"Gidin başkaları gelsin... Çürümeye son.!"
Selçuklu'yu da katarsak 8 asırlık Cihan Hakimiyeti döneminde, iki cepheli cihanda; hak, adalet, ilim, medeniyet, zenginlik ve huzurun temsilcisi bir “Biz” varız asırlarca, bir de karşımızda bu değerlerden mahrum ve bu değerlere düşman “Küffâr”.
Zirvede tutunmak, zirveye ulaşmaktan daha zordur ve kendini en güçlü, en güvende hissettiğin an; aslında en zayıf olduğun andır ki, sebebi zafer sarhoşluğu ve rehavettir.
İşte bu rehavetten ve uyku halinden uyandığında; bir bakarsın ki, kedi gördüklerin aslan kesilmiş ve geçmişin tüm intikamını alırcasına ve olanca azametiyle seni boğmaya çalışmaktadır... Artık oyunu o'nun kurallarıyla oynamaktan başka çaren kalmamıştır...
İşte tam da bu noktadayken kendinden utanır, geçmişindeki muhteşem sayfaları açmayı hiç istemezsin. Çünkü geçmişe her bakışın, seni daha da rahatsız edecek ve utancını bir kat daha artıracaktır...
Zaman içinde bu utancın yerini unutkanlık, onun da yerini düşmanınahayranlık ve teslimiyet alır ki; artık sen, sen değilsindir…
****
Buraya nereden mi geldim?
Geçmişte yaptıklarının hesabını verme zamanı gelen “paşalarımızın”, bir zamanlar dillerine pelesenk ettikleri, “Beni almaya gelirlerse kafama sıkarım.” sözlerinden…
Evren Paşa “sıkarım” diyordu “netekim”! Karadayı ve Kıvrıkoğlu Paşalarımız da…
Peki neden “sıkmadılar” veya neden sıkamıyorlar?!
Tanzimata kadar, muhteşem inanç silsilesinin ve kültürün sahibi ve temsilcisi durumundaki meslektaşları; en zor anlarında dahi, akıllarından “kafalarına sıkmayı”, yani intiharı geçirmemişlerdi...
Çünkü onlar “Allah davasının ve Allah yolunun davacısı ve yolcuları sayıyordu kendilerini... Canları da, nefisleri de Allah’ın onlara verdiği emanetdi ve ”emaneti almak” sadece Veren’e ait bir haktı...
Ebedi hayata ve dünyanın bir imtihan yeri olduğuna iman ettiklerinden; ne canlarına ve ne de nefislerine kıyamaz, bedenlerine veya başkalarına zarar veremezlerdi... Aksi taktirde, kısa süren dünya hayatlarını da, ebedi hayatlarını da cehenneme çevirmiş olurlardı…
İşte; tanzimat dönemine kadar bu hassasiyet ve haysiyetle gelenler, bu dönemden sonra tüm hassasiyetlerini unutmaya, hatta onlara bağlı kalmaktan “utanmaya” ve “haysiyet”in yerine de “onur”u tahkim etmeye başladılar...
Hayran ve bağımlı oldukları Fransız kültüründen aldıkları “Onur”u (oneur) kaybetmenin, “her şeyi kaybetmek” anlamına geleceğine; her şeyini kaybedince de, yaşama hakkının kalmadığına inanarak, hayatlarına son verebileceklerine inanmaya başladılar... Sonra da, haysiyet ve hassasiyetleri olan herkesle ve onların önem atfettiği her değerle mücadele etmeyi/savaşmayı “onur meselesi” yapar hale geldiler...
Öyle ya; sancağını şerefle taşıdığı Efendisi’nin (SAV) Medine’deki mübarek ravzasını bekleyen ve verilen emre rağmen, “aldığı en büyük emir” gereği askerini ve silahını teslim etmeyen Fahreddin Paşa gibi, “haysiyet, şeref ve imân abidesi” biri olmaları çok zordu artık..!
Hani şu; kılıcını ve askerini teslim etmektense, askerleriyle birlikte şerefle şehid olmayı yeğleyen ve buna da Efendisi’ni (SAV) şahit göstermeyi en büyük haysiyet nişanı sayan Paşayı…
Jön Türk Dedeleri'nden miras aldıkları bu kendi değerlerinden kopuş, unutkanlık, utanç ve düşman değerlere hayranlık; sadece paşalarımızın değil, maalesef bir çok aydınmızın da hastalığı günümüzde...
Yaşanan zihni ve fikri savruluşlarını en büyük “oneur vesilesi” sayan ve iki asırdır ârafta kalan bu zavallılar; yaşadıkları onca “oneur”suzluğa rağmen, kolay kolay “kafalarına sıkmaya” da cesaret edemediler, edemiyorlar..!
****
“Bin yıl sürecek proje”nin, MGK'undaki “devlet sırrı” resmi kararları mahkeme hey'etine ulaştı ve yazılı kayıt altına alınan bu belge, tüm çıplaklığıyla ortada işte...
Hakkında çok şey söylendi, yorumlandı, saklandı veya abartıldı ama; artık kayıt altındaki ifade ve dayatmalar, bundan sonraki yorumlarımız için en sağlıklı bilgi kaynağı ve arşiv niteliğinde olacak...
28 Şubat Davası'nda “paşalarımızın” yaptıkları savunmalara, kendilerini kurtarmak için tercih ettikleri “kıvraklığa” bakıp utanmamak imkânsız...
“Rahmetli Başbakanımı (N.Erbakan'ı) çok severdim ben..” diye timsah yaşları dökenine de, Başkomutanı (İ.Hakkı Karadayı) ve dönemin Başbakan yardımcısını (T.Çiller) gammazlayanına da şahit oluyoruz..!
1999 yılında ABD Ulusal Güvenlik İşleri Musevi Enstitüsü (JİNSA) tarafından "Uluslararası Liderlik Ödülü"nü de almış olan, “İşin Lideri” Çevik Bir paşamız; "Şerefim üzerine yemin ederim ki, darbe girişiminde bulunmadım." diyor. Bu ne kıvraklık böyle paşam?!. Şeref dediğin şey Fahrettin Paşa ile öldü yıllar önce.!
****
Kafaya sıkmak mı?!
“VAY ŞEREFSİZ...” manşetiyle linç ettiğiniz ve gurbette ölümü tattırdığınız rahmetli Ahmet Kaya'nın şarkısında kaldı o “Kafaya sıkar giderim” sözü.!
Siz mi “sıkacaksınız”?!
Bu yüzsüzlük ve korkaklıkla mı?!
- Güldürmeyin adamı...
- “Sıkar biraz!”
Tüm hempalarınızla birlikte, keşke Ahmet Kaya kadar cesur ve şerefli olabilseydiniz!
****
Haki renkli gazetelerinizden Milliyet; “Gidin başkaları gelsin... Çürümeye son.” manşeti atmıştı 28 Şubat'da...
Şimdi de size, bizim manşetimiz olsun bu manşet.!
Evet; işbirlikçi sermayeniz, medyanız, sivil toplum örgütleriniz ve sizlerden nemalanan bürokrasinizle, gidin...
Gidin ki; değişen dünyaya ayak uydurmak ve çağı yakalamak için çırpınan ülkemizde, daha fazla ayak bağı olmayasınız...
Gidin...
Uğurlar ola...
@DoganTopgul