Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Bayramımız ve Tefekkür Anaforumuz...

 Bir başka yazımda 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı vesilesiyle, neyin Arefe ve neyin Bayram olduğunu izah etmiş, Bayramın neyi ifade ettiğini anlatmaya çalışmıştım.

İşte oradan yaptığım alıntı ile başlayayım yine...

Bayramlar; kısaca kendinden önceki zaman diliminde yaşanan savaşların, zafer ve kurtuluşla bitmesiyle doğan sevinç günüdür...

Bir adım gerisinde; orta veya uzun vadede yaşanan fetret dönemleri, buhranlar, felaketler, toplumsal travmalar ve çekilen cefalar vardır ve Bayramlar bu kahır döneminin bittiği, huzurlu ve güzel günlerin başladığı, barış ve şenlik günleridir...

Bayram günleri, kolektif hafızanın tazelenmesidir bir bakıma. Mazide yaşanan ve bayramı getiren hadiseler hatırlanır. Yaşanan zaman dilimi için oradan ibretler derlenir ve yaşanan coşkunun verdiği heyecanla, geleceğe dair umutlar da tazelenir.

Bu anlayışla olsa gerek, toplumun her kesim ve her düşünceden aydınları, geçmişe doğru yolculuklar yaparak hafızalaını tazeler ve hatıralar kaleme alırlar...

Birinin yazdığı, bir başkasının canını sıksa da; şuurunu, hafızasını, ferasetini, iz'an ve insafını kaybetmeyen büyük çoğunluk için, bu hafıza tazelemeler, belletilmiş ezberlerin çok dışında oluyor ve bir kesimi çok mutlu eden “masalların tılsımı”nı bozuyor...

Çünkü; Osmanlı'dan tevarüs eden ve Çanakkale'de tam tarifi olann Millet, Cumhuriyet dönemindeki “Ulus” kalıbını bir türlü benimseyememiş ve “dayatılan ithal protezler”, doku uyuşmazlığı sebebiyle reddedilmiştir...

Nasıl ve neden mi?

Gelin bir tefekkür anaforuna girelim ve hafıza tazeleyelim birlikte:

Türk, Kürt, Çerkez, Abhaz, Arnavut, Rumelili, Laz, Gürcü ve Arabı ile koyun koyuna düştük İslamın son kalesi vatan toprağına...

Halifesiz kalacağından korkan İslam dünyasından yağan dualar ve mütevazı yardımlar…

Mehmet Akif ile, ta ötelerde Muhammed İkbal’in aynı acı ve aynı frekansta buluşup, milyonlara seslenişi ve istiklal mücadelesine yazılan destanlar…

Ne hayallerimiz vardı milletçe...

İlk meclisi cuma gününe denk getirip, cuma namazı sonrası hatimlerle, salavatlarla, dualarla ve kurbanlarla açtık. İçinde kendi istikbal ve ikbalini değil, vatanın ve milletin istiklâl ve istikbaline kendini adayan mebuslarımız vardı...

80 adet sarıklı din âliminin de olduğu ilk mecliste, alınan ilk iki karar:

1-) “Büyük Millet Meclisi Hilafetin ve saltanatın, vatanın ve milletin kurtarılmasından ve istiklaline kavuşturulmasından ibaret olan amacının gerçekleşmesine kadar, aşağıdaki şartlar dairesinde devamlı olarak toplanacaktır.”

2-) “Yüce Hilafet ve Saltanat Makamı’nı ve Padişahın Korunmuş Mülkünü yabancıların elinden kurtarmak ve saldırıları püskürtmek amacıyla kurulmuş olan Büyük Millet Meclisi`in; meşruiyetine başkaldırı şeklinde sözle, fiille veya yazılı olarak muhalefet yapanlar ve fesat çıkartanlar “vatan haini” sayılırlar.”

Heyecanlıydık ve ümidimiz tamdı...

Bu meclis istedi bir İstiklal Marşımızın olmasını ve bu meclis götürdü vatan şairine teklifi. Taceddin Dergâhı’nın o ulvi atmosferinde Mehmet Akif, “Hakk’a tapan milletinin”, verdiği destansı mücadeleyle, “İstiklâl”i hak ettiğini belirterek bitirdi şiirini...

Henüz 3 yılını yeni doldurmuşken; Gazi ve Şanlı unvanları da olan, en donanımlı ve en demokratik meclisin tasfiye planları ve farklı bir evrilmenin işaretleri baş gösteriyordu artık...

Galip ülke olarak davet edildiğimiz Lozan'la ilgili tarışmalar, suikastle "temizlenen" muhalif sesler ve başlayacak yeni dönemle igili işaretlar..!

