haklı çıkarmaya çalışıyor... Ve bir de burlesk figürü hâline gelenleri var... Yaptıkları siyasi analizler, gülünç bir analiz taklidine, yaptıkları gazetecilik de yine gülünç bir gazetecilik taklidine dönüşüyor... Yanlışı doğrulamaya çalışırken içine düştükleri sonsuz ironinin çemberinde dönüyor, dönüyorlar...

Bütün bu türleri en iyi ifade eden kavramın ‘abartı’ olduğunu düşünüyorum... Onlar, abartının ikna edici kolaylığına sığınırlar. Kendilerini mantıklı ilişkilendirmelerle- karşılaştırmalarla haklı çıkarmaya güçleri yetmez. Çünkü iktidarın yanlışlarını da savunurlar. Abartının sesi yüksektir; abartarak etki yaratmaya çalışırlar, analiz ederek değil. Kalemlerini ya da zekâlarını veya her ne yeteneğe sahip iseler onu kiraya vermişlerdir bir kere. Gücünüz varsa, iktidarınız varsa, bu gazetecilerden birini, birkaçını ya da onlarcasını kiralar, dilediğiniz kadar kullanırsınız.

Gazetecilik mesleğinin esaslarından çıkıp iktidarın savunma avukatlığı tahtına oturmuş bu gazeteciler, bu konuma o kadar kendilerini kaptırırlar ki bir süre sonra kendilerini bu konuda yetersiz bile hissedebilirler. Çabaları iktidardakilere, ona, ihtiyaçları olduğunu düşündürtmektir. Bir kenara atılma korkusuyla gözleri kararır... Bu kez birinin ve birilerinin işini bitirme misyonerliğine soyunurlar. Son kullanma tarihleri geçmesin diye kendilerini de görevlerini de iktidarla ilişkilerini de abarttıkça abartırlar.


Mehmet Barlas
’ı biliyorsunuz, yarım yüzyıldır gözünüzün önünde bir isim. 12 Eylül askerî darbesinin işletmecisi olan Kenan Evren’i, evinde ağırladığı iddia edilmiş... 12 Eylül’ün halkla ilişkiler sorumlusu olmakla suçlanmış... Geçenlerde yazdığı bir yazıda, Aydın Doğan’dan yazarlarına uyarı göndermesini istiyor... Düşünün, Türkiye’de medya sektörü zaten kamu iktisadi teşebbüsü hâline gelmiş durumda... Ve Doğan medyası ki merkez medyada iktidarın yüzde yüz ele geçiremediği tek alan. Mehmet Barlas bu alanı da köreltmeye çalışıyor. Doğan grubu yazarlarının olup bitenleri iktidar perspektifinden yansıtmasını istiyor. Kendini klonlamaya çalışıyor yani...

Tek bir şey söyleyip, konuyu kapatıyorum. Bir ülke düşünün ki herkes her şeye aynı bakmaya zorlanıyor ve bir ülke düşünün ki meslekten çoktan kovulmuş gazeteciler, mesleğini yapmaya çalışan gazetecileri yemeye kalkıyor. Allah, son kullanma tarihine yaklaşan gazetecileri bu derece şaşırtmasın... Gün ağarır ve elbet onlar da yaptıklarının hesabını verirler.


www.vivahiba.com

***


İnsansızlaşma sorunu


» SEMİH FIRINCIOĞLU- (New York)- 
En azından ABD’de dijital iletişim teknolojisiyle balayı dönemi sona eriyor gibi. Artık insanların gözleri ve parmakları her an bir ekranda olmayacak demiyorum, bu günlük yaşantının vazgeçilemez bir parçası oldu: Telefon ya da tablete bakmadığımız zamanlarda ya bilgisayar ya da televizyon karşısında oluyoruz. Ancak, bu furyanın, adına “insansızlaşma” diyeceğim, kaçınılmaz bir yan etkisi var ve bunu hissetmeye başlıyoruz. Bu da (en azından New York’ta gözlemlediğim kadarıyla), başta sanat etkinlikleri olmak üzere, yepyeni toplumsal davranışlara yol açıyor.

New York’ta opera, bale, tiyatro, klâsik konser, hattâ sinema gibi çok sayıda “pasif” izleyiciye yönelik, kalıplaşmış “seyirlik” sanatlardaki izleyici kaybı artık başedilemez boyutlara ulaşmış görünüyor. Bunların meraklısı yaşlı kuşaklar sayıca azalırken, genç kuşaklar da gitmiyor. Gençlerin meraksızlığında içeriklerin kuşkusuz ki payı var ama ben sorunun daha çok formattan kaynaklandığını düşünüyorum.

Teknolojiyi hakkıyla kullanan biri izlemek ya da dinlemek istediği hemen her şeyi internette bedavaya bulabilirken, televizyon ekranları, ses sistemleri her geçen gün daha büyüyüp, daha kalitelileşip, daha ucuzlarken, neden kalkıp vakit ve para harcayarak bir toplu izleme mekânına gitsin? Artık bunu yapmasındaki başlıca neden sosyalleşmek, yani insansızlık sorununu çözmek, başka insanlarla gerçek anlamda birlikte olmayı istemek oluyor. Ancak, bir tiyatroda ya da sinemada yüzlerce kişiyle birlikte karanlıkta oturup bir noktaya bakmak bütün gün ekrana bakmış insanlara yetmiyor. O nedenledir ki eski usul, büyük çaplı sunumlar yerini az sayıda kişiye oynayan, izleyiciyle iletişim kuran “olaylara” bırakmaya başlıyor. Oyuncunun ya da müzisyenin ya da dansçının yüz metre ötedeki bir sahnede bir şeyler yapan bir figür olması yerine üç metre ötede soluğunun, terinin, çabasının net olarak izlenebildiği dans stüdyosu, kabare, bar tiyatrosu gibi ortamlar çoğalıyor.

Büyük sunumlar düzenleyen eski kafalar daha fazla adam çekmek için sunumların çapını daha da büyütmeye, şatafatlılaştırmaya, sirkleştirmeye, yani daha da insansızlaştırmaya gayret ediyorlar, o da maliyeti, kimse gelmeyince de zararı daha da artırıyor. Birkaç gün önce yetmiş yıllık New York City Opera’nın yıl sonuna kadar 20 milyon dolar bulamazsa hem bu sezonun geri kalanını hem de bir sonrakini iptal edeceğini okudum, bu yazıyı yazmak oradan geldi aklıma.


www.isteyenokusun.com

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’