GÜLEN AĞABEYLER
Ali, kocaman yeşil bir ormana benzeyen gözleriyle dolu dolu bakardı dünyaya. Ortaokuldaydı, birincilikler için yarışırdı. Ailesi istediği için değil, kendi istediği için… Hırslıydı ve birbirlerini yalnızca gözleriyle seven bir ailesi vardı. Çok sevdiği ama sarılamadığı bir aile. Eksik bir şey vardı içinde. O hep ders çalışıyordu.
Bir gün Ali, bir ağabey ile tanıştı. Ders çalıştıracaktı Ahmet Ağabey’i ona. Matematik. Sevdi onu Ali, sonra tarih çalıştırmak için geldi başka biri, sonra başka ders, başka biri.
Sevdi hepsini Ali.
Ama diyorlardı ki; “Bunlar gizli.. Söyleme, bilmesinler..”
Söylemedi kimseye, futbol oynamaya gidiyorum dedi, ders çalışmaya gidiyorum dedi, zamanla o ağabeyler kitap önermeye başladı, sonra sohbet etmek için toplanmaya, toplanıp cübbeli sarıklı namazlar kılmaya.15 yaşındaydı, yeni bir dünyanın içindeydi, okuduğu kitaplar değişmişti. O kitaplardan da sınavlara sokuluyordu. Başarılıydı. Dikkat çekiyordu. Ağabeyleri onu diğer çocuklardan ayrı tutuyordu.
Ali, Fen Lisesine girmek için çalıştığını düşünürken “ Hayır!” dedi bir ağabey, “ Biz seni, ülke kaderini tayin etmen için başka bir yere yerleştireceğiz.” Hiç düşünmemişti bu zamana kadar, kafası karıştı.
Ailesinin dünyadan haberi yok.
Ali nere, ailesi nere?
Ali bir genç adam, ağabeylerin büyüttüğü.
İkna etti ailesini ağabeylerinin dediği gibi, girdi sınavlara kazandı. Babası sessizce baktı bazen ona, bazen dedi ki, “Yapma, bize uygun bir meslek değil.”, annesininse yüreğinde koca bir boşluk bırakıp gidecekti. Gitti Ali, açıldı yeni ve kocaman ve buz gibi kapılar yüzüne.
Bir sabah annesini aradı “Anne, evi özledim.” dedi. Annesi ağladı. Bir daha söylemedi, özledim demedi, hastayım demedi…
Ezberledi hayatını. “Yemekler çok güzel anne. Üşümüyorum anne.”
Ali ailesinden uzak. Memleketin kaderini tayin edenlerin yetiştirildiği o okulda! Tuvalette abdest alıyor, kalabalık içinden kendini sıyırıp gözleriyle namaz kılıyordu.
Korkuyordu başkaları anlayacak diye. Ağabeyler onu adam yapmıştı, oysa Ali annesinin kuzusuydu. Yalnızdı. Kafası karışıyordu artık. O inandığı için namaz kılıyordu, fakat kutsal kitap değildi ona ezberletilen…
Ali düşündü, garipsedi ve kopardı ipleri. Görüşmedi ziyaretçileriyle, sonra şehir değiştirdi eğitimi için yine. Adres, telefon değiştirdi. Sanki biraz zaman vermişlerdi ona. Zaman dolunca sıra arkadaşı hatırlattı ağabeyleri, takım arkadaşı hatırlattı, lokantada karşısına çıktı bir ağabey. Evi arayıp maça gel dediler, sohbetleri şifrelediler. Ali’nin gölgesi oldular.
Seni en üste çıkaracağız dediler. Memleketi sen yöneteceksin dediler. Ali kendini seçti. Dokunup sarılamasa da onu kendinden iyi tanıyan babasını seçti. Ali, üzülür diye üşüdüm dahi diyemediği annesini seçti. Ali dayatılmışları değil, değerlerini seçti.
Büyük ustanın da dediği gibi “Onu didik didik didiklediler, saçlarından tutup sürüklediler. Götürüp kâfire: "Buyur..." dediler. Ali gitmedi…”
Not: Okuduğunuz bu hikâyenin gerçekle alakası yoktur, kalemimden uydurdum.