“Önceden hazırlanmış plan ve programlar”ın uygulanması için uygun olmayan birinci meclisten kurtulma çabaları, samimi mücadele ve vatan evladı mebusların tasfiye edilmesi ve ikinci mecliste çoğunlukta olan “mason mebuslar”…

Ve, başlayan hayal kırıklıkları…

Peş peşe ve hızla alınan kararlar…

4 MART 1924'de Hilafetin kaldırılmasıyla, İhanet-i Vataniye Kanununun 1. Maddesinin revize edilmesi...

25 ŞUBAT 1925’'de “Milli hakimiyete, milli devlete, birlik ve bütünlüğüne ve laikliğe karşı olanlar vatan hainidir” şekliyle son haline getirilmesi…

Bu da yetmemiş gibi; 1925’'de Takrir-i Sükun Kanunu ve Şeyh Said “ayaklanmaları” sebebiyle kanunda yeniden bir ek düzenlenmeye gidilerek;

“Dini ve dini mukaddesatı siyasi gayelere esas almak veya alet etmek amacıyla cemiyetler kurmak, bu cemiyetlere girmek, dini kullanarak devletin şeklini değiştirmek ve bozmak, fesat ve nifak sokmak, gerek tek tek ve gerek toplu olarak, sözlü veya yazılı veya fiili bir şekilde nutuk söylemek veyahut yayın suretiyle harekette bulunmak vatan hainliği sayılır”

şekline dönüştürülmesi..

Ve; 3 yıl önce alınan kararın tam 180 derece tersi bir kararla “vatan hainliğinin” yeni tarifinin yapılması… (Bu son şekliyle adeta bir zulüm aparatı gibi kullanılmış olan bu kanun, 1992 yılına kadar câri olmuş ve 67 yıl sonra-Özal zamanında- iptal edilmiştir.)

Saltanatın lağvedilmesi, Cumhuriyetin ilanı, Hilafetin kaldırılması, “Son Halife”nin hain ilan edilmesi, hanedan mensuplarına reva görülenler ve sürgünleri…

Tüm bunlara direnen, isyan eden veya muhalif olanlara; yeni revize edilen; amacı ve anlamı değiştirilmiş “ihanet-i vataniye kanunu” gereği yapıştırılan “vatan haini” yaftası ve tabi ki ardından gelen idam sehpaları…

Şapka ve Kıyafet Devrimi ve kurulan İstiklal Mahkemelerinde “Üç Ali” ile bu milletin ışık sözlü kanaat önderlerinin alınan kelleleri…

Harf Devrimi ile milletin bin yıllık tarihi, kültürü ve engin medeniyetiyle irtibatının kesilmesi ve topyekûn milletin, bir günde cahil kalması…

Sabun köpüğü gibi sönen ümitler, ıstıraplar ve düş kırıklıkları…

Yalnız kalan, anlaşılamayan ve etrafı kuşatılmış Efsanevi Lider...

O gitmeden başlayan ve O gittikten sonra azgınlaşan zulüm politikaları...

Stalin dönemi Rusya’sının ve Mussolini İtalya'sındaki Faşist Uygulamaların model alınması ve bu mazlum millete reva görülen zulüm...

İşin garip yanı da, yapılanlara ustaca giydirilmiş “Atatürkçülük” kamuflajı...

 (Bugüne kadar devam eden bu taktik, Şeytan'ı dahi şaşkınlığa düşürecek incelik ve niteliktedir!)

Yukarıda bir avuç “Mutlu Azınlık” ve onların tahkim edilmiş iktidarı; altta, adam edilmeyi bekleyen; elinden malı, maneviyatı umudu gasp edilen ve “Türk” kalıbına dökülmeye zorlanan milyonlar...

Elitist yöneticilerin halka yabancı ama halk için yaptıkları icraatlarında, halktan gelecek tepkilere karşı duydukları endişeler...

Yani; halktan korkmalar; korku dozu arttıkça, dozu artan “tedbirler”...

Vee; içine düşülen “Fasid Daire” (kısır döngü) ile, faşizme dönen rejimle, millet için çekilmez hale gelen bir hayat…

Dünya konjonktürünün de dayatmasıyla, istenmeden geçilen çok partili dönem ve kısmi demokrasi...

“Yeter! Söz Milletindir.” diyen vatan evlatları karşısında kaybedilen ve bir daha ele geçirilemeyecek iktidar...

Milli Şef’lerinin başına gelenlere tahammül edemeyen 37 subayın fitillediği ve sonunda “Peygamber Ocağı” denen kurumda, Peygamberin ruhunu incitecek şekilde, general ve subayların tamamını tasfiye edecek “İhtilâl”…

Kurdukları yüz karası mahkemelerde; bu vatanın ne kadar seçkin evladı varsa onlara yaptıkları ile, insanlık tarihinde ender görülecek gayri insani ve gayri ahlaki uygulamalar...

 Mahkeme sürecinde İmralı’da kazılan ve ölülerini bekleyen120 mezar. Ve, kan donduracak “3 Masum Adam”ın yağlı urganla katli...

İktidarı bir daha elden kaçırmamak için yapılan bir Anayasa ve tesis edilen sözde anayasal kurumlar...

 Bu anayasaya ile lutfettikleri kadar demokrasi ve lutfettikleri kadar özgürlükle, iradesi elinden alınan Millet...

İki sağlam payanda: Ordu ve Yargı.

Ve, bunlara yardımcı, Yeminli Sivil Bürokrasi...

Yetmedi...

Bir emniyet supabı olarak, aynı yıllarda kurulan ve ne idüğü belli olmayan “Özel Harekât Dairesi ve Özel İstihbarat.”...

Bu dairenin MİT, MOSSAD ve CIA ile birlikte yaptıkları içe dönük “psikolojik ve operasyonel” faaliyetler, provokasyonlar ve fişlemeler...

Vazgeçilmez saydıkları iktidarlarında, ufacık bir risk gördükleri zaman, aba altından sopa göstermeler (muhtıralar) ve yeniden balans ayarı için yapılan ikinci ve üçüncü darbeler.

Yaptıkları insanlık dışı işkencelerle, kurulacak isyan örgütlerine militan hazırlamalar ve kendi kurdukları bu örgütle verilen 30 yıllık mücadelede ortaya çıkan zaaflar, kirli ilişkiler, ihanetler ve verilen kayıplar...

28 Şubatta bir daha silkinme ve “Bin Yıl” süreceğini zannettikleri yeni projeler...

Bu proje gereği 21.Yüzyılda; toplumun ne yiyeceğine, ne içeceğine, nasıl giyineceğine, nasıl ibadet edeceğine ve hangi okullarda okuyacağına kalana kadar, her şeye kendilerince verilen nizam...

Çiğnedikleri hukuku, verdikleri brifinglerde üst yargıdaki hukukçu kardeşlerinin alkışları arasında tescil edişler...

27 Nisan mhtıraları, Sabih ağabeylerinin telkiniyle 367 garabetleri, her şeye rağmen fütursuz ve bir o kadar tedbirsiz olduklarından kaptırdıkları paçalarıyla Silivri maceraları...

“Sarı Kızlar”, “Eldivenler”, “Eruygurlar”, “Tolon’lar”, “Veliler”, “Ersözler”, “Perinçekler”, “Balbay’lar”, ”GATA-kulli’ler”, “Balyozlar”,” Çetin Doğan’lar”, “Oruç Reis Fırkateyni’nden Verilen Tehditler”, “Kafes’ler”, “Islak İmzalar”, ”Dursun Çiçek’ler”, “Kâğıt Parçaları ve Borular !”, “Cihanerler”, “Lanetlemeler....”

Şemdinli’deki “İyi Çocuklar”, Aktütün’ler, Hantepe’ler, Reşadiye’ler, Kendi döşedikleri mayınlarla kendi askerlerini öldürmeler, pimi çekilen el bombasının yaptıkları, Heronlar.!?

Anayasa Mahkemeleri, HSYK, Yargıtay, Danıştay, Yarsav....

Apoletli Gazeteciler, Medya, CHP, MHP ve BDP ittifakları ile bir başka 12 Eylül'de (2010) gidilen referandum...

Sonunda da; 90 yıllık çelik kafesten kurtulmak isteyen milletin % 58 gücünde çektiği el freni...

“Keser döndü, sap döndü; ve o gün geldi, hesap döndü...”

Evet...

Cumhuriyeti biz böyle kurmuştuk. 90 yıl sonra “yeniden kurtarmaya” ve uzaklaştırıldığı ana temelleri üstünde yeniden inşa ve ihya etmeye karar verdik...

Bugün, bu karalılığı, 90. yaşının şanına yakışır dev bir projesiyle; dosta-düşmana, dışarıdaki veya içeridekilere bir daha ilan ediyoruz...

Üzerinde Güneşin Batmadığı İmparatorluğun ve çıkar ortağı müttefiklerinin karın ağrısını biliyoruz...

İçimizdeki muhiblerinin de...

Neylersiniz ki, Uyuyan Dev Uyandı işte...

İçini kararttıklarımdan, ezberlerini bozduklarımdan ve masallarının tılsımına müdahale ettiklerimden; özetle keyfini kaçırdıklarımdan özür diliyorum...

Anne sütünden mahrum büyüyen, “Fötal Zekâlı” ve ne yaptığını bilmez genç nesillere de şifalar diliyorum...

Herkesi memnun ve mutlu etmeyi çok isterdim ama, tabiatın kuralına ters...

Her şeye rağmen bayramlar; müşterek duyguların zirve yaptığı, selamlaşma, kucaklaşma ve barışma günleridir...

Her düşünceden, her fikirden, her etnisiteden, her din ve her mezhepten tüm renklerimizi sevgiyle selamlıyorum...

Bayramımız kutlu, kardeşliğimiz ve huzurumuz ebedi olsun...

Selamla...

@DoganTopgul

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